ตอนที่ 24 ห้องเรียน

ตอนที่ 24 ห้องเรียน หลังจากกลับมาจากวัดกันเฉวียนแล้ว ทุกคนต่างเหนื่อยอ่อน โจวเสาจิ่นหลับลงทันทีที่ถึงเตียง หลับยาวจนถึงเช้า

นางไม่ได้หลับสนิทเช่นนี้มานานแล้ว!

โจวเสาจิ่นยืดตัวบิดขี้เกียจ เอนตัวนอนอยู่บนเตียงฟังเสียงนกร้องสักพัก แล้วค่อยลุกขึ้นจากเตียง

ไปคารวะยามเช้าฮูหยินผู้เฒ่ากวนแล้ว ชุนหว่านก็ถือพู่กัน แท่งหมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก ไปส่งโจวเสาจิ่นที่ห้องศึกษาจิ้งอัน

เฉิงเจียยังไม่มา

ห้องศึกษาจิ้งอันเหมือนกับเมื่อก่อน ห้องโล่งกั้นให้เป็นสี่ห้องด้วยฉากกั้นลั่วตี้จ้าว โต๊ะเขียนหนังสือของอาจารย์วางไว้ที่ห้องแรกทางฝั่งตะวันออก ด้านล่างวางเอาไว้ด้วยโต๊ะหนังสือเล็กๆ หลายตัว เก้าอี้มีเท้าแขนตัวหนึ่ง ชั้นวางของมีค่า กระถางธูปทองสามขา ทั้งสองด้านของอาจารย์ยังมีกลอนคู่ที่เขียนด้วยลายมือของท่านผู้นำตระกูลเฉิง เฉิงจื้อ ความว่า ‘กว่าร้อยปีแห่งการศึกษา อ่านตำรากว่าหมื่นเล่ม’ ติดเอาไว้

โจวเสาจิ่นยืนเงียบๆ ไม่พูดไม่จาสักพักใหญ่

ชุนหว่านตะโกนเรียกนางอย่างระมัดระวัง “คุณหนูรองเจ้าคะ”

โจวเสาจิ่นดึงสติกลับมา กลับเห็นสาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบเร่ง “คุณหนูรอง ท่านมาแล้ว!” กล่าวอีกว่า “ทำไมวันนี้ท่านมาแต่เช้าขนาดนี้เจ้าคะ ท่านอาจารย์กำลังรับมื้อเช้าอยู่ อีกสักครู่ถึงจะมาเจ้าค่ะ”

โจวเสาจิ่นรู้สึกคุ้นหน้าสาวใช้ผู้นี้ รู้ว่านางคือคนที่อยู่รับใช้เฉินต้าเหนียง เพียงแค่ไม่ได้เจอกันไม่นาน ทำอย่างไรนางก็นึกชื่อของสาวใช้ผู้นี้ไม่ออก

นางจึงเพียงยิ้ม พลางกล่าว “ไม่เป็นไร วันนี้ข้ามาแต่เช้าเอง เจ้าไม่ต้องใส่ใจข้า ข้าจะฝึกเขียนอักษรไปพลางๆ ก่อน”

สาวใช้รู้สึกโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ช่วยนำชาไปแช่ในกาน้ำชาให้โจวเสาจิ่น

ชุนหว่านจัดวางพู่กันและหมึก โจวเสาจิ่นสงบใจลงแล้วเริ่มฝึกเขียนตัวอักษร

เขียนไปสองหน้ากระดาษใหญ่ เฉิงเจียก็มาถึง

“ทำไมเจ้าถึงไม่รอข้า” นางหน้านิ่วคิ้วขมวด ท่าทางราวกับอยากจะพังโต๊ะ

โจวเสาจิ่นถึงนึกขึ้นมาได้ เมื่อก่อนนางจะรอเฉิงเจียอยู่ที่สะพานเสี่ยวหง ทางที่พวกนางต้องผ่านเพื่อมาที่ห้องศึกษาจิ้งอันนี้ทุกวัน

“ข้ารอเจ้าจนเกือบจะถึงหนึ่งเค่อแล้วเจ้าก็ยังไม่มา” เฉิงเจียโกรธจนหน้าแดงก่ำ กล่าว “หากไม่ใช่เพราะสาวใช้คนหนึ่งมาบอกข้าว่าเจ้ามาแต่เช้าแล้ว ข้าก็คงยังรออย่างโง่งมอยู่ที่นั่น!”

โจวเสาจิ่นตัดสินใจไม่ถกเถียงกับนาง กล่าว “เรื่องนี้เป็นข้าที่ทำไม่ถูก ต่อไปเจ้าอย่ารอข้าอีก พวกเราต่างคนต่างมาที่ห้องศึกษาจิ้งอันดีกว่า จะได้ไม่ต้องรอกันไปมา ทำให้ต้องล่าช้าไปกับระหว่างทาง”

เฉิงเจียไม่ใช่คนหัวช้า ในทางกลับกัน นางเป็นคนเฉลียวฉลาดยิ่ง ไม่เช่นนั้นก็คงจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากผู้ใหญ่ตระกูลเฉิง

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” นางเอ่ยถาม ทว่าในตาของนางกลับสับสนมากกว่า “ความหมายของเจ้าคือต้องการตัดความสัมพันธ์กับข้าอย่างนั้นหรือ”

ไม่ถึงขั้นกับต้องตัดความสัมพันธ์ เพียงไม่ต้องตัวติดกันอยู่ตลอดเวลาเหมือนอย่างเช่นเมื่อก่อนก็พอแล้ว

แต่ว่า ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา โจวเสาจิ่นไม่ใช่คนประเภทที่จะสามารถทำร้ายผู้อื่นตามอำเภอใจได้ นางจึงกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า “ข้าต้องคัดลอกพระธรรมให้ฮูหยินผู้เฒ่ากัว ซึ่งเป็น ‘ศูรางคมสูตร’ มีทั้งหมดสิบบท มีความหนาเท่านี้” นางทำท่าทางไปด้วยขณะกล่าว “วันไหนที่คัดเสร็จ วันนั้นถึงจะถือว่าเสร็จธุระแล้ว หลังจากนี้ ข้าไหนเลยจะมีเวลาว่างกัน วันนี้ข้าไม่ได้รอเจ้า ก็เลยมีเวลาเขียนได้สองหน้ากระดาษใหญ่!”

เฉิงเจียมองไปที่กระดาษสองแผ่นใหญ่บนโต๊ะเขียนหนังสือของโจวเสาจิ่น ผิดหวังราวกับลูกหนังที่ปราศจากลม แต่ฝีปากยังกล่าวอย่างไร้ความปรานีเช่นเดิมว่า “ถึงเป็นเช่นนั้นเจ้าก็ควรจะบอกกับข้าสักคำ! ไม่บอกไม่กล่าวกันเช่นนี้จะให้คิดว่าอย่างไร”

“ต่อไปข้าจะบอกกับเจ้าเอาไว้” โจวเสาจิ่นกล่าวเพื่อตัดจบปัญหา ยังตัดสินใจใช้โอกาสนี้พูดในสิ่งที่ควรจะพูดกับเฉิงเจียให้กระจ่าง “จากนี้ไป ข้าไม่เพียงไม่อาจรอเจ้าเพื่อมาเข้าเรียนด้วยกันเท่านั้น ยังไม่อาจรอเจ้าเลิกเรียนพร้อมกันด้วย ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวเอาไว้ว่า ถ้าหากมีความจำเป็น ให้ข้าไปรับมื้อเที่ยงที่เรือนของนาง คงไม่อาจปล่อยให้ผู้ใหญ่ต้องรอข้า จริงหรือไม่”

“เช่นนี้นี่เอง!” ใบหน้าของเฉิงเจียเต็มไปด้วยความหดหู่ กล่าว “เช่นนั้น ช่วงวันหยุดพวกเราเล่นด้วยกันได้หรือไม่”

“ย่อมไม่ได้จนกว่าจะคัดพระธรรมเสร็จ” โจวเสาจิ่นกล่าว “เรื่องต่อจากนี้รอให้คัดพระธรรมเสร็จก่อนค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน”

เฉิงเจียเป็นคนกระฉับกระเฉง ยากนักที่จะมีเวลาว่าง หากไม่สนใจนางสักครึ่งปี ไม่แน่ว่านางคงไปมีเพื่อนใหม่คนอื่นแล้ว ถึงเวลานั้นทั้งสองคนก็คงจะห่างกันไปโดยปริยาย

โจวเสาจิ่นตกลงใจแน่แล้ว จึงหยิบกระดาษออกมาอีกหนึ่งแผ่นใหญ่ แล้วเริ่มฝึกเขียนอักษร

เฉิงเจียเอียงศีรษะไปด้านข้างพลางมอง กล่าวขึ้นอย่างประหลาดใจว่า “เสาจิ่น ข้าค้นพบว่าไม่เจอกันไม่กี่วัน ตัวหนังสือของเจ้าเขียนได้ดีขึ้นมากนัก!”

“อย่างนั้นหรือ” โจวเสาจิ่นตอบเอาใจนางพอเป็นพิธี

นางกลับไม่หยุด กล่าวต่อว่า “จริงๆ นะ! เจ้าดูเส้นตวัดซ้ายเส้นนี้ เมื่อก่อนเจ้ามักจะขี้กลัวไปหมด เขียนได้ครึ่งหนึ่งก็ล้มเลิกแล้ว ทว่าตอนนี้กลับเขียนเสร็จได้ในครั้งเดียว รู้สึกคล่องแคล่วและลื่นไหลขึ้นมากทีเดียว”

โจวเสาจิ่นหยุดมือลง พึมพำหัวเราะพลางกล่าว “อย่างนั้นหรือ”

“จริงๆ นะ!” เฉิงเจียกล่าวอย่างตื่นเต้น “ยังมีจุดอันนี้อีก ที่เขียนจุดได้อย่างมั่นใจยิ่ง ทำให้คนดูแล้วรู้สึกได้ถึงความเป็นระเบียบเรียบร้อย” นางวิจารณ์เจี๊ยวจ๊าวอยู่ข้างๆ

มีเสียงอบอุ่นเสียงหนึ่งตัดเข้ามา “ไม่เลว ลายมือของเสาจิ่นพัฒนาขึ้นมากแล้ว”

ทั้งสองหันศีรษะกลับไป ก็เห็นเฉินต้าเหนียงที่เส้นผมแซมด้วยสีขาว สวมชุดเพ่ยจื่อผ้าไหมหังโจวสีเขียวแกมน้ำเงินไร้ลวดลายตัวหนึ่งกำลังยืนอยู่ด้านหลังของพวกนาง

“อาจารย์เฉิน!” ทั้งสองคนลุกขึ้นพร้อมกัน ย่อเข่าทำความเคารพ

รอยยิ้มอ่อนโยนแสดงอยู่บนใบหน้าที่ผอมบางของเฉินต้าเหนียง นางกล่าว “ลุกขึ้นเถอะ! พวกเรามาดูตัวอักษรที่เสาจิ่นเขียนกัน”

ชาติก่อน ความประทับใจที่นางมีต่อเฉินต้าเหนียงนั้นเลือนรางนัก

เดิมทีนางก็เป็นหญิงสาวมาจากตระกูลบัณฑิตที่สืบทอดต่อกันมา เขียนตัวอักษรได้ดียิ่ง นางครองตัวเป็นหม้ายหลังเสียสามีไปตั้งแต่อายุยี่สิบปี แต่เมื่อตระกูลเดิมของเสื่อมอำนาจลง ครอบครัวฝั่งสามีก็เริ่มปฏิบัติไม่ดีกับนาง นางจึงสอนหนังสือให้กับนักเรียนหญิงของตระกูลใหญ่ๆ อยู่ที่จินหลิง หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นอาจารย์

ถึงแม้ว่าเฉินต้าเหนียงจะเป็นคนอารมณ์ดี ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความอ่อนโยน แต่ที่ผ่านมาก็ไม่เคยไม่มีวินัยกับพวกนาง มีครั้งหนึ่งที่เฉิงเซิงกล่าวขึ้นมา และสงสัยนางว่า ‘สิ่งที่นางเชื่ออาจจะเป็นลัทธิเต๋าก็เป็นได้’

โจวเสาจิ่นยืนอยู่ข้างๆ นางอย่างเคารพ ขณะที่ฟังเฉินต้าเหนียงวิจารณ์ตัวอักษรของนางอยู่นั้น ก็อดไม่ได้คิดถึงเลี่ยวจางอิง ท่านป้าของพี่เขยขึ้นมา