บทที่ 1.5

หญิงสาววางตะเกียบ “เรื่องในวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ทั้งเจ้า เจ้า และข้า พวกเราไม่เคยได้ยินสิ่งใด ไม่เคยมาที่นี่ เข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”

นางพยักหน้าจากนั้นมองเป็ดอบและของกินบนโต๊ะ “สั่งให้เสี่ยวเอ้อห่อของพวกนี้ เจ้ากับเสี่ยวพั่งแบ่งกันเอากลับไปกินที่จวน บอกว่าซื้อมาจากตลาด”

ห้องด้านข้างเงียบไปนานแล้ว นางรอจนมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่จึงเดินออกมาพร้อมคนติดตาม เมื่อลงบันไดก็ตรงกลับจวน สิ่งที่นางคาดไม่ถึงก็คือ...

“คุณชาย?”

“เจ้ารู้จักพวกนางหรือไม่”

“ดูเหมือน...จะเป็นน้องสาวของเยี่ยนกั๋วกงซื่อจื่อ ข้าน้อยเคยเห็นนางตอนที่กั๋วกงฮูหยินนั่งรถม้าไปส่งซื่อจื่อที่สำนักศึกษาหลวงขอรับ”

ฝานจิ่นสิงยังคงยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาของเขาสว่างเจิดจ้า พัดในมือหุบลงเสียงดังพรึบ! “ข้าว่ามีเรื่องสนุกๆ ให้ดูแล้ว”

“จะไม่บอกซื่อจื่อหรือขอรับ”

“บอกเขา? บอกแล้วเขาจะทำอย่างไรได้เล่า จวนเยี่ยนกั๋วกงไหนเลยจะมีอาจต่อกรกับจวนแม่ทัพ ยิ่งเป็นในตอนนี้ที่องค์ชายรองกำลังพยายามดึงขั้วอำนาจมาที่พระองค์เอง บอกเขาไปก็รังแต่จะยิ่งทำให้เรื่องบานปลาย อันที่จริงหากเยี่ยชิงอันทำสำเร็จ ไม่แน่ว่าฝ่าบาทจะทรงตระหนักเสียทีว่าองค์ชายรองกำลังเป็นผู้ที่เปิดกระดานหมากมิใช่รัชทายาท”

“หากนั่นเป็นเรื่องดีต่อฝ่ายเรา เช่นนั้นหากคุณหนูสามเป็นฝ่ายทำเสียเรื่องเล่าขอรับ ตอนนี้นางรู้แล้วว่าตัวเองตกเป็นเป้าหมาย”

ฝานจิ่นสิงหัวเราะ “ได้ยินมาว่านางเพิ่งสิบสี่ ยังไม่ปักปิ่นด้วยซ้ำ นางจะทำอะไรได้ ไม่ได้ยินหรือว่านางกำชับบ่าวไพร่ว่าอย่างไร ก็แค่เด็กสาวได้เดียงสาผู้หนึ่งนางไม่เป็นปัญหาหรอก ปัญหาก็คือทำอย่างไรให้แผนการของเยี่ยชิงอันสำเร็จลุล่วง จากนั้นฝ่าบาทจะทรงตระหนักว่าในราชสำนักตอนนี้ ผู้ใดกันแน่ที่มีอิทธิพลที่สุด” เขากล่าวจบก็เดินลงบันไดมาด้วยรอยยิ้ม ท่าทางราวกับคุณชายเจ้าสำราญนั้นทำให้ผู้คนมองด้วยสายตาดูแคลน

ฝานจิ่นสิง...บุตรชายคนที่สามของอัครมหาเสนาบดี ทายาทที่ไม่ได้เรื่องที่สุดของท่านอัครมหาเสนาบดี เป็นบุคคลที่ไม่ว่าผู้ใดเห็นก็ต้องส่ายหน้า

ฝานอวี๋โหรว...บุตรสาวคนโตเป็นถึงสนมเอก