บทที่ 9

ซูเชียนหลิงร้อนใจเพราะเกรงว่าหลินเสวี่ยอิ๋งจะโทษว่าเป็นความผิดของตน ดังนั้นจึงรีบไล่ตามออกไป

เมื่อซูชิงอู่เห็นหลินเสวี่ยอิ๋งตกอยู่ในสภาพน่าอนาถ นางก็เลิกคิ้วแทบกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

เมื่อเห็นเย่เสวียนถิงที่อยู่ข้าง ๆ กำลังมองมาที่นาง ซูชิงอู่ก็รีบปั้นหน้าเคร่งขรึมพลางกล่าวว่า "ยามที่มาถึง ชะรอยท่านหญิงคงจะมีอาการท้องเสียเป็นแน่"

เย่เสวียนถิงถอนสายตากลับโดยไม่ได้เอ่ยวาจาใด

อันที่จริงแล้วซูชิงอู่ใช้เข็มเงินร่วมกับการฝังเข็มเพื่อช่วยขับพิษให้แก่หลินเสวี่ยอิ๋ง

แต้มพรหมจรรย์ที่ว่าเป็นแค่แผนการที่ใช้ควบคุมสตรีก็เท่านั้น

เมื่อขับพิษออกไปแล้ว ย่อมส่งผลข้างเคียงบางอย่าง

ในเมื่อหลินเสวี่ยอิ๋งถูกหามออกไปแล้ว ซูเชียนหลิงที่มาพร้อมกับหลินเสวี่ยอิ๋งย่อมไร้เหตุผลให้อยู่ที่นี่อีกต่อไป

ซูชิงอู่มองดูเงาร่างที่กำลังล่าถอยกลับไปพร้อมรอยยิ้มขม

นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าท่านหญิงผู้นี้จัดฉากเล่นงานตน?

แม้แต่ความคิดเรื่องสมุดภาพเหล่านั้นก็น่าจะเป็นแผนการของอีกฝ่ายเช่นกัน

ซูเฟยสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ แล้วจิบน้ำชาไปหลายอึกกว่าจะระงับอาการคลื่นเหียนลงได้

ใบหน้างามประณีตกลับซีดขาวเล็กน้อย พระนางเหลือบมองซูชิงอู่กับเย่เสวียนถิงพลางถอนหายใจด้วยความจนใจเล็กน้อย

"เสวียนถิง แม่อยากรู้ความจริง ผ้าซับเลือดพรหมจรรย์เป็นของจริงใช่หรือไม่?"

เย่เสวียนถิงตอบโดยไม่ได้ลังเลใจสักนิดว่า "พ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อซูเฟยได้ยินเช่นนี้ก็สีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง จากนั้นสายตาก็ทอดมองมาที่สมุดภาพที่บังเอิญหล่นลงกับพื้นระหว่างที่ปะทะคารมกัน

"แต่สมุดภาพเล่มนี้..."

เย่เสวียนถิงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า "พรุ่งนี้ลูกจะทำให้ของพรรค์นี้หายไปจนสิ้นเอง"

ซูเฟยเข้าใจถึงเจตนาปกป้องอันแรงกล้าในวาจาของเย่เสวียนถิง

"ต่อให้ไม่หามีสิ่งนี้ ทุกคนก็พูดกันไปทั่วไม่ใช่หรือ?"

เย่เสวียนถิงเงยหน้าขึ้นพร้อมสายตาเฉียบขาด "มันผู้ใดกล้าเอ่ยให้ลูกได้ยิน ลูกจะไปเยือนหามันด้วยตนเองเลยพ่ะย่ะค่ะ"

สายตาของเขาทำให้ซูเฟยถึงกับใจเต้นรัว

เดิมทีพระนางคิดจะพูดอะไรอีกสักหน่อย แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก

ถ้าหากพระนางสามารถขัดขวางไม่ให้ทั้งสองคนแต่งงานกันได้ พระนางก็คงจะทำไปตั้งนานแล้ว หาต้องรอคอนจนถึงยามนี้ไม่

ตอนนี้พวกเขาแต่งงานกันแล้ว พระนางจึงกล่าวอะไรไม่ได้

พระนางมองซูชิงอู่ด้วยสีหน้าขรึมเคร่ง "ข้าหวังว่าเจ้าจะคู่ควรแก่ความเป็นห่วงของเสวียนถิง ยิ่งไปกว่านั้น เสวี่ยอิ๋งก็หาได้มีเจตนาร้ายอันใดไม่ นางเพียงแค่เป็นกังวลเรื่องของเสวียนถิงจึงเอ่ยวาจาไร้มารยาทออกมา เจ้าอย่าได้ถือสานางเลย อย่างไรเสียนางก็เป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน แต้มพรหมจรรย์จึงมีความสำคัญต่อนางมาก ข้าหวังว่าเจ้าจะช่วยนำกลับคืนมาให้นางดังเดิม"

ซูชิงอู่เลิกคิ้วเล็กน้อย

ถึงแม้ว่านางจะเคารพซูเฟย เพราะพระนางคอยดูแลเย่เสวียนถิงเป็นอย่างดี

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะต้องเชื่อฟังอีกฝ่ายไปเสียทุกเรื่อง

"เรียนซูเฟย หม่อมฉันทำไม่ได้เพคะ"

"เจ้าว่าอันใดนะ?"

ซูเฟยหน้าพลันเปลี่ยนสีขึ้นมาทันที จากนั้นพระนางก็มองซูชิงอู่ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา

ซูชิงอู่เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า "ถ้าหากชิงอู่มีหนทางนำกลับคืนมาได้ ย่อมต้องนำกลับคืนมาให้ตนเองก่อน พระองค์ไม่คิดเช่นนั้นหรือเพคะ?"

นางเงยหน้าขึ้นมองซูเฟย

ซูเฟยรู้สึกสิ้นหวังสุดประมาณ

สีหน้าที่แต่เดิมแลดูมีเมตตา ยามนี้กลับเดือดดาลขึ้นมาบ้างแล้ว