ตอนที่ 120 งานเย็บปัก

โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าหนานผิงเกรงใจมากเกินไป

นางยิ้มพลางกล่าวว่า “ก็ไม่ขนาดนั้น แม่นางจี๋อิ๋งเพียงให้ข้าสอนนางทำถุงเท้าเท่านั้น ก็ไม่ได้รบกวนอะไร”

หนานผิงได้ยินแล้วก็ดูเหมือนจะโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง กล่าวขึ้นว่า “คุณหนูรองก็เคยทักทายกับจี๋อิ๋งมาบ้างแล้ว อะไรนางก็ดีหมดทุกอย่าง เว้นเสียแต่ว่านิสัยเถรตรงมากเกินไป ไม่สามารถเก็บอารมณ์เลยแม้แต่นิดเดียว แต่มนุษย์บนโลกใบนี้ ไหนเลยจะกระทำตามใจได้ทุกอย่าง ดังนั้นข้าถึงได้ให้นางช่วยทำงานเย็บปักสักเล็กน้อยให้นายท่านสี่ และใช้โอกาสนี้กักตัวนางเอาไว้ ไม่ให้นางวิ่งเพ่นพล่านไปทั่ว เนื่องจากนายท่านสี่ไปไหวอัน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ!”

โจวเสาจิ่นเชื่อคำพูดของหนานผิง ไม่เช่นนั้นคงไม่ให้จี๋อิ๋งทำถุงเท้าถึงสี่คู่ให้เฉิงฉือ สำหรับคนที่ทำงานเย็บปักถักร้อยไม่เป็น การทำถุงเท้าสี่คู่ถือเป็นงานที่ยาก แต่สำหรับคนที่ทำงานเย็บปักถักร้อยเป็นแล้ว จะใช้เวลาในการทำเพียงหนึ่งวันเท่านั้น

โจวเสาจิ่นไม่รู้ว่าระหว่างหนานผิงกับจี๋อิ๋งนั้นมีความบาดหมางอะไรกันบ้าง แต่อย่างที่บอกคือเฉิงฉือยังไม่กลับมา จึงค่อนข้างกลัวว่าทั้งสองจะมีเรื่องทะเลาะกันขึ้นมา นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวขึ้นว่า “หรือไม่เจ้าก็ให้จี๋อิ๋งมาเรียนงานเย็บปักถักร้อยกับข้าสักสองสามวันก็แล้วกัน! รอให้ท่านน้าฉือกลับมาแล้ว เจ้าค่อยสอนนางก็ยังไม่สาย”

หนานผิงรู้ดีว่าตนไม่สามารถควบคุมจี๋อิ๋งได้ ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นก็กล่าวขอบคุณโจวเสาจิ่นด้วยความซาบซึ้งใจ กล่าวขึ้นว่า “เช่นนั้นช่วงสองสามวันนี้ต้องรบกวนคุณหนูรองแล้ว อย่างมากที่สุดอีกสามวันนายท่านสี่ก็น่าจะกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

โจวเสาจิ่นพยักหน้ายิ้มๆ พลางเดินไปส่งหนานผิงกลับออกไป

เมื่อกลับเข้าไปภายในห้อง ก็เห็นว่าจี๋อิ๋งกำลังถือเข็มและด้ายเพื่อฝึกฝนอยู่ในนั้น

โจวเสาจิ่นมองดูแล้วก็ปีติยินดียิ่งนัก รู้สึกว่าถึงแม้จี๋อิ๋งจะเป็นคนที่หยิ่งยโส แต่ก็เป็นคนที่เอาการเอางานและเอาจริงเอาจังผู้หนึ่ง

จี๋อิ๋งถามนางว่า “หนานผิงกลับไปแล้วหรือ”

“ใช่!” โจวเสาจิ่นนั่งลงมาแล้วเย็บถุงเท้าต่อ กล่าวขึ้นว่า “เห็นบอกว่าที่เจ้ามาเรียนทำงานเย็บปักถักร้อยกับข้าอยู่ที่นี่นั้นถือเป็นการรบกวนข้า ก็เลยตั้งใจมากล่าวขอบคุณเป็นการเฉพาะ”

จี๋อิ๋งครวญเสียงเย็นออกมาเสียงเหนึ่ง ทิ้งเข็มและด้ายในมือลง กล่าวขึ้นว่า “ข้ารังเกียจท่าทางเช่นนั้นของนางเสียจริง ทำเสมือนกับว่ามีเพียงนางที่จงรักภักดีต่อท่านน้าฉือของเจ้า ส่วนผู้อื่นล้วนแล้วแต่เป็นผู้ไม่จงรักภักดีอย่างไรอย่างนั้น”

โจวเสาจิ่นครุ่นคิดพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เลือกที่จะไม่พูดอะไรดีกว่า หนานผิงกับจี๋อิ๋งเป็นคนสองประเภทที่แตกต่างกันมากจริงๆ บางทีนี่อาจจะเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างพวกนางก็เป็นได้

นางเย็บถุงเท้าได้หนึ่งข้างแล้ว แต่เห็นจี๋อิ๋งยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น จึงกล่าวขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “เจ้าเป็นอะไร ติดขัดตรงไหนหรือไม่”

“อ้อ!” จี๋อิ๋งได้สติกลับมา กล่าวขึ้นว่า “ไม่ได้ติดขัดตรงไหน เพียงแต่ว่าไม่ค่อยชินเท่านั้น” ขณะที่กล่าว ก็หยิบเข็มกับด้ายขึ้นมา ค่อยๆ เย็บเศษผ้าสองชิ้นตามที่โจวเสาจิ่นสอนไปเมื่อครู่นี้

โจวเสาจิ่นหัวเราะ ไม่นานก็เย็บถุงเท้าอีกข้างจนเสร็จเรียบร้อย

นางหยิบขึ้นมาพิจารณาดูครั้งแล้วครั้งเล่า พลางยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

จี๋อิ๋งขยับเข้ามาใกล้ กล่าวขึ้นว่า “ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย จะทำให้ถุงเท้าคู่นี้ดูดีขึ้นมาเยอะเลย” นางยังกล่าวอีกว่า “เจ้าชอบทำงานเย็บปักถักร้อยมากเลยหรือ พ่อข้ากล่าวว่า มีเพียงตอนที่ชอบอะไรมากๆ เท่านั้น ถึงจะสามารถทำสิ่งนั้นออกมาได้ดี”

โจวเสาจิ่นค่อนข้างจะประหลาดใจเล็กน้อย กล่าวยิ้มๆ ว่า “พ่อของเจ้าช่างมีโลกทัศน์กว้างยิ่งนัก”

“เป็นเช่นนั้นจริงๆ!” จี๋อิ๋งยืดหลังขึ้นอย่างรู้สึกเป็นเกียรติเล็กน้อย กล่าวขึ้นว่า “สมัยยังเป็นหนุ่มบิดาของข้าเคยเดินทางไปตามสถานที่ต่างๆ มากมาย ยังเคยออกทะเลไปตามหาเกาะแห่งทวยเทพที่เผิงไหลด้วย ทว่ากลับหาไม่เจอ…” ขณะที่นางกล่าว ก็ยิ้มบางๆ ขึ้นมา ดูงดงามพริ้งเพราราวกับเด็กสาวผู้หนึ่ง ไหนเลยจะยังหลงเหลือมาดเย็นชาและหยิ่งยโสนั้นอีก

โจวเสาจิ่นเองก็ยิ้มออกมา รู้สึกยิ่งอยากรู้เกี่ยวกับภูมิหลังของจี๋อิ๋งมากขึ้นไปอีก

นางวางถุงเท้าลงข้างๆ กล่าวขึ้นว่า “เจ้าฝึกฝนไปก่อน รอให้ได้เวลาแล้ว ข้าจะสอนเจ้าเดินเข็มแบบกากบาทเช่นนี้”

จี๋อิ๋งกล่าวขึ้นว่า “แม้แต่ตะเข็บพื้นฐานที่ง่ายที่สุดอันนี้ข้าก็ยังทำไม่ได้อีกหรือ!”

โจวเสาจิ่นกล่าวยิ้มๆ ว่า “อะไรที่ดูเหมือนว่าง่ายที่สุด แต่ในความเป็นจริงแล้วเมื่อต้องการทำให้ดีกลับเป็นเรื่องยากที่สุด เจ้าคิดว่าเพราะอะไรพวกเราถึงใช้การเดินเข็มแบบกากบาทมาทำถุงเท้าให้ท่านน้าฉือก่อน? ก็เพราะว่าการเดินเข็มแบบกากบาทนี้ต่อให้มีการเกี่ยวหรือพันกันก็ไม่เป็นที่สะดุดตานัก ซึ่งเหมาะกับเจ้าเช่นนี้พอดี”

“อย่างนั้นหรือ” จี๋อิ๋งไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร ก้มหน้าฝึกเย็บต่อไป

โจวเสาจิ่นหยิบผ้าโพกศีรษะที่ยังทำไม่เสร็จขึ้นมาปักลายต่อ

จี๋อิ๋งถามนาง “นี่สำหรับมอบให้ฮูหยินผู้เฒ่าหรือ ข้าดูแล้วน่าจะเป็นลายดอกเป่าเซียงอันล้ำค่า…แต่ผู้อื่นล้วนใช้สีแดงสด สีเขียวสว่าง และสีน้ำเงินสดใสกันทั้งนั้น แล้วเหตุใดเจ้าถึงใช้สีม่วงอ่อนของดอกติงเซียง สีเหลืองอ่อนของหวาย และสีดำของอีกาหรือ”

“สีที่ใช้ก็ต้องให้เหมาะสมกับวัยของคนรับด้วย” โจวเสาจิ่นกล่าวยิ้มๆ “เจ้าดูท่าทางของฮูหยินผู้เฒ่ากัว หากเป็นผ้าโพกศีรษะที่มีสีแดงสด สีเขียวสว่าง และสีน้ำเงินสดใส เจ้าคิดว่านางจะชอบหรือไม่”

จี๋อิ๋งหัวเราะขึ้นมา ทำให้ความเย็นชาและหยิ่งยโสบนสีหน้าลดลงไปหลายส่วน แทนที่ด้วยความอ่อนโยนที่มากขึ้นอีกหลายส่วน

โจวเสาจิ่นจึงถามนางว่า “เหตุใดถึงไม่เห็นแม่นางหมิงเฮ่อเลย” นางเล่าเรื่องที่ไปเจอหมิงเฮ่อที่โรงตัดเย็บเมื่อคราวก่อนขึ้นมา กล่าวขึ้นอีกว่า “ข้าไปที่เรือนเสี่ยวซานฉงกุ้ยมาสองสามครั้งแล้วแต่กลับไม่เคยเจอนางเลย”

จี๋อิ๋งกล่าวขึ้นว่า “นางกำลังจะเป็นเจ้าสาวแล้ว ดังนั้นช่วงนี้ก็เลยเก็บตัวอยู่ในห้องเพื่อทำงานเย็บปัก!”

โจวเสาจิ่นประหลาดใจยิ่งนัก กล่าวขึ้นว่า “หมิงเฮ่อจะแต่งงานแล้วอย่างนั้นหรือ เหตุใดถึงไม่เคยได้ยินคนที่เรือนหานปี้ซานเอ่ยถึงเลย คนที่นางแต่งงานด้วยเป็นใคร เป็นบ่าวรับใช้อยู่ที่ไหนหรือ”

“นางเป็นสาวใช้ของเรือนเสี่ยวซานฉงกุ้ย เรื่องแต่งงานมีท่านน้าฉือของเจ้าเป็นผู้ตัดสินใจให้ จะส่งเสียงดังออกไปให้ทุกคนรู้ไปทำไมกัน” จี๋อิ๋งกล่าว “ท่านน้าฉือของเจ้าให้นางหมั้นหมายกับมือปราบแซ่เสิ่นผู้หนึ่งที่หูโจว คนทุกรุ่นของครอบครัวคนแซ่เสิ่นผู้นั้นล้วนแต่เป็นมือปราบ ที่บ้านยังมีทรัพย์สินอยู่อีกจำนวนหนึ่ง คงจะไม่เลวนักกระมัง ข้าเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน” นางพร่ำบ่นต่อไปว่า “หากไม่ใช่ว่าแม้แต่หมิงเฮ่อก็ไม่มีเวลาว่างแล้วล่ะก็ ข้าก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้!”

โจวเสาจิ่นเหงื่อตก

สามีของหมิงเฮ่อ จี๋อิ๋งจะอยากเจอไปเพื่ออะไร

นางรู้สึกว่ายิ่งปฏิสัมพันธ์กับจี๋อิ๋งมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าคำพูดและการกระทำของจี๋อิ๋งล้วนแปลกๆ อยู่บ้างเล็กน้อย

แต่ท่านน้าฉือถึงกับให้หมิงเฮ่อแต่งงานกับมือปราบผู้หนึ่ง…นี่ก็ถือว่าแปลกประหลาดมากพอแล้ว!

ทั้งสองคนพูดคุยถึงเรื่องต่างๆ ในบ้านขึ้นมา บางครั้งโจวเสาจิ่นถามไปเพียงหนึ่งประโยค จี๋อิ๋งกลับพูดเจื้อยแจ้วไปมากกมาย บางครั้งโจวเสาจิ่นถามไปกว่าครึ่งค่อนวัน จี๋อิ๋งกลับตอบมาเพียงประโยคเดียวเท่านั้น แต่ไม่ว่าใครจะพูดมากหรือใครจะพูดน้อย เมื่อผ่านไปสักพัก โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าการปฏิสัมพันธ์กับจี๋อิ๋งก็ไม่ใช่ภาระหนักหนาอะไร ยิ่งอยู่ความรู้สึกที่มีต่อจี๋อิ๋งก็ยิ่งดีมากยิ่งขึ้น

แต่ยิ่งอยู่อารมณ์ของจี๋อิ๋งก็ยิ่งไม่ดีมากยิ่งขึ้น นางทิ้งเศษผ้าในมือลง กล่าวขึ้นว่า “ข้าอยากพักสักหน่อย!”