บทที่ 1.3

นางยังคงกอดพี่สาวแน่น กระทั่งต่อมาอวิ๋นชิงหรงจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เกิดอะไรขึ้นหรือ มาให้พี่ใหญ่ดูหน้าเจ้าหน่อย”

อีกฝ่ายดันนางออกสองมือประคองใบหน้าอวิ๋นซูฮวา ยิ่งเห็นดวงตาของนางแดงก่ำ พี่สาวก็เกิดความกังวล “เจ้าเป็นอะไรไป?”

“ฝันร้ายเจ้าค่ะ” นางสูดจมูก “ฝันร้ายมาก”

เสี่ยวฝูพยักหน้ากับพี่สาวของนาง “โถน้องสาม ไม่เป็นไร เพียงฝันร้ายเท่านั้นเอง ไม่ต้องกลัว” พี่สาวปลอบนางทั้งยังลูบหลังลูบไหล่ “ดีขึ้นแล้วหรือไม่”

นางพยักหน้าเงยหน้าขึ้นมองพี่สาว “พี่ใหญ่มาเยี่ยมท่านแม่หรือเจ้าคะ”

“ใช่แล้ว วันนี้มีของอร่อยมาให้เจ้าด้วย” ขณะทั้งสองเดินเข้าไปยังเรือนมารดาก็สนทนากันไป อวิ๋นซูฮวามองพี่สาวที่ใบหน้ายิ้มแย้มสีหน้าไม่เลว นางจำได้ว่าอีกไม่นานพี่สาวก็จะตั้งครรภ์แล้ว

อวิ๋นชิงหรงเป็นพี่สาวคนโต เป็นบุตรสาวที่เกิดจากมารดาเดียวกันกับอวิ๋นซูฮวา เป็นคุณหนูใหญ่จวนเยี่ยนกั๋วกง หน้าตางามพร้อม กิริยาล้ำเลิศ เมื่อสองปีที่แล้วแต่งให้กับรองเจ้ากรมอาญา จอหงวนผู้มีชื่อเสียงและรักมั่น เป็นสมรสพระราชทานที่ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงล้วนอวยพร ครานั้นนางเองก็อยากแต่งให้กับบุรุษที่นางรักและรักนาง ดังนั้นจึงดึงดันว่าต้องแต่งให้เยี่ยชิงอันให้ได้

ขณะกำลังเดินผ่านเรือนปีกขวา เสียงด่าทอดังแว่วมากจากเรือนจื่อชิง เรือนนั้นเป็นของอี๋เหนียงสองคนใช้ร่วมกัน กล่าวถึงอี๋เหนียงของบิดาที่มีถึงสองคน จวนกั๋วกงยังมีทายาทอีกสี่คนที่ไม่เคยได้รับการใส่ใจ ทั้งสี่ล้วนเป็นสตรี...

อวิ๋นชิงหรงถอนหายใจเสียเบา “น้องสามพวกเราไปกันเถิด”

นางพยักหน้าจากนั้นเดินตามผู้เป็นพี่สาวไป วันนั้นทั้งวันนางออดอ้อนมารดา อยู่เป็นเพื่อนพี่สาว กว่าจะกลับเรือนก็เย็นย่ำ ระหว่างเดินกลับบังเอิญสวนทางกับพี่ชาย อวิ๋นเกออวี่ เขาอายุเท่ากันกับนางต่างกันแค่ไม่กี่เดือน อีกฝ่ายเพิ่งกลับมาจากสำนักศึกษาหลวง

อวิ๋นซูฮวาเดินเข้าไปหาเขา ยอบกายให้ด้วยท่าทางนอบน้อม “พี่รอง”