บทที่ 2

เมื่อครู่ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วเวลากะพริบตาเดียวเท่านั้น ความเคลื่อนไหวของเซี่ยซางนับว่าว่องไว ดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่ร่วงลงมาตรงอกเจียงเฟิ่งหัวคลุมศีรษะให้นางใหม่ หลังจากนั้นเขาก็กลับไปมีท่าทางห่างเหินที่ห้ามคนแปลกหน้าใกล้ชิดอีกครั้ง ไอเย็นห่อหุ้มรอบกาย แววตายิ่งเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ปราศจากความรู้สึกแม้เศษเสี้ยว น้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมเสน่ห์ดึงดูดดังขึ้นริมโสตนาง “เจ้ายังดำเนินพิธีต่อได้หรือไม่?”

เจียงเฟิ่งหัวพยักหน้าน้อยๆ “เพคะ”

นางรู้ว่าถึงเซี่ยซางจะไม่ยินดีแต่งงานกับนาง แต่ก็ไม่มีทางเห็นคนประสบอันตรายแล้วไม่ช่วยเหลือ พวกเขาไม่เคยพบกันมาก่อน เจอกันครั้งแรกก็วีรบุรุษช่วยสาวงาม เท่านี้ก็พอให้ซูถิงหว่านที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชนถือสาแล้ว ส่วนว่าความเคลื่อนไหวของนางจะทำให้แม่สามีไม่พอใจหรือไม่นั้น มิได้อยู่ในขอบเขตการพิจารณของนาง

ยามนั้นขุนนางผู้ดำเนินพิธีรีบเอ่ยว่า “ยิ่งไฟลุกยิ่งรุ่งโรจน์ ยิ่งโหมไหม้ยิ่งเป็นมงคล ชีวิตของพระชายากับท่านอ๋องจะต้องรุ่งโรจน์โชติช่วง เจริญรุ่งเรืองเป็นแน่แท้ ดำเนินพิธีมงคลสมรสต่อไปได้...”

ทุกคนเห็นเจ้าสาวเพียงแวบเดียวก็เอ่ยวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความประหลาดใจว่า “คิดไม่ถึงว่าในบ้านราชครูเจียงจะซุกซ่อนยอดพธูเอาไว้คนหนึ่ง”

ถึงขั้นมีคนร่ายบทกวีออกมาว่า “พันสารทไร้ผู้งามเลิศในปฐพี รื่นตาไซร้คือหญิงงาม โฉมล่มแคว้นล่มเมือง คนทั้งใต้หล้าพานตะลึง ที่พูดถึงคงเป็นพระชายาของเหิงอ๋องเองสินะ!”

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ฮองเฮาที่ชมพิธีจากข้างๆ ก็ปาดเหงื่อแทนพวกเขา นางไม่ได้พูดอะไร ในไม่ช้าสีหน้าก็กลับไปเป็นปกติ แสร้งยิ้มเอ่ยว่า “ซางเอ๋อร์เผชิญอันตรายโดยมิพรั่น ภายภาคหน้าจะต้องปกป้องภรรยาได้ดีเป็นแน่แท้”

คนข้างๆ ก็เอ่ยเสริม “เหิงอ๋องตอบสนองรวดเร็ว หากมิใช่เขาปกป้องพระชายา ถ้าสะดุดล้มลงไปบนกองไฟทั้งอย่างนั้นเกรงว่า...คงเสียโฉมแล้ว”

พิธีมงคลสมรสดำเนินต่อไป เมื่อเสร็จสิ้นพิธีแล้ว เจียงเฟิ่งหัวก็ถูกสาวใช้กับแม่นมประคองไปยังห้องหอ ส่วนเจ้าบ่าวรั้งอยู่รับแขกที่โถงหน้า

เจียงเฟิ่งหัวเข้าไปในห้องหอก็ไล่ข้ารับใช้ออกไป ในห้องเหลือเพียงหงซิ่วกับเหลียนเย่สาวใช้ที่ติดตามนางออกเรือนมา รอจนข้ารับใช้ปิดประตูแล้ว ประสาทที่ตึงเครียดของนางค่อยผ่อนคลายลง นางยกมือขึ้นเปิดผ้าคลุมหน้า ทุบสองขาและหลังส่วนล่างที่ปวดเมื่อย สั่งความว่า “เหลียนเย่ไปบอกให้สวีหมัวมัวเตรียมน้ำที ข้าจะอาบน้ำ”

เหลียนเย่เอ่ยเสียงเบา “คุณหนูแต่งหน้าประณีตปานนี้ หากล้างออกทั้งอย่างนี้ก็น่าเสียดายแย่ ชั่วชีวิตผู้หญิงมีเพียงวันแต่งงานที่งดงามที่สุดแล้ว”

เจียงเฟิ่งหัวเข้าใจความคิดของอีกฝ่าย นางคลี่ยิ้มบาง “เหิงอ๋องมิใช่คนที่เห็นหญิงงามแล้วขาดความยับยั้งชั่งใจ อีกอย่างเมื่อครู่ก็เห็นไปแล้ว ไม่มีอันใดน่าค้นหาอีก หากไม่ใช่คนที่ใช่แล้วไซร้ จะทุ่มเทความคิดเท่าใดล้วนไร้ประโยชน์”

ชุดพิธีการที่หนาหนักรุ่มร่ามสวมอยู่บนร่างมีแต่จะทำให้นางรู้สึกหายใจไม่ออก

เหลียนเย่ยังคงรู้สึกเสียดาย เมื่อครู่ไฉนหงซิ่วจึงไม่ประคองคุณหนูให้ดีๆ จนทำให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น นางไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงออกไปจัดการเรื่องน้ำ

หงซิ่วกล่าว “พระชายา บ่าวช่วยถอดมงกุฎหงส์และเครื่องประดับ นวดไหล่คลายเมื่อยให้ท่านนะเพคะ” พวกนางติดตามคุณหนูมาตั้งแต่เด็ก ทราบว่านิสัยคุณหนูพูดคำไหนคำนั้น ก่อนที่จะมีราชโองการประทานสมรสลงมา คุณหนูก็ให้พวกนางไปตรวจสอบเหิงอ๋องอย่างลับๆ จึงรู้มาแต่แรกแล้วว่าเหิงอ๋องมีสตรีที่ชอบอยู่คนหนึ่ง

“อืม ถอดออกเถอะ!” อย่างไรเสียเซี่ยซางก็คงไม่กลับมาไวปานนั้น นางเหนื่อยมาทั้งวันแล้วจึงหมดแรงมาแต่แรก

เจียงเฟิ่งหัวอาบน้ำเสร็จก็เตรียมเข้านิทราอย่างสบายอารมณ์ ทั้งกำชับหงซิ่วว่าให้ปลุกนางตอนเที่ยงคืน เนื่องจากเซี่ยซางจะมาตอนเที่ยงคืนหนึ่งเค่อ ชาติก่อนนางนั่งรอจนเอวแทบหัก เขาถึงจะกลับมา

หงซิ่วไม่ประหลาดใจในความสามารถรู้ล่วงหน้าของคุณหนูเลยสักนิด คุณหนูเฉลียวฉลาดมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

เที่ยงคืนหนึ่งเค่อ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากในโถงทางเดิน หงซิ่วเกาะประตูส่องผ่านร่องประตูออกไปก็เห็นองครักษ์ประคองเหิงอ๋องตรงมายังห้องหอดังคาด นางรีบวิ่งไปข้างเตียง “คุณหนูทายแม่นนักเจ้าค่ะ ท่านอ๋องกลับมาเวลานี้จริงๆ ด้วย แต่คุณหนูถอดเครื่องประดับออกหมดแล้ว อาภรณ์ไม่มิดชิด ท่านอ๋องจะรู้สึกว่าคุณหนูไม่สุภาพเรียบร้อยหรือเปล่าเจ้าคะ? ยามนี้คุณหนูคือพระชายาเหิงอ๋องเชียวนะเจ้าคะ ไม่อาจทำอะไรตามอำเภอใจเหมือนตอนที่ยังไม่ออกเรือนได้อีกแล้ว”

“ท่านอ๋องไม่โปรดคนที่เรียบร้อยเกินไป” เขาคร้านจะมองตนเองด้วยซ้ำ ยิ่งไม่มีทางสนใจว่านางจะแต่งกายอย่างไร ยามนี้นางแค่หวังให้ตนเองผ่อนคลายสบายใจเท่านั้น