บทที่ 2

“พระชายา ยาขับเลือดต้มได้ที่แล้วเพคะ…”

เสียงคุ้นเคยระลอกหนึ่งดังข้างหู

ซูชิงอู่นอนอยู่บนเตียงลืมตาด้วยความตกตะลึง เอียงศีรษะมองไปข้างเตียงอย่างเหลือเชื่อ แม่นมหลินที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้วกำลังยกยาต้มมาให้

นางยันกายลุกขึ้นพลางมองไปรอบตัว ทั่วห้องล้วนเป็นสีแดง บนหน้าต่างแปะอักษรมงคล 'มีสุข' แผ่นใหม่เอี่ยม

ชุดแต่งงานหลายตัวทิ้งอยู่บนพื้นกระจัดกระจาย ซูชิงอู่รู้กระจ่างได้ทันทีว่าที่นี่คือเรือนหอ

นางปวดเมื่อยทั้งตัวราวกับโดนหินทับก็มิปาน

ครั้นหวนนึก ความทรงจำในสมองก็ยิ่งปรากฏชัดขึ้น

นางย้อนกลับมายังเจ็ดปีก่อน จนวันนี้ที่เพิ่งตบแต่งกับเย่เสวียนถิง

ไม่นึกฝันว่า…นางจะได้เกิดใหม่!

สายตาของซูชิงอู่ทำให้มือที่ยกชามยาของแม่นมหลินสั่นเทาอย่างอดไม่ได้

เพราะดวงตาคู่นั้นของนางผิดแผกไปจากเดิม คล้ายสามารถมองทะลุหัวใจนางได้ในพริบตาเดียว

แม่นมหลินผืนยิ้มพลางส่งชามยาไปให้ผู้เป็นเจ้านาย “คุณหนู หากยังมิรีบดื่ม ยาจักเย็นนะเจ้าคะ…”

ซูชิงอู่มองอย่างไม่ละสายตา ก่อนเอื้อมมือรับชามยาไว้อย่างใจเย็น

นางกำลังจะทำบางอย่าง แต่ขณะนั้นเอง ประตูหอนอนก็ถูกคนถีบให้เปิดออกกระทันหัน!

ซูชิงอู่เงยหน้ามองก็เห็นชายร่างสูงชะลูดผู้หนึ่งปรากฏตรงหน้านางในทันใด…

“ซูชิงอู่!”

ชุดแต่งงานที่บุรุษผู้นี้สวมอยู่ดูยับยู่ แต่บุคคลิกสง่างามบนเรือนร่างเขาก็ไม่ได้ลดลงเลย

ดวงตารูปหงส์สีดำขลับเปี่ยมไปด้วยความโกรธและเย็นชา จมูกได้รูป ริมฝีปากบาง คิ้วปานภาพวาด ดวงหน้างามขรึมอนึ่งราวรูปสลักเทพ ทำให้คนเห็นยากจะลืมเลือน

รอยดาบจาง ๆ สายหนึ่งระหว่างคิ้วซ้ายไม่เพียงไม่ลดทอนความหล่อเหลาของเขา แต่ยังเพิ่มความเคร่งขรึมให้เจ้าของร่างอีกด้วย

ซูชิงอู่ชาไปทั้งร่าง

ทันใดนั้นทั้งหัวใจและสายตาของนางก็ล้วนมีเพียงบุรุษตรงหน้าผู้นี้

กำแพงน้ำแข็งหนาที่ก่อตัวอยู่ในหัวใจของนางพังครืนลงในคราวเดียว ความคับข้องใจกับความคะนึงหาทั้งมวลที่กระหน่ำในอก ได้แต่พรั่งพรูออกมา

นางไม่มีวันลืมยามที่ได้ยินว่าเย่เสวียนถิงตาย!

หากไม่ใช่เพราะตื่นเต้นจนมือเท้าปั่นป่วนไม่ยอมเชื่อฟัง นางคงโถมตัวเข้าหาอ้อมแขนของบุรุษตรงหน้าเสียเดี๋ยวนี้ เพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัดว่านี่ไม่ใช่เพียงฝันไป!

“เพล้ง!”

ครู่ต่อมา ชามยาขับเลือดใบนั้นก็ถูกเย่เสวียนถิงปาลงพื้น

มือข้างหนึ่งช้อนคางของซูชิงอู่ไว้

เย่เสวียนถิงบังคับให้นางเงยหน้าขึ้น หางตาเริ่มขึ้นสีระเรื่อ ดวงตารูปหงส์คู่นั้นกำลังจ้องมองนาง ภายในคำพูดแฝงความขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่หลายส่วน

“ซูชิงอู่ เพื่อไม่ให้อุ้มท้องลูกของข้า แม้แต่สุขภาพตัวเจ้าเองก็ไม่สนใจแล้วหรือ?”

ภาพที่คุ้นเคย คนที่คุ้นตา…