บทที่ 4

ปลายฤดูวสันต์ อากาศเริ่มร้อนระอุ บนร่างเจียงเฟิ่งหัวสวมชุดบางๆ ชั้นเดียวไม่หนาวและไม่ร้อน ในไม่ช้าก็นอนหลับไป ลมหายใจสม่ำเสมอ

เซี่ยซางอาบน้ำกลับมาก็เห็นนางนอนอยู่ด้านในสุดของเตียง เรือนร่างนางโค้งเว้าชัดเจน เอวคอดดุจกิ่งหลิว ขาเรียวงามโผล่ออกมานอกผ้าห่ม เปี่ยมเสน่ห์ดึงดูดถึงที่สุด แขนเกลี้ยงเกลาดุจหยกพาดสะเปะสะปะ ดวงหน้างามพิสุทธิ์ผุดผาด ดวงตาทั้งสองหลับพริ้ม ขนตางอนงามสงบนิ่งดุจหญิงที่ยังไม่ออกเรือน ริมฝีปากแดงอิ่มเป็นมันวาว เย้ายวนชวนเสน่หา

เซี่ยซางอึ้งไปชั่วขณะ เขาจำต้องยอมรับว่ารูปโฉมงามพิลาสของเจียงเฟิ่งหัวนั้นหาได้ยากยิ่ง เขานอนอยู่ด้านนอกสุดของเตียงโดยสวมอาภรณ์เรียบร้อย เว้นที่ว่างกว้างเท่าหนึ่งคนนอนได้ไว้ตรงกลาง กลิ่นหอมกรุ่นจางๆ ซ่านเข้าจมูก ตอนกลางวันขณะที่เขาอุ้มนางก็ได้กลิ่นหอมอ่อนจางเช่นนี้ หอมจรุงใจยิ่งนัก

เขาหลับตา ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ เขากลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ เตือนตัวเองว่าแม้จะนอนร่วมเตียงกับสตรีผู้หนึ่งก็สามารถทำได้ถึงขั้นจิตใจไม่วอกแวก

เจียงเฟิ่งหัวไม่ใช่คนที่เขารัก นางเป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่มีดีเพียงรูปโฉม ไม่อาจมีความคิดนอกลู่นอกทางกับนางเป็นอันขาด

หันไปมองเจียงเฟิ่งหัว ท่านอนงดงามยิ่ง สงบนิ่งชวนหวั่นไหว

เซี่ยซางตำหนิในใจ นางกลับผ่อนคลายสบายใจนัก หลับไปรวดเร็วปานนี้

เขากำหมัดแน่นพลิกร่างหันหลังให้สตรีบนเตียง ข้าไม่มีทางทำเรื่องผิดต่อหว่านเอ๋อร์เด็ดขาด หว่านเอ๋อร์จึงเป็นคนที่ข้ารักชั่วชีวิต อีกไม่นานหว่านเอ๋อร์ก็จะออกเรือนให้ข้าแล้ว เขาทุ่มเทความรักให้สตรีนางเดียว เขาคิดว่านี่จึงเป็นความรักที่เขาต้องการ มิใช่คำสั่งของบิดามารดาคำทาบทามของแม่สื่อ เขาไม่มีวันรักสตรีทั้งวังหลังในเวลาเดียวกันเหมือนเสด็จพ่อเป็นอันขาด

คิดถึงตรงนี้ เขาก็หลับตาเข้าสู่นิทรารมณ์อย่างช้าๆ

เจียงเฟิ่งหัวแค่นหัวเราะในใจ ใจแข็งเป็นหิน ร่างกายกลับซื่อสัตย์ทีเดียว

ชาติก่อน เขาตรงไปห้องหนังสือโดยไม่เปิดโอกาสให้นางพูดด้วยซ้ำ

ชาตินี้เขาเป็นฝ่ายมานอนบนเตียงของนาง ช่างเป็นนิมิตหมายอันดีเสียจริง!

……

ยามเช้าตรู่ ในอ้อมอกเซี่ยซางพลันมีบางอย่างนุ่มๆ เพิ่มเข้ามา เขาลืมตาขึ้นก็เห็นว่าในอ้อมอกคือใบหน้านิทราสงบนิ่งดวงหนึ่ง ผ้าตรงทรวงอกของนางร่นลง เผยให้เห็นเนินอกครึ่งหนึ่ง ขาวผ่องผุดผาด ทรวงอกชูสล้างชิดกับแผงอกเขา เย้ายวนชวนหวาม

อึดใจถัดมา เจียงเฟิ่งหัวพลันเปลี่ยนท่วงท่า นิ้วของนางปัดผ่านลำคอเขาไปโดยไม่ตั้งใจ เป็นเหตุให้ความร้อนขุมหนึ่งแล่นพล่านในร่างเขาในบัดดล นางเอียงร่างขยับหน้าผากมาประชิดเขา ริมฝีปากจุมพิตถูกซอกคอเขาโดยไม่ตั้งใจ ร่างกายเขาพลันเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อ

ยามนั้น ท่วงท่าคนทั้งสองเหมือนคนรักที่เพิ่งผ่านการร่วมอภิรมย์มาอย่างไรอย่างนั้น บรรยากาศภายในห้องชวนวาบหวาม พาให้คนจินตนาการเตลิดไปไกล

แววตาของเขามืดครึ้มลง ฉาบย้อมด้วยความเย็นชา เจียงเฟิ่งหัวบอกว่าไม่ล้ำเส้น นี่เพิ่งผ่านมาคืนเดียวก็เผยธาตุแท้ออกมาเสียแล้ว ไม่ชอบเขาอะไรกัน ตอนนี้กลับมายั่วยวน...

เขาขยับร่างออกห่างจากนางเล็กน้อยเพื่อยืนยันว่าเจียงเฟิ่งหัวยังไม่ตื่น

ชั่วขณะนั้น ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสและน้ำเสียงดังกังวานของซูถิงหว่านวาบเข้ามาในหัวเขา พวกเขาเปิดเผยต่อกันและกัน พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง นางรอบรู้สิ่งต่างๆ มากมาย เป็นสตรีที่รอบรู้และความยับยั้งชั่งใจ นางอิสระเสรี ไร้ข้อผูกมัด เขาไม่เคยพบสตรีที่มีนิสัยเปิดเผยไร้เล่ห์กลเหมือนหว่านเอ๋อร์มาก่อน นางไม่เหมือนสตรีในเรือนหลังที่ใช้เล่ห์มารยาลวงผู้ชายไปขึ้นเตียงเหล่านั้น

ทว่าเจียงเฟิ่งหัวตรงหน้ามีเพียงรูปโฉมงดงาม อย่างอื่นกลับไม่มีดีสักอย่าง เขาไม่ใช่คนที่สนใจเพียงหน้าตา คิดมาตลอดว่าโฉมงามหาได้สำคัญไม่ คนผู้หนึ่งจะงามหรือไม่งาม สิ่งสำคัญที่สุดก็คือจิตใจ

เจียงเฟิ่งหัวพลันก่ายขาเรียวงามข้ามมา ผิวพรรณเกลี้ยงเกลาประดุจหยกอุ่นเนื้อเนียนละเอียด หัวใจเขาพานสั่นสะท้าน ตามด้วยขมวดคิ้วแน่น ไม่รอให้นางขยับตัวอีก เขาผลักนางออกไปอย่างแรง ตัดสินใจลงจากเตียงอย่างเด็ดขาด ราวกับว่าจิตใจไม่หวั่นไหวใดใดทั้งสิ้น เย็นชาไร้อารมณ์

เจียงเฟิ่งหัวถูกเขาทำให้ตื่นก็ทำอะไรไม่ถูก ขยี้ดวงตาง่วงงุนมองไปยังบุรุษที่หนีไปอย่างร้อนรนตรงหน้า