บทที่ 1.7

มารดาของนางถอนหายใจออกมา “ทว่า...ไม่ใช่ทุกคนจะมองความหวังดีของเข้าออก ฐานะของพวกนางต่ำต้อย จะช่วยออกมาก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าพวกนางจะรับหรือคิดว่าเป็นความเมตตาที่ไม่จำเป็น จิตใจของคนเรายากหยั่ง ความดีใช้ได้สำหรับบางคน”

“ใช้ได้สำหรับบางคนจริงๆ เจ้าค่ะ ดังนั้นเราจึงยิ่งควรช่วยออกมา” ยิ่งปล่อยให้น้องสาวของนางอยู่กับอี๋เหนียง นานวันก็จะยิ่งบ่มเพราะความชิงชัง บ่มเพาะความรู้สึกไม่เป็นธรรม

ตอนนี้ยังไร้เดียงสา หากสั่งสมความดำมืดนานวันเข้าจิตใจก็จะแปดเปื้อน กระทั่งไม่ว่าจะล้างอย่างไรก็ไม่อาจกลับมาเป็นเด็กที่ไร้มลทินได้อีก

สามวันถัดมา...

ขณะกำลังเดินไปคารวะมาดรที่เรือน เรือนระเบียงเชื่อมจากเรือนจื่อชิงมายังเรือนปีกตะวันออก เสียงกรีดร้องอยากมาดร้ายดังใกล้เข้ามา อวิ๋นซูฮวามองไปยังหานอี๋เหนียง อีกฝ่ายมองนางด้วยสายตาเกลียดชัง

“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า! พวกเจ้าไม่ยอมให้ข้าได้มีโอกาสได้ได้รับความโปรดปรานจากท่านกั๋วกง ข้าตั้งครรภ์บุตรชายแล้วแท้ๆ มารดาของเจ้ากลับพรากเขาไปจากข้า! ตอนนี้ยังคิดจะพรากบุตรสาวของข้าไปอีก อวิ๋นซูฮวาเก็บความสงสารของเจ้ากลับไปข้าไม่ต้องการ คืนบุตรสาวของข้ามา!!”

เสี่ยวฝูถูกผลักกระเด็น เสี่ยวพั่งถูกถีบจนล้ม พ่อบ้านปราดเข้ามาขวาง มือของหานอี๋เหนียงยื่นพรวดมาที่ใบหน้าของนาง ปลายเล็บแหลมคมจ้วงแทงมาอยาดหมายมาด กระทั่ง...มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้

“พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่! ยังไม่รีบจับนางเอาไว้!” เสียงของอวิ๋นเกออวี่ทำให้นางสะดุ้งได้สติ

“พี่รอง?”

“เจ้ายืนเฉยทำไม นางโดนตัวเจ้าหรือเปล่า เจ็บตรงไหนหรือไม่ เหตุใดไม่หลบ?”

นางกะพริบตา “นาง...” คิดว่าอีกฝ่ายไม่กล้า คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่คิดสั้น ทว่านางคล้ายดูแคลนหานอี๋เหนียงที่เสียสติมากพอจนทำร้ายบุตรสาวของตัวเองเกินไป เสียงด่าทอกระทบกระเทียบที่ได้ยินทุกวัน ความโกรธแค้น ความเกลียดชัง ความริษยา ทุกอย่างเปลี่ยนให้สตรีนางหนึ่งกลายเป็นไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง

มองน้องสาวของนางสี่คนที่แอบมองอยู่ไกลๆ แต่ละคนมีท่าทางหวาดหวั่น จูอี๋เหนียงเองก็ยังหน้าซีดไม่มีปากเสียง เกรงว่าในเรือนจื่อชิงหานอี๋เหนียงคงควบคุมทุกอย่าง ทุกคน แม้กระทั่งการด่าทอตบตีก็อาจจะไม่ใช่เพียงแต่กับน้องๆ แต่ยังหมายรวมถึงอี๋เหนียงอีกคนที่เคยเป็นเพียงสาวใช้ต้นห้องที่เจียมเนื้อเจียมตัว

“พ่อบ้าน ให้คนพาน้องสี่ น้องห้า น้องหกแล้วก็น้องเจ็ดไปที่เรือนข้าตอนนี้เลย จูอี๋เหนียงส่งนางกลับห้องระวังด้วยให้คนเฝ้าเอาไว้ อย่าให้หานอี๋เหนียงเข้าใกล้นางได้”

พ่อบ้านเหลือบมองอวิ๋นเกออวี่ ตอนนั้นเองที่นางเพิ่งนึกขึ้นได้ นาง...เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสี่มิใช่ฮูหยินน้อยจวนแม่ทัพ!!! “พี่รอง...ข้า...”

“ยังไม่รีบทำตามที่คุณหนูสามสั่งการ?! ต่อไปข้าหวังว่าจะไม่มีเรื่องเช่นนี้อีก หากคุณหนูสามบาดเจ็บแม้แต่น้อย ข้าจะให้ท่านพ่อเปลี่ยนบ่าวไพร่ในจวนทั้งหมด!!!”

พ่อบ้านลนลานรีบทำตาม