ตอนที่ 21 หานปี้

ตอนที่ 21 หานปี้ โจวเสาจิ่นข่มความรู้สึกประหลาดใจเอาไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจแล้วเดินตามสื่อมามาไปข้างหน้า สาวน้อยที่แต่งตัวแบบสาวใช้ที่สวมเสื้อกั๊กปี๋เจี่ยสีแดงเลือดหมูแถบสีเขียวอ่อนผู้หนึ่งเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “สื่อมามา ท่านกลับมาแล้ว!”

นางย่อเข่าทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่ากวนและโจวเสาจิ่น “นายหญิงผู้เฒ่า! คุณหนูรอง!”

โจวเสาจิ่นไม่รู้จักนาง เห็นนางแล้วอายุไม่น่าจะเกินสิบสี่ถึงสิบห้าปี ดวงตาทรงถั่วอัลมอนต์และแก้มราวกับผลท้อ ขณะที่พูดและหัวเราะอย่างร่าเริงนั้นดวงตาก็ระยิบระยับ ดวงหน้าสดใสมีเสน่ห์ โดดเด่นยิ่ง อดไม่ได้ต้องมองอีกสองครั้ง

เห็นได้ชัดว่าฮูหยินผู้เฒ่ากวนคุ้นเคยดีกับเด็กสาวผู้นี้ ยิ้มพลางกล่าว “เจินจู ไม่ได้เจอหลายวัน เจ้างดงามขึ้นอีกแล้ว”

“ไม่กล้ารับคำชมจากนายหญิงผู้เฒ่าเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่ถูกเรียกว่าเจินจูยิ้มพลางกล่าว “ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังรอคุณหนูรองอยู่เจ้าค่ะ ไม่คิดว่านายหญิงผู้เฒ่าก็มาด้วย…”

ยังพูดไม่จบประโยค ก็มีสาวใช้อีกคนหนึ่งเดินเข้ามา

นางสวมเสื้อกั๊กปี๋เจี่ยผ้าไหมหังโจวสีเขียวอ่อนไร้ลวดลายตัวหนึ่ง อายุสิบเจ็ดถึงสิบแปดปี ใบหน้าเรียวยาว คิ้วโค้งโก่ง เส้นผมดำขลับหวีขึ้นเป็นมวยหนึ่ง ปักด้วยปิ่นปักผมทองรูปดอกท้อฝังด้วยหินสีชมพู รอยยิ้มอ่อนโยน กิริยาสง่างาม ไม่มีส่วนคล้ายคลึงเจินจูผู้นั้นเลยสักสาย

โจวเสาจิ่นแอบสงสัยอยู่ในใจอย่างอดไม่ได้

ไม่รู้ว่าสาวใช้คนอื่นๆ ในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่ากัวจะมีหน้าตาเป็นอย่างไรบ้าง

“นายหญิงผู้เฒ่า!” นางหันไปทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่ากวน กล่าว “ฮูหยินผู้เฒ่าของพวกข้าไม่คิดว่าท่านจะมาด้วยตัวเอง หากเสียมารยาทตรงที่ใด ยังขอนายหญิงผู้เฒ่าโปรดให้อภัยด้วยเจ้าค่ะ”

“เป็นปี้อวี้นี่เอง!” ฮูหยินผู้เฒ่ากวนหัวเราะร่าไปหลายเสียง พลางกล่าว “เป็นข้าที่ไม่ได้แจ้งเอาไว้ก่อน เกี่ยวอันใดกับฮูหยินผู้เฒ่าของพวกเจ้ากัน รีบลุกขึ้นมา ไม่ต้องมากพิธี”

สาวใช้ที่ถูกเรียกว่าปี้อวี้หัวเราะพลางลุกขึ้นมา กล่าว “นายหญิงผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่าของพวกข้าเชิญท่านไปรับน้ำชาที่ห้องโถงก่อนเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนพยักหน้า กล่าวกับโจวเสาจิ่นว่า “นี่คือปี้อวี้กูเหนี่ยงคนข้างกายของฮูหยินผู้เฒ่ากัว ต่อไปเจ้าคงต้องรบกวนนางไม่น้อย”

โจวเสาจิ่นยิ้มพลางเรียกนางคำหนึ่งว่า “ปี้อวี้กูเหนี่ยง”

ความประหลาดใจสายหนึ่งวาบผ่านดวงตาของปี้อวี้ รีบย่อเข่าทำความเคารพ กล่าว “คุณหนูรองทำให้บ่าวซาบซึ้งยิ่งแล้วเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงของนางนอบน้อมยิ่ง ทำให้โจวเสาจิ่นมีความรู้สึกดีเกิดขึ้นภายในใจ

คนหนึ่งกลุ่มจึงเดินต่อไปยังด้านหน้า

สุดทางเดินเป็นเรือนห้าห้องสองชั้น กำแพงเรือนสีขาว หน้าต่าง บานประตูสีแดงสดใส แขวนไว้ด้วยผ้าโปร่งแสงสีเหลืองอ่อน ด้านหน้าของประตูเป็นซุ้มองุ่นหนึ่งซุ้ม ด้านซ้ายและขวาวางประดับไว้ด้วยโถกระเบื้องลายครามขนาดใหญ่ด้านละหนึ่งชิ้น ด้านหนึ่งปลูกสกุลบัวสาย อีกด้านหนึ่งเลี้ยงปลาคาร์ปหลากสีเอาไว้ ทั้งงดงามยิ่ง และไม่ไร้ซึ่งความประณีต

สาวใช้สวมเสื้อกั๊กปี๋เจี่ยสีม่วงดอกติงเซียงแถบสีถั่วเขียวผู้หนึ่งออกมาช่วยพวกนางเลิกผ้าม่านขึ้น

โจวเสาจิ่นเพิ่งจะสังเกตว่าที่แห่งนี้ของฮูหยินผู้เฒ่ากัวได้เปลี่ยนเป็นมู่ลี่ไม้ไผ่แล้ว

บนมู่ลี่ไม้ไผ่สีเหลืองอ่อนนั้นมีจุดสีม่วงแต้มอยู่เป็นจุดๆ ดูแล้วเป็นมู่ลี่ไม้ไผ่เซียงเฟยที่ค่อนข้างมีอายุเก่าแก่ และมุมตรงนั้นเป็นลูกสิงโตมรกตขนาดเท่ากำปั้นสองตัวกำลังกลิ้งลูกไหมพรหมเล่นอยู่!

หยกมรกตสีเขียวเปล่งประกายนั้นน้ำงามสมบูรณ์ยิ่ง ฝีมือแกะสลักก็ประณีตราวกับของจริง ไม่เพียงแสดงลักษณะของสิงโตที่น่ารักสดใสอย่างเป็นธรรมชาติออกมาให้เห็นได้อย่างเด่นชัด แม้แต่ลวดลายดอกไม้บนลูกไหมพรหมที่อยู่ในอกของสิงโตก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจนด้วย

โจวเสาจิ่นอัศจรรย์ใจยิ่ง

ชาติก่อนตอนที่นางแต่งเข้าตระกูลหลินเป็นปีแรกนั้น เมื่อถึงวันเกิดของแม่สามี นางเดินทางไปที่ร้านอัญมณีหย่งฟู่เซิ่งที่จิงเฉิง เพื่อจะสั่งทำของสักชิ้นให้แม่สามี เลือกของไปกว่าครึ่งค่อนวัน ถึงเลือกหยกมรกตขนาดเท่าสิงโตกลิ้งลูกไหมพรหมนี้มาได้ชิ้นหนึ่ง เป็นหยกที่น้ำงามไม่เท่าชิ้นนี้ แต่ก็จ่ายเงินไปเกือบสองร้อยเหลี่ยง

ทุกคนต่างพูดกันว่าจวนสามนั้นมีเงินทอง แต่ก็ไม่เห็นว่าจะโอ่อ่าเหมือนจวนหลักเช่นนี้

ไม่แปลกใจเลยที่ในยามปกติทุกคนจะทำเสียงเบาลงยามพูดอยู่ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่ากัวไม่ว่าจะโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม

เจินจูอยู่ด้านหน้าดึงมู่ลี่ขึ้น โจวเสาจิ่นเดินตามฮูหยินผู้เฒ่ากวนเข้าไปในห้องโถง

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ยิ่งนิ่ง ฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็เดินเข้ามาจากด้านหลังห้องโดยมีสาวใช้ผู้หนึ่งที่สวมเสื้อสีม่วงดอกติงเซียงแถบสีรุ้งช่วยประคองเข้ามา

โจวเสาจิ่นเห็นว่าสาวใช้ผู้นั้นกับปี้อวี้น่าจะมีอายุไล่เลี่ยกัน ทว่าคิ้วยาวดวงตาเล็ก ผิวขาวดั่งหิมะ กิริยาอ่อนหวาน เป็นความงดงามอีกรูปแบบหนึ่ง จึงลอบชื่นชมอยู่ในใจอย่างอดไม่ได้

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวผู้นี้ช่างน่าสนใจยิ่งนัก

นางเป็นคนเอาจริงเอาจังและเข้มงวด สถานที่อยู่อาศัยก็ขึงขังและเงียบสงบ แต่สาวใช้ข้างกายทุกคนล้วนแล้วแต่งดงามในหลากหลายรูปแบบ ราวดอกกล้วยไม้ในฤดูใบไม้ผลิและดอกเบญจมาศในฤดูใบไม้ร่วง แต่ละคนล้วนแล้วแต่มีจุดที่สมควรให้ชื่นชม

และด้านฮูหยินผู้เฒ่ากัวกับฮูหยินผู้เฒ่ากวนก็เริ่มทักทายกัน “ไม่คิดว่าท่านจะมา ตอนเที่ยงก็อย่าเพิ่งไปเลย อยู่รับมื้อเที่ยงที่นี่กับพวกข้าก่อน”

“ดียิ่ง!” ฮูหยินผู้เฒ่ากวนหัวเราะพลางกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่ากัวด้วยท่าทีที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี “เมื่อคราวก่อนอยู่ที่นี่ได้ทานนกอบน้ำผึ้งไปตัวหนึ่ง จนวันนี้ข้าก็ยังจำได้ไม่ลืม วันนี้ได้โอกาสลองชิมอีกครั้ง”

“วางใจเถอะ!” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวหัวเราะพลางกล่าว “วันนี้ไม่เพียงมีนกอบน้ำผึ้งเท่านั้น ยังมีเนื้อแกะทอดและซุปเผ็ดเปรี้ยวที่เจ้าชอบทานอีกด้วย”

ปี้อวี้ได้ยินแล้วคล้ายจะพูดแต่ก็ไม่พูด

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนจึงหัวเราะแล้วกล่าวกับนางว่า “พวกข้าสองคนกว่าจะได้เจอกันนั้นไม่ง่ายนัก เจ้าไม่ต้องกังวลมากขนาดนี้ หากว่าฮูหยินใหญ่จิงต่อว่า เจ้าก็บอกไปว่าเป็นข้าที่อยากทาน!”

ตอนนี้ใกล้เข้าสู่ฤดูร้อน นกอบน้ำผึ้งเป็นของหวาน ส่วนเนื้อแกะกลิ่นแรง ซุปเผ็ดเปรี้ยวก็มีรสชาติที่เข้มเกินไป แม้แต่จวนสี่เองก็ไม่ค่อยทำอาหารสามชนิดนี้ให้ฮูหยินผู้เฒ่ากวน นับประสาอะไรกับจวนหลัก

เพราะสามารถจัดการดูแลอาหารการกินของฮูหยินผู้เฒ่ากัว คงเป็นสาวใช้อันดับหนึ่งของเรือนหานปี้ซานเป็นแน่