ตอนที่ 277 ไม่เปลี่ยน

ท่านน้าฉือบอกว่า จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง!

เพื่อนางแล้วเขาถึงได้ให้เฉิงสวี่ไปอยู่ที่เจ่าหยวน!

ในใจของโจวเสาจิ่นลิงโลดประหนึ่งมีลูกนกซ่อนอยู่ในอกตัวหนึ่งก็ไม่ปาน รู้สึกว่าย่างก้าวของตัวเองค่อยๆ ผ่อนคลายลงมา

กิ่งไม้ที่ยื่นออกมาข้างทางกวาดผ่านชายกระโปรงของนาง นางจึงราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น

เหตุใดนางต้องวิ่งด้วย

ไหวซานและฉินจื่อผิงมาหาเขาเพราะมีธุระ นางก็จะได้ไปเล่นกับจี๋อิ๋ง!

ตอนนี้จี๋อิ๋งก็กลับมาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นนางก็อยากฟังด้วยว่าหลังจากที่จี๋อิ๋งออกไปแล้วได้พบเจอเรื่องอะไรที่น่าสนใจบ้าง…

โจวเสาจิ่นหัวเสียเป็นอย่างมาก หยุดฝีเท้าลงอย่างอดไม่ได้ หักกิ่งไม้ที่ขึ้นตามธรรมชาติกิ่งนั้นมาถือไว้และปลิดใบของมันออกอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย

“เสาจิ่นๆ” มีคนตะโกนเรียกชื่อนางเบาๆ

โจวเสาจิ่นมองไปรอบด้าน กว่าครู่ใหญ่ถึงได้เห็นเงาของเฉิงเจียที่แอบอยู่ด้านหลังต้นตงชิงแถวหนึ่ง

“เจ้าไปหมอบทำอะไรอยู่ตรงนั้น” โจวเสาจิ่นเบิกดวงตาโพลงมองนางอย่างประหลาดใจ

เฉิงเจียกล่าวอย่างอับอายว่า “นี่มิใช่ว่าอยู่เรือนหานปี้ซานหรืออย่างไร ข้ากลัวว่าจะพบกับฮูหยินผู้เฒ่ากัวเข้า!”

“เป็นไปไม่ได้กระมัง!” ครู่ใหญ่กว่าโจวเสาจิ่นจะมีปฏิกิริยาตอบกลับมา กล่าวขึ้นว่า “ฮูหยินผู้เฒ่ากัวใจดีมาก” นางไปดึงเฉิงเจีย “เจ้ารีบลุกขึ้นมา! เจ้าดูสภาพของเจ้าสิว่าเหมือนตัวอะไรไปแล้ว เจ้าเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนสามนะ!”

เฉิงเจียหัวเราะอย่างขัดเขิน ลุกขึ้นตามแรงดึงของโจวเสาจิ่น

โจวเสาจิ่นกล่าว “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ขณะที่กล่าว นางก็มองไปรอบๆ “แล้วยังมาคนเดียวอีก?”

“ไอ้โหยว!” สีหน้าของเฉิงเจียมีรอยขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน กล่าวขึ้นว่า “เจ้าอย่าถามเลย! ข้ามาแอบอยู่ที่นี่ก็เท่านั้น”

โจวเสาจิ่นครุ่นคิดครู่หนึ่ง ถามขึ้นอย่างคาดเดาว่า “เจ้าทะเลาะกับท่านป้าใหญ่หลูมาหรือ”

เฉิงเจียกล่าวขึ้นอย่างยึกยักเล็กน้อย “ก็ไม่นับว่าเป็นการทะเลาะกระมัง ก็แค่โต้เถียงกันอีกแล้วก็เท่านั้น กล่าวคือ นี่มิใช่ว่าใกล้จะถึงเทศกาลวันไหว้บ๊ะจ่างแล้วหรอกหรือ พี่ชายจิ้งของข้าให้คนนำของขวัญมามอบให้ ท่านแม่ข้ากล่าวว่าเขาเป็น พังพอนที่มาคารวะแม่ไก่[1] ไม่น่าไว้ใจ ข้าจึงพลั้งปากกล่าวไปประโยคหนึ่งว่า ท่านพูดได้อย่างไรว่าตัวเองเป็นแม่ไก่ ท่านแม่ของข้าโกรธมาก หยิบไม้ปัดขนไก่มาจะตีข้า โชคดีที่ข้าวิ่งหนีได้ทัน ไม่อย่างนั้นเกรงว่าครั้งนี้คงถูกจับตัวไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ห้องบรรพชนแล้ว” กล่าวจบ นางก็พร่ำบ่นอีกว่า “พี่ชายจิ้งก็จริงๆ เลย ปีก่อนๆ ก็ไม่เห็นเขาจะส่งของขวัญมาให้ ปีนี้กลับส่งมาให้อย่างใจร้อน ยังถูกมารดาข้ารังเกียจไม่พออีกหรืออย่างไร! เขายังจะมาบอกให้ข้าเชื่อมั่นในตัวเขา ข้าจะเชื่อมั่นในตัวเขาได้อย่างไร!”

โจวเสาจิ่นฟังนางที่พร่ำบ่นเสียเป็นส่วนมาก ขุ่นเคืองเป็นส่วนน้อยแล้ว ก็รู้ได้ว่านางเพียงแค่ต้องการหาใครสักคนคุยด้วยเท่านั้น จึงไม่ตอบอะไร เดินนำนางไปที่เรือนฝูชุ่ย สั่งให้ปี้เถาช่วยล้างหน้าล้างตาและแต่งตัวให้เฉิงเจียใหม่อีกครั้ง แล้วไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่ากัวเป็นเพื่อนนาง

เด็กสาวกับผู้อาวุโสไม่เพียงต่างกันด้วยอายุและระดับชั้นเท่านั้น ความสนใจและความชอบก็ไม่เหมือนกันอีกด้วย

โจวเสาจิ่นเล่นกับเฉิงเจียมาตั้งแต่เด็ก ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยินดีที่เห็นนางยังไปมาหาสู่กับเฉิงเจียอยู่

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มแย้มพร้อมกับมอบกำไลข้อมือทองให้เฉิงเจียคู่หนึ่ง ยังบอกกับนางอีกว่า ‘ยามว่างก็มาเล่นอีกได้’

เฉิงเจียปลาบปลื้มกับความโปรดปรานที่คาดไม่ถึง พอออกจากเรือนหลักก็คล้องแขนของโจวเสาจิ่นเอาไว้พลางกล่าวขึ้นว่า “เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก ถึงกับขอความโปรดปรานจากฮูหยินผู้เฒ่ากัวได้ แค่ข้าเห็นนางขาก็สั่นไปหมดแล้ว เจ้าต้องเลี้ยงข้าวข้าถึงจะถูก”

ถึงแม้คำพูดจะกล่าวอ้อมไปอ้อมมาเล็กน้อย ทว่าโจวเสาจิ่นกลับเข้าใจแล้ว

ตอนที่พี่สาวออกเรือน พี่เขยมอบซองแดงให้นางซองใหญ่หนึ่งซอง

ตอนนี้นางมีเงินอยู่ในมือ

“เจ้าอยากกินอะไร” โจวเสาจิ่นกล่าวขึ้นอย่างหน้าใหญ่ใจโต “หากในครัวไม่มี ข้าจะให้คนไปซื้อมาให้”

“ข้าอยากกินเนื้อย่าง” เฉิงเจียดีใจเป็นที่สุด กล่าวอย่างไม่เกรงใจว่า “เหมือนกับที่เขากินกันข้างนอกนั่น เนื้อย่างที่ย่างด้วยถ่าน”

เช่นนั้นคงต้องให้คนออกไปซื้อมาให้แล้วจริงๆ

โจวเสาจิ่นสั่งการลงไป

ฝานฉีวิ่งออกไปหาจนเกือบจะทั่วเมือง และแล้วพวกนางก็ได้กินเนื้อย่างเป็นมื้อเที่ยง

เฉิงเจียรับประทานอย่างมีความสุข

เฉิงฉือมองโต๊ะอาการที่ขาดโจวเสาจิ่นไปคนหนึ่งอย่างแปลกใจ เอ่ยขึ้นว่า “วันนี้เสาจิ่นรับมื้อเที่ยงที่เรือนของตัวเองหรือขอรับ ไม่สบายใจตรงไหนหรือไม่”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยิ้มขณะให้ปี้อวี้ประคองไปนั่งลงข้างโต๊ะ กล่าวขึ้นว่า “หลานเจียของจวนสามมาหา บอกว่าอยากกินเนื้อย่างอะไรสักอย่าง เสาจิ่นให้คนออกไปซื้อมา เกรงว่าตอนนี้คงกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่กระมัง!”

“อากาศเช่นนี้ ยังจะกินเนื้อย่างอะไรอีก!” เฉิงฉือกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย “ระวังจะเป็นร้อนในเอาได้!”

“มากกว่าครึ่งคงเป็นความคิดของหลานเจีย” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวยิ้มๆ “เสาจิ่นเชื่อฟังว่านอนสอนง่ายมาตลอด บางครั้งกลางคืนอยากจะดื่มเห็ดหิมะต้มเม็ดบัวสักถ้วยยังไม่กล้ารบกวนบ่าวในครัวเลย แล้วจะร้องอยากกินของที่ต้องไปซื้อหามาจากข้างนอกประเภทนั้นได้อย่างไร” กล่าวอีกว่า “พวกนางอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ทั้งสองคนก็ไม่มีพี่น้องมากมาย คบหาเล่นด้วยกันได้ก็ถือว่าไม่เลว ต่อไปหากแต่งงานแล้ว ก็มีคนให้ไปมาหาสู่กันได้ผู้หนึ่ง”

เฉิงฉือไม่ได้กล่าวอะไร อยู่รับมื้อเที่ยงที่เรือนหลักเสร็จแล้วก็กลับ

เฉิงเจียกับโจวเสาจิ่นซ่อนตัวอยู่บนเตียงพูดคุยความในใจกัน “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าท่านแม่ของข้าคิดอย่างไร ราวกับประทัดก็ไม่ปาน เพียงจุดก็ปะทุแล้ว ข้าไม่รู้จริงๆ แล้วว่าควรจะพูดคุยกับนางอย่างไรดี! เป็นเจ้ายังจะดีเสียกว่า มารดาเลี้ยงของเจ้าอยู่ไกลถึงเมืองเป่าติ้ง นางมาเจ้ากี้เจ้าการกับเจ้าไม่ได้ นายหญิงผู้เฒ่ากวนก็โปรดปรานเจ้าถึงเพียงนี้ เนื่องจากพี่ชายเก้าจะแต่งงานต้องปรับปรุงเรือนใหม่ กลัวว่าช่วงนี้จะดูแลเจ้าได้ไม่ทั่วถึง จึงพาเจ้ามาให้ฮูหยินผู้เฒ่ากัวช่วยดูแลให้เป็นพิเศษ ฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็ดีกับเจ้า เพื่อเห็นแก่หน้าเจ้าแล้ว ยังมอบกำไลข้อมือทองให้ข้าคู่หนึ่งอีกด้วย…”

โจวเสาจิ่นกลับฟังอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนัก

เฉิงเจียวิ่งหนีออกมาเช่นนี้ นางไม่อาจปล่อยให้ท่านป้าใหญ่หลูเป็นกังวลใจได้ ก่อนรับประทานมื้อเที่ยงจึงให้คนไปแจ้งท่านป้าใหญ่หลูแล้วครั้งหนึ่ง ไม่รู้ว่าช่วงบ่ายท่านป้าใหญ่หลูจะมารับตัวเฉิงเจียหรือไม่

หากช่วงบ่ายเฉิงเจียกลับจวนสามไปแล้ว นางจะไปเล่นกับจี๋อิ๋งที่เรือนหลีอินดี หรือว่านั่งปักรูปองค์กวนอิมอยู่ที่เรือนดีนะ

อากาศดีเช่นนี้ เรือนหลีอินก็ร่มรื่นยิ่ง หากได้ขดตัวอยู่บนตั่งหลัวฮั่นภายในห้องจี๋อิ๋ง ฟังจี๋อิ๋งเล่าเรื่องด้านนอกให้ฟังย่อมน่าสนใจกว่านั่งปักรูปองค์กวนอิมอยู่ในห้องอย่างแน่นอน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกกระสับกระส่ายอยู่ในใจเล็กน้อย กล่าวตัดบทเฉิงเจียที่กำลังเจื้อยแจ้วอยู่ตรงนั้นว่า “ท่านแม่ของเจ้าคงกำลังเป็นกังวลด้วยเรื่องแต่งงานของเจ้า เจ้าก็อย่ามีเรื่องกับนางด้วยเรื่องพวกนี้เลย นางว่าอะไรเจ้าก็ฟังอย่างว่าง่ายก็พอ ยิ่งเจ้าพูดเกรงว่านางจะยิ่งวุ่นวายใจ”

เฉิงเจียกล่าว “เจ้าไม่รู้หรอกว่า ต่อให้ข้าไม่พูดนางก็หาเรื่องขึ้นมาได้…”