ตอนที่ 29 ตระกูลพาน

ตอนที่ 29 ตระกูลพาน เฉิงเจียนั้นไม่กลัวฟ้าดิน ถ้าหากต้องการหากระดูกจากไข่ไก่ หาใครสักคนที่ทำให้นางหวาดกลัวได้ คนๆ นั้นไม่พ้นต้องเป็นพานชิงเสียแล้ว!

พานชิงกับเฉิงเจียเกิดปีเดียวกัน อายุน้อยกว่าเฉิงเจียเดือนหนึ่ง ในรัชศกจื้อเต๋อปีที่สิบสี่ ซึ่งเป็นตอนที่พานชิงอายุได้สิบขวบปี นางติดตามเฉิงเสียนผู้เป็นมารดาที่กลับมาเยี่ยมบิดามารดามาที่จินหลิง เมื่อเปรียบเทียบกับพานชิงที่อ่อนโยน เคร่งขรึม และเฉลียวฉลาดแล้ว เฉิงเจียผู้มีชีวิตชีวาที่ชอบเล่นซนเสียงดังนั้นก็เปรียบได้เพียงกับลูกลิงที่ทั้งตัวคลุกไปด้วยดินโคลนตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็เป็นพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ยิ่งพานชิงได้รับคำชื่นชมจากผู้ใหญ่ในตระกูลเฉิงมากเท่าไหร่ เฉิงเจียที่เป็นตัวเปรียบเทียบก็ยิ่งได้รับคำตำหนิจากพวกผู้ใหญ่ในตระกูลเฉิงมากเท่านั้น

นับจากนั้นเฉิงเจียก็จำพานชิงได้แม่น ในช่วงหลายปีหลังจากนั้น นางยังคงหนักอกหนักใจอยู่ตลอด ยังคงพูดถึงพานชิงต่อหน้าโจวเสาจิ่นหลายประโยคอยู่บ่อยๆ

และการพบกันครั้งนี้ของเฉิงเจียและพานชิงยิ่งทำให้สถานการณ์ระหว่างทั้งสองคนเป็นดังไฟกับน้ำ กล่าวคือ พานชิงที่อ่อนโยน เคร่งขรึม และมีน้ำใจนั้นทำให้เจียงซื่อ มารดาของเฉิงเจียเอาไปพูดกับเฉิงเจียหลายประโยคอยู่ทุกวันว่า ‘เจ้าดูชิงเอ๋อร์ ทำไมถึงได้เชื่อฟังและรู้ความขนาดนี้ เจ้าเป็นถึงพี่สาว จึงไม่อาจเรียนน้อยได้’ ด้วยเหตุนี้เฉิงเจียจึงแทงกลั่นแกล้งข้างหลังพานชิงไปไม่น้อย แต่พานชิงที่ดูเหมือนว่าอ่อนโยนนั้น กลับมีหัวใจชีเชี่ยวหลิงหลง เป็นหญิงสาวที่ฉลาดและมีเหตุผล เฉิงเจียไม่เพียงไม่สามารถทำให้พานชิงอับอายได้ ในทางตรงกันข้ามกลับทำให้ตัวเองสลดหดหู่ราวกับมีเขม่าปกคลุมอยู่ทั่วทั้งศีรษะและใบหน้า จนเกือบถูกเจียงซื่อสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน

โจวเสาจิ่นในชาติก่อนก็เคยให้ความช่วยเหลือเฉิงเจียมาก่อน

โชคดีที่พานชิงเป็นคนที่ค่อนข้างมีความคิด คิดว่านางนั้นอายุยังน้อย จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ควรปฏิบัติกับนางอย่างไรก็ยังปฏิบัติกับนางอย่างนั้นอยู่เช่นเดิม ทำให้นางเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาอยู่หลายส่วน

ด้วยเหตุผลนี้นางยังเกลี้ยกล่อมเฉิงเจียอยู่หลายครั้ง เฉิงเจียไม่เพียงไม่รับฟัง ยังคิดว่านางนั้นทรยศหักหลัง เพิกเฉยไม่สนใจนางเป็นระยะเวลานานอยู่ช่วงหนึ่ง จนกระทั่งเฉิงเสียนพาบุตรชายหญิงทั้งคู่ออกจากตระกูลเฉิงกลับไปที่จวนของพานจื๋อ ทั้งสองคนถึงกลับมาดีกันดังเดิม

วันนี้เป็นวันที่สิบเอ็ดเดือนสี่ คำนวณวันเวลาแล้วพวกพานชิงก็น่าจะมาถึงแล้ว

ต่อจากนี้เกรงว่าเฉิงเจียคงจะไม่ค่อยมีเวลาได้สงบสุขแล้ว!

อย่างไรก็ตาม นางในชาตินี้ไม่อาจยืนอยู่ข้างเฉิงเจียอย่างไม่มีหลักการและเหตุผลเหมือนกับในชีวิตก่อนอีกอย่างแน่นอน

แต่เมื่อเฉิงเจียเห็นว่าโจวเสาจิ่นไม่ประหลาดใจเลยสักนิด ก็อดเกิดความสงสัยขึ้นมาไม่ได้อยู่หลายส่วน เอ่ยถามว่า “เจ้ารู้เรื่องที่ท่านป้าของข้าจะกลับมาเยี่ยมบ้านได้อย่างไร”

การเลื่อนตำแหน่งของพานจื๋อนั้นค่อนข้างกะทันหัน เฉิงเสียนตัดสินใจกลับบ้านเดิมเพื่ออวยพรวันเกิดแก่ท่านผู้นำตระกูลจวนรองในนาทีสุดท้าย ตระกูลเฉิงจวนสามก็เพิ่งจะได้รับจดหมายแจ้งข่าวคืนเมื่อวานนี้เอง เนื่องจากหลายปีมานี้พานชิงมีชื่อเสียงดีงามในหมู่ญาติพี่น้องมากขึ้น อีกทั้งเฉิงเจียก็ถึงวัยต้องพูดเรื่องออกเรือนแล้ว เจียงซื่อที่กลัวว่าบุตรสาวจะเป็นเหมือนอย่างในปีนั้นอีก ที่เป็นฉากหลังให้พานชิงอย่างมึนๆ งงๆ โดยไม่รู้ตัว จึงเรียกเฉิงเจียมาเตือนรอบหนึ่งแม้เป็นในยามค่ำคืนก็ตาม เฉิงเจียถึงได้รู้ว่าพานชิงกำลังจะกลับมาอยู่ที่จินหลิงสักพักหนึ่ง

โจวเสาจิ่นย่อมไม่อาจบอกเฉิงเจียว่าตนเองนั้นมีชีวิตมาแล้วสองชาติภพ จำต้องกล่าวอย่างกำกวมไปว่า “เหมือนว่าข้าจะได้ยินใครสักคนเคยพูดเอาไว้ แต่ก็จำอะไรไม่ได้แล้ว…พรุ่งนี้ก็เป็นงานวันเกิดของท่านผู้นำตระกูลจวนรองแล้ว หากว่าพวกเขาไม่รีบกลับมาให้ทันวันนี้ ก็คงจะพลาดการอวยพรให้ท่านผู้นำตระกูลเสียแล้ว ข้าก็เลยคิดว่าวันนี้พวกเขาน่าจะกลับมาถึงประมาณแปดถึงเก้าในสิบส่วน”

เฉิงเจียไม่สงสัยเลยสักนิดก็ยอมรับข้อแก้ตัวของนางแล้ว

นางกล่าวอย่างไม่ค่อยสบายใจว่า “ไม่รู้ว่าตอนนี้พานชิงจะเป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินท่านแม่ของข้าพูดว่านางไม่เพียงเชี่ยวชาญงานเย็บปักและทำอาหาร นอกจากนี้ยังคัดอักษรได้ดียิ่งนัก”

โจวเสาจิ่นมองท่าทีของเฉิงเจียเช่นนี้แล้ว ทันใดนั้น ในสมองก็ปรากฏภาพที่นางแอบนั่งร้องไห้เบาๆ อย่างข่มขื่นอยู่ใต้กำแพงดอกกุหลาบเรื้อยคนเดียวขึ้นมา

“นางมาที่ซอยจิ่วหรูเพื่อกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมเท่านั้น ไม่ใช่ว่าจะมาอยู่ตลอดไปไม่จากไปอีก เจ้ามีอะไรให้ต้องกังวลใจหรือ” คำปลอบโยนนี้ออกมาจากปากของโจวเสาจิ่นโดยไม่รู้ตัว “นอกจากนี้ พวกเราก็ไม่ใช่ช่างตัดเย็บเสื้อผ้า ทั้งยังไม่ใช่คนทำอาหาร ฉะนั้นงานเย็บปัก งานทำอาหาร จะเรียนให้ดีขนาดนั้นไปเพื่ออะไร”

เฉิงเจียราวกับดอกไม้ที่ได้รับการรดน้ำ ที่รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทั้งตัว

“จริงด้วย!” นางปรบมือ “ทำไมข้าคิดไม่ถึงมาก่อน พวกเรานั้นไม่ใช่ช่างตัดเย็บเสื้อผ้าและคนทำอาหาร จะเรียนให้ดีขนาดนั้นไปเพื่ออะไร” นางวิ่งมานั่งลงข้างๆ โจวเสาจิ่น จับไหล่ของโจวเสาจิ่นเอาไว้ ยิ้มร่าพลางมองสำรวจโจวเสาจิ่นขึ้นลง “ข้าค้นพบว่าช่วงนี้อยู่ๆ เจ้าก็กลายเป็นคนที่เฉลียวฉลาดขึ้นมา รีบบอกข้ามา ว่ามีเคล็ดลับอะไรใช่หรือไม่”

โจวเสาจิ่นลอบรู้สึกเสียใจอยู่ในใจ

ตนเองนั้นใช่ว่าไม่รู้จักนิสัยของเฉิงเจีย ทำไมยังหาเรื่องใส่ตัวไปยุ่งเรื่องของนาง?

“ข้าต้องฝึกคัดอักษรแล้ว!” นางผละจากเฉิงเจียแล้วขยับเอ้าอี้มีเท้าแขนไปข้างๆ “ข้าตัดสินใจแล้วว่าในทุกๆ เช้าจะฝึกคัดอักษรสามหน้ากระดาษแผ่นใหญ่ เจ้าอย่าทำให้ข้าต้องเสียเวลา”

เฉิงเจียหัวเราะคิก ไปลูบศีรษะของนาง “ที่ข้าพูดว่าเมื่อก่อนเจ้าไม่ค่อยฉลาด เจ้าก็เลยโกรธใช่หรือไม่”

โจวเสาจิ่นคร้านจะสนใจนาง

ช่วงนี้โจวเสาจิ่นล้วนไม่ให้ความสนใจนาง ไม่ง่ายนักกว่าเฉิงเจียจะหาโอกาสเช่นนี้ได้ จึงรังควานโจวเสาจิ่นไม่ยอมปล่อย

ถึงตอนที่โจวเสาจิ่นทนไม่ได้จนเกือบจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปแล้วนั้น ก็พอดีกับที่มีเสียงกระแอมของเฉินต้าเหนียงดังมาจากประตูทางเข้า

เฉิงเจียรีบเดินไปนั่งที่ของตนเองอย่างเรียบร้อย โจวเสาจิ่นถึงได้เป็นอิสระจากเฉิงเจีย และเริ่มฝึกคัดอักษรอยู่เงียบๆ

จนกระทั่งเลิกเรียน นางรีบก้าวเท้าจากสามก้าวให้ยาวขึ้นเป็นสองก้าวออกไปจากห้องศึกษาจิ้งอัน โดยไม่สนใจเสียงของเฉิงเจียที่ตะโกนเรียกอยู่ด้านหลัง

เช่นเดียวกันกับชาติก่อน ยามที่โจวเสาจิ่นกลับถึงเรือนเจียซู่นั้น เฉิงเสียนนำบุตรชายพานจ้าวและบุตรสาวพานชิงเอาของฝากจากท้องถิ่นมาคารวะฮูหยินผู้เฒ่ากวน

ฮูหยินใหญ่เหมี่ยน โจวชูจิ่น เฉิงเก้า และเฉิงอี้ทั้งหมดล้วนอยู่กันพร้อมหน้า

นับตั้งแต่ครั้งนี้เป็นต้นไป โจวเสาจิ่นก็ไม่ได้พบกับเฉิงเสียนและพี่น้องตระกูลพานอีก ความทรงจำของนางที่มีต่อสามแม่ลูกนี้จึงหยุดอยู่ที่เวลานี้

ถึงแม้ว่าจะเป็นการพบกันในอีกชาติภพ นางกลับไม่ได้รู้สึกไม่พอใจอะไร

โจวเสาจิ่นขยับขึ้นไปคารวะทำความเคารพทุกคน

เฉิงเสียนมีรูปร่างสูงเพรียว สวมชุดเพ่ยจื่อสีแดงลายดอกโบตั๋นสีเหลืองคนโทสีน้ำเงินไพลิน ประดับไว้ด้วยจี้ทองฝังหยกหยางจือรูปพระโพธิสัตว์กวนอิม ใบหน้ารูปไข่ห่าน ดวงตาโต จมูกโด่งสูง ถึงแม้ว่าลมและฝ้าหมอกแห่งกาลเวลาจะทิ้งริ้วรอยเอาไว้ตรงหางตา ผิวที่ขาวเนียนละเอียดจะเต่งตึงน้อยลงไปหลายส่วน แต่ลมและฝ้าหมอกแห่งกาลเวลาก็ทำให้นางยิ่งสง่างามและดูเคร่งขรึม ดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเชื่อถือมากยิ่งขึ้น

พานชิงที่อยู่ข้างๆ นั้นสวมชุดเพ่ยจื่อผ้าไหมหังโจวสีเขียวอ่อนลายกิ่งดอกไม้ตัวหนึ่ง หวีผมขึ้นเป็นมวยทรงขดหอยคู่หนึ่ง ประดับไว้ด้วยกำไลหยกหยางจือทั้งชิ้น มีรูปร่างสูงปานกลาง คิ้วเรียวยาวดวงตานกฟีนิกซ์ ส่วนพานจ้าวนั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดจื๋อตัวผ้าไหมหังโจวสีม่วงอ่อนลายดอกทรงกลม จอนผมตัดแต่งเรียบร้อย หน้าตาหล่อเหลา ท่าทางร่าเริง ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือลักษณะท่าทางของทั้งสองพี่น้องล้วนคล้ายคลึงกันนัก เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เฉิงเจียกลับมีหน้าตาคล้ายกับเฉิงเสียนมากกว่าเสียอีก