บทที่ 7

ได้ยินเจียงเฟิ่งหัวเอ่ยเนิบช้าว่า “หม่อมฉันได้ยินท่านพ่อชื่นชมท่านอ๋องมาตั้งแต่เล็กแล้วว่าเพียบพร้อมทั้งบุ๋นบู๊ เฉลียวฉลาดมากความสามารถมาตั้งแต่ยังเยาว์ เคยเข้าไปประลองกับบัณฑิตมากมายในสำนักศึกษาหลวงจนสร้างชื่อได้ในคราวเดียว ต่อมา เผ่าหูรวบรวมไพร่พลสามแสนมาโจมตีต้าโจว กองทัพศัตรูรุดหน้าเหมือนผ่าลำไผ่ เมืองต่างๆ ของต้าโจวถูกตีแตกเมืองแล้วเมืองเล่า เหิงอ๋องในวัยเพียงสิบห้าปีนำกำลังคนสิบกว่าคนบุกเข้าค่ายทหารของศัตรูไปจับเป็นผู้นำทัพศัตรู เผ่าหูถอนทัพ ครานั้นท่านอ๋องคว้าชัยชนะมาให้ต้าโจวได้อย่างงดงาม ท่านอ๋องห้าวหาญเพียงนี้ นับว่าเป็นความชอบที่เสด็จแม่ทุ่มเทสั่งสอนมาเช่นกันเพคะ”

กล่าวถึงความสำเร็จครั้งใหญ่ในอดีตของเซี่ยซาง ดวงตาเฉิงฮองเฮาทอประกายภาคภูมิใจ แต่ครั้นคิดถึงว่าบุตรชายมีความสามารถโดดเด่นปานนี้แต่กลับไม่ได้รับความสำคัญจากฮ่องเต้ คิ้วก็ขมวดเข้าหากันอย่างอดไม่อยู่ ซางเอ๋อร์ไม่ได้รับความรักจากฮ่องเต้เป็นเพราะผลกระทบจากตนเองทั้งสิ้น

ดวงหน้าอ่อนเยาว์ของเจียงเฟิ่งหัวฉายแววกังขา “เสด็จแม่เป็นอะไรไปเพคะ?”

“ยามนี้หัวใจทั้งดวงของซางเอ๋อร์อยู่ที่สตรีนางนั้น ข้าเองก็ปวดหัวเหมือนกัน” ฮองเฮามองเจียงเฟิ่งหัวแวบหนึ่งแล้วดึงมือนางมาตรงๆ “ดังนั้นเจ้าต้องเอาใจใส่ซางเอ๋อร์ให้มากไว้”

“หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องจะเข้าใจความหวังดีของเสด็จแม่เพคะ ในหมู่ชาวบ้านมีคำกล่าวว่าสร้างครอบครัวก่อนจึงสร้างความสำเร็จด้านหน้าที่การงาน ก่อนนี้ท่านอ๋องยังไม่แต่งงาน ความคิดอ่านจึงเอ้อระเหยไปบ้าง เสด็จพ่อไม่วางพระทัยมอบหมายภาระสำคัญให้เขาก็สามารถเข้าใจได้ บัดนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว รอจนแต่งพระชายารองซูเข้าจวน ท่านอ๋องย่อมจะหมั่นแสวงหาความก้าวหน้าเองเพคะ”

ฮองเฮาได้ยินดังนั้น อารมณ์พลันแจ่มใสขึ้นมาในบัดดล ดวงตาทอประกายวาววับ “ความคิดนี้เข้าทีนัก ให้ซางเอ๋อร์ไปขอตำแหน่งเบื้องพระพักตร์ ที่ผ่านมาฝ่าบาทไม่ยินดีให้เขารับตำแหน่งสำคัญ ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีก ซางเอ๋อร์แต่งงานแล้ว เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่อาจเอ้อระเหยไปวันๆ ได้อีก ฝ่าบาทไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ”

“ตอนนี้ความจริงก็ไม่จำเป็นต้องรับตำแหน่งสำคัญเพคะ” เจียงเฟิ่งหัวกล่าว

ฮองเฮาย่นคิ้ว “วาจานี้หมายความว่าอย่างไร” ปัจจุบันยังไม่มีการแต่งตั้งรัชทายาท อ๋องแต่ละคนต่างแย่งกันสร้างผลงานแสดงความสามารถ ซางเอ๋อร์ก็ย่อมต้องสร้างความชอบถึงจะดี

“ยามนี้แผ่นดินสงบสุข ท่านอ๋องแค่ต้องอยู่ข้างกายฝ่าบาทช่วยแบ่งเบาภาระฝ่าบาทก็พอแล้วเพคะ งานน้อยใหญ่ในเซิ่งจิงมีมากมายเหลือคณานับ อาศัยความสามารถของท่านอ๋อง หม่อมฉันคิดว่าเขาจะทำได้ดีแน่นอนเพคะ ท่านอ๋องทำงานราชการได้ดี ฝ่าบาทก็ย่อมเบิกบานพระทัย”

รูม่านตาฮองเฮาเบิกกว้าง สมกับที่เป็นบุตรีราชครู มีความคิดอ่านลึกซึ้ง อยู่ใต้พระเนตรพระกรรณฮ่องเต้ดีกว่าไปรับตำแหน่งไกลๆ เป็นไหนๆ นางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “หรวนหร่วนคิดว่าซางเอ๋อร์เหมาะกับตำแหน่งใดเล่า”

“ได้ยินว่ายามนี้เซิ่งจิงมีตำแหน่งว่างพอดี คือตำแหน่งผู้ดูแลเขตเมืองหลวง หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องสามารถรับตำแหน่งนี้ได้เพคะ ถือเป็นการไปฝึกฝนเรียนรู้ รอให้ฝ่าบาทมอบหมายหน้าที่สำคัญให้” เจียงเฟิ่งหัวดวงตาวาววับ หาเรื่องให้เขาทำ จะได้ไม่ต้องมาพะเน้าพะนอคลอเคลียกับซูถิงหว่านอยู่ได้ทั้งวัน

ฮองเฮาได้ยินดังนั้นก็พลันผุดลุกขึ้นจากที่นั่ง “ตอนที่ฝ่าบาทยังเป็นรัชทายาทก็เคยรับตำแหน่งผู้ดูแลเขตเมืองหลวงมาก่อนเหมือนกัน ตำแหน่งนี้ดี ข้าจะไปขอราชโองการที่ห้องทรงพระอักษรเดี๋ยวนี้ หรวนหร่วนเจ้าอยู่เล่นในตำหนักไปก่อนนะ”

เฉิงฮองเฮาเกรงว่าตำแหน่งดีๆ นี้จะตกไปอยู่ในมือองค์ชายคนอื่นจนพลาดโอกาสนี้ไปจึงให้สี่หมัวมัวแต่งกายให้ตนเองใหม่ ทั้งสั่งให้สี่หมัวมัวตักน้ำแกงใส่ถ้วยวางลงบนถาดอาหารยกมาจากครัวเล็ก แล้วเสด็จไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้

เจียงเฟิ่งหัวรีบลุกขึ้นไปส่ง จนกระทั่งฮองเฮาเสด็จไปไกลแล้ว นางค่อยยืนหลังตรงเดินออกไปจากตำหนักหลักอย่างแช่มช้า

นางจำได้ว่าเซี่ยซางถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาทเพราะเขาจะได้สวมเกราะไปตอบโต้การรุกรานของพวกชนเผ่าอนารยชนอีกครั้งในอีกหนึ่งปีให้หลัง ศึกครั้งนั้นเซี่ยซางชนะได้งดงามยิ่งนัก หลังจากนั้นยังสร้างความชอบจากการแก้ไขปัญหาน้ำท่วม แสดงออกถึงความสามารถที่โดดเด่นไม่ธรรมดา ฮ่องเต้ทรงปลาบปลื้มพระทัยยิ่ง เขาจึงถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาท

ทว่าในปีนี้ หลังจากเขาแต่งงานกับซูถิงหว่าน คนทั้งสองก็รักกันชื่นมื่น ความรักหวานล้ำ...

ในเวลาเดียวกัน เซี่ยซางออกจากตำหนักคุนหนิงก็ตรงไปยังสนามม้า เวลานั้น เขายังไม่รู้ว่าภรรยาของตนเองหาตำแหน่งงานที่ทั้งน่าปวดหัวและมีภาระติดพันให้ตนเองเสียแล้ว ต่อไปถึงไม่มีงานราชการ เจียงเฟิ่งหัวก็จะหางานราชการมาให้เขาอยู่ดี ทำให้เขาได้แสดงความสามารถต่อหน้าฮ่องเต้

อาชาชั้นดีสีแดงพุทราตัวหนึ่งตะบึงไปบนสนามม้า สตรีชุดแดงท่าทางองอาจบังคับบังเหียนอย่างคล่องแคล่วอยู่บนหลังม้า

เซี่ยซางกวาดสายตามองไป อยากตะโกนหยุดนางแต่เนื่องจากอยู่ไกลเกินไปนางไม่ได้ยิน เขาจึงขี่ม้าตัวหนึ่งควบตามไปหา

เซี่ยซางขี่ม้าได้เก่งกาจมาก ตอนตามไปถึงเบื้องหน้าซูถิงหว่าน เขาดึงบังเหียนจนตึงพลางอธิบายว่า “หว่านเอ๋อร์ เจ้าเลิกโกรธได้แล้ว ข้ากับเจียงเฟิ่งหัวไม่มีอะไรทั้งนั้น...”

ดวงตาซูถิงหว่านแดงเรื่อ บังคับไม่ให้น้ำตาไหลลงมา “ข้าไม่ได้โกรธสักหน่อย ท่านอ๋องแต่งพระชายาก็ไปใช้ชีวิตกับพระชายาดีๆ เถอะ ข้าจะกลับบ้านแล้ว กลับจวนแม่ทัพที่อยู่ชายแดนโน่น”

เซี่ยซางร้อนใจ ทิ้งม้ากระโจนไปนั่งบนหลังม้าของซูถิงหว่าน “ยังพูดว่าไม่โกรธอีก เจ้ากลับไปแล้วข้าจะทำยังไง ราชโองการประทานสมรสของเสด็จพ่อ ข้าไม่อาจขัดขืน การแต่งงานกับนางเป็นเพียงแผนการชั่วคราวเท่านั้น คนที่ข้าชอบมีเพียงหวานหว่านคนเดียว”

ซูถิงหว่านไม่ทำปั้นปึ่งอีก สีหน้าเบิกบานขึ้นมาทันที ซุกเข้าไปในอ้อมอกของเซี่ยซาง “อาซาง ท่านกับนางไม่มีอะไรกันจริงๆ หรือ?”

“ข้าขอสาบาน...”