ตอนที่ 318 พบตัว

แม้ว่าเจียงซื่อเป็นผู้ที่ชอบเอาชนะผู้อื่น ทะนงตน และรักหน้าตาคนหนึ่ง แต่ที่มากกว่านั้นคือรู้จักสำรวจสีหน้าของผู้อื่น

พอเห็นสามีที่ทึ่มทื่อมาตลอดบันดาลโทสะขึ้นมาจริงๆ แม้จะรู้สึกเสียหน้าต่อหน้าบรรดาบ่าวรับใช้มาก แต่นางยังคงอดกลั้นเอาไว้ได้พลางก้มศีรษะเข้าไปในห้องข้างพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่ากวน

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนรู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เกลี้ยกล่อมนางด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ผู้ที่ซื่อตรงมักจะกระทำสิ่งใดๆ ด้วยความเถรตรงเสมอ บุตรสาวหายตัวไปอย่างนี้ เขาเองก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้าเหมือนกัน เจ้าอย่าไปคิดเล็กคิดน้อยกับเขานักเลย ประเดี๋ยวเมื่อพบตัวหลานเจียแล้ว ข้าจะไปพูดกับท่านผู้นำตระกูลจวนรอง ให้ท่านผู้นำตระกูลลงโทษเขาอย่างสาสม!”

แต่ถ้าหากหาตัวลูกเจียไม่พบเล่า

เจียงซื่อจับมือของฮูหยินผู้เฒ่ากวนเอาไว้ แล้วร้องไห้คร่ำครวญพร้อมกับบ่นขึ้นมาว่า “ข้าเป็นมารดาเลี้ยงคนหนึ่งหรืออย่างไร บุตรสาวถึงได้เป็นของเขาแต่ไม่ใช่ของข้า! ข้าเป็นผู้ที่ให้กำเนิดนางหลังจากอุ้มครรภ์นานถึงสิบเดือนอย่างยากลำบาก ตรากตรำเลี้ยงดูฟูมฟักนางจนโตถึงเพียงนี้ มีเรื่องเกิดขึ้นกับบุตรสาว ข้าจะไม่รู้สึกปวดใจหรือเสียใจได้หรือ! เขาตบหน้าข้าที่ไหนกัน นี่เป็นการคว้านเอาหัวใจของข้าออกมาต่างหาก!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ที่อยู่ในห้องอดรนทนฟังไม่ได้ ความไม่พอใจที่อัดอั้นอยู่ในใจจึงพลุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด

นางขาดกำลังความสามารถ จึงยกหน้าที่ดูแลบ้านให้เจียงซื่อเป็นคนดูแล นางยังดีใจที่จะได้มีเวลาว่างมากขึ้น

เจียงซื่อบอกว่าปรารถนาจะหาบุตรเขยที่มีอนาคตไกลคนหนึ่งให้หลานเจีย ให้หลานเจียได้สวมมงกุฎหงส์และสายสะพายเซี่ย[1] อย่างสมเกียรติ นางคิดว่าตนเองด้อยความรู้และประสบการณ์ เรื่องแต่งงานของหลานเจียนั้นให้เจียงซื่อจัดการเสียจะดีกว่า!

แต่เจียงซื่อกลับทำอะไรลงไปอีกแล้ว

บังคับให้หลานเจียอยู่แต่ในบ้านจนนางทนไม่ไหว ร้องไห้คร่ำครวญอ้อนวอนให้ตนพานางไปวัดกันเฉวียนเพื่อผ่อนคลายจิตใจ

เพียงเพราะว่าหลานชายจากบ้านเดิมของตนหมายปองหลานเจียอย่างนั้นหรือ

บ้านใดมีบุตรสาวย่อมมีร้อยครอบครัวมาสู่ขอ

หลานเจียไม่เพียงมีหน้าตางดงาม อุปนิสัยก็ดีเช่นกัน หลานชายจากบ้านเดิมของตนเห็นแล้วจะรู้สึกชื่นชอบ นี่ก็มิใช่เรื่องปกติมากหรอกหรือ

เจียงซื่อก็ดี กลับต้องการก่อเรื่องจนคนโกรธเคืองสวรรค์เดือดดาล ทำให้บ้านไม่สงบสุข

กล่าวไปกล่าวมา ก็เพียงเพราะดูถูกที่ตระกูลหลี่มีพื้นเพเป็นพ่อค้านั่นเอง

มีพื้นเพเป็นพ่อค้าแล้วอย่างไร

ตอนที่นายท่านผู้เฒ่ามีชีวิตอยู่หากมิใช่เพราะบรรดาพี่ชายน้องชายจากบ้านเดิมของตนให้การสนับสนุนช่วยเหลือ กิจการของจวนสามจะใหญ่โตเท่ากับตอนนี้ได้หรือ จวนสามจะเจริญรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ ทำให้จวนหลักกับจวนรองต่างหันมาสนใจกันมากขึ้น และเจียงซื่อจะได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสำราญเช่นนี้หรือ

หลี่ซื่อคิดว่านางคงไม่ได้คิดจะดูถูกตระกูลหลี่ แต่คิดจะดูถูกตนเองที่เป็นแม่สามีผู้นี้ต่างหาก

นี่ช่างสมกับคำกล่าวที่ว่าม้าดีย่อมถูกคนขี่ คนดีย่อมถูกคนรังแกเสียจริงๆ!

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ไม่พอใจยิ่งนัก กล่าวเสียงเย็นขณะนั่งอยู่บนเตียงว่า “นางเป็นบุตรสาวของเจ้านั้นไม่ผิด แต่ตั้งแต่โบราณก็มีคำกล่าวว่า ‘เลี้ยงบุตรชายมาไม่เชื่อฟังเป็นความผิดของบิดา เลี้ยงบุตรสาวมาไม่เชื่อฟังเป็นความผิดของมารดา’ เจิ้งเกอเอ๋อร์ใจกว้างและอ่อนโยน ยามที่ออกไปข้างนอกมีใครบ้างที่ไม่ยกหัวแม่มือขึ้นและกล่าวชมเชยเขาว่า ‘ดี’ ทำไมหรือ นายท่านใหญ่ต่อว่าเจ้าไม่ได้แล้วอย่างนั้นหรือ”

เจียงซื่อสูดลมเย็นเข้าไปลมหายใจหนึ่ง

นางคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ แม่สามีที่เสมือนก้อนแป้งก้อนหนึ่งจะแข็งกร้าวขึ้นมา ยิ่งคิดไม่ถึงว่าแม่สามีจะตำหนิตนว่าไม่อบรมสั่งสอนบุตรสาวให้ดี ซ้ำยังไปโต้เถียงกับเฉิงหลูอีก…หากให้พูดต่อไปอีก แม้แต่การขับไสไล่ส่งนางกลับบ้านเดิมก็ล้วนเกิดขึ้นได้

นางโกรธจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว แต่รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาแก้ตัว

ยังหาตัวลูกเจียไม่พบ

หากไม่ได้เป็นอะไรก็ดี แต่ถ้าหากเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็ ทุกถ้อยคำและการกระทำของนางในตอนนี้จะกลายเป็นความผิดของนางทั้งหมด

นางได้แต่ก้มศีรษะลงพร้อมกับเดินเข้าไปในห้อง แล้วกล่าวขอโทษฮูหยินผู้เฒ่าหลี่

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

หลานเจียของนาง ไม่ได้ไปกับหลี่จิ้ง แล้วนางไปที่ใดกันเล่า หากถูกคนลักพาตัวไป ถูกพรากความบริสุทธิ์ไปจะทำอย่างไร

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนเห็นพวกนางที่เป็นแม่สามีและบุตรสะใภ้ทะเลาะกันจนหน้าแดงหูแดงไปหมด ก็ครุ่นคิดว่าตนไม่น่าไปยุ่งเรื่องของผู้อื่นเลย เพียงแต่ตอนนี้อยากจะถอยออกมาก็สายเกินไปเสียแล้ว จึงได้แต่อดทนเกลี้ยกล่อมฮูหยินผู้เฒ่าหลี่และเจียงซื่อไปอย่างไม่มีทางเลือก

เฉิงหลูที่อยู่กับฮูหยินผู้เฒ่ากัวได้ยินว่านางเป็นผู้จัดการเรื่องนี้ให้ทั้งหมด ก็กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำอีก แล้วถึงได้ไปหามารดา

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่อดไม่ได้ต่อว่าเจียงซื่อไปอีกคำรบหนึ่ง กล่าวว่าหากมิใช่เพราะเจียงซื่อบีบบังคับให้เฉิงเจียอยู่แต่ในบ้านจนนางรู้สึกว้าวุ่นใจล่ะก็ พวกนางจะมาวัดกันเฉวียนกันทำไม และถ้าหากไม่ได้มาวัดกันเฉวียน เฉิงเจียจะถูกคนลักพาตัวไปได้อย่างไร

เจียงซื่อไม่มีคำแก้ตัวแม้ประโยคเดียว ได้แต่ร้องห่มร้องไห้ประหนึ่งคนอาบน้ำตาคนหนึ่งก็ไม่ปาน

สุดท้ายแล้วก็เป็นสามีภรรยาที่ร่วมผูกผมกันมาตั้งแต่เยาว์วัย เฉิงหลูเห็นแล้วก็รู้สึกทนไม่ได้อยู่บ้างเช่นกัน

ฝ่ายหนึ่งก็เป็นมารดา อีกฝ่ายหนึ่งก็เป็นภรรยา เขาราวกับกำลังนั่งอยู่บนเบาะเข็มก็ไม่ปาน ซ้ายก็ไม่ได้ ขวาก็ไม่ดี

เขาได้แต่เป็นผู้ไกล่เกลี่ยอยู่ตรงกลาง นอกจากนี้พอเห็นท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว และวัดกันเฉวียนก็จุดโคมไฟกันแล้ว ทว่าก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเฉิงเจีย เฉิงหลูเริ่มรู้สึกอดรนทนไม่ไหว ทั้งไม่อยากฟังมารดาพร่ำบ่น และไม่อยากเห็นเจียงซื่อร่ำไห้ จึงหาข้ออ้างข้อไปหาฮูหยินผู้เฒ่ากัวเสีย

ทางด้านของฮูหยินผู้เฒ่ากัวเงียบสงบกว่า

โจวเสาจิ่นนั่งอยู่ข้างเตียงพร้อมกับอ่านพระธรรมให้ฮูหยินผู้เฒ่ากัวที่กำลังเคลิ้มหลับฟัง

น้ำเสียงอันนุ่มนวลนั้นหวานยียวนดั่งสุรา สีหน้าอันสุขุมนั้นสงบเงียบและเยือกเย็น

เฉิงหลูลอบส่ายศีรษะ

ทั้งสองคนเป็นเด็กสาวเหมือนกัน เฉิงเจียนั้นนั่งนิ่งอยู่กับที่ไม่ได้เลยแม้แต่ครู่เดียว แต่หลานรองของตระกูลโจวกลับอ่อนโยนและสงบเงียบ…หากว่าบุตรสาวเป็นเหมือนหลานรองตระกูลโจวได้ ก็คงจะไม่หายตัวไปเช่นนี้!

คิดถึงตรงนี้ ถ้อยคำเหล่านั้นที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่เพิ่งกล่าวออกไปเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขาอีกครั้ง ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจเจียงซื่อเล็กน้อยที่แสดงท่าทีขึงขังดึงดันต่อเรื่องการแต่งงานของบุตรสาว

โจวเสาจิ่นเห็นเฉิงหลูเข้ามา จึงเข้าไปหลบอยู่ในห้องข้างอย่างรู้ความ

เฉิงหลูนั่งลงหารือกับฮูหยินผู้เฒ่ากัวนานครึ่งค่อนคืน แต่ก็ไม่ได้ข้อสรุปใดๆ ออกมา เฉิงหลูกล่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ว่า “หากว่าน้องชายฉืออยู่บ้านก็คงจะดี ข้าก็จะได้มีผู้ช่วยผู้หนึ่ง!”

ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากัวกลับไม่ปรารถนาให้บุตรชายสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้แต่อย่างใด

“จริงแท้ยิ่งนัก!” นางกล่าวอย่างทอดถอนใจ “หากจะโทษก็ต้องโทษที่เขารีบเร่งเดินทางเร็วเกินไป คนที่ข้าส่งไปแจ้งข่าวให้เขาล้วนไล่ตามไปไม่ทัน”

เฉิงหลูก็รู้สึกทอดถอนใจตามไปด้วยเช่นกัน

จากนั้นฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวขึ้นว่า “นี่ก็ดึกแล้ว แผนการที่พอจะคิดออกพวกเราก็ขบคิดกันหมดทุกอย่างแล้ว หลานเจียดูเหมือนเป็นเด็กที่มีวาสนาดีคนหนึ่ง ย่อมต้องเปลี่ยนโชคร้ายให้กลายเป็นดีได้อย่างแน่นอน เจ้าก็ไม่ต้องเป็นกังวลมากเกินไป ตอนนี้ผู้ที่อยู่ใต้บัญชาต่างมองพวกเราอยู่ พวกเราทั้งหลายไม่อาจล้มลงไปต่อหน้าพวกเขา กินข้าวก่อนเถิด! พวกบ่าวหญิงเหล่านั้นเมื่อกินข้าวเสร็จแล้วก็จะได้ไปทำหน้าที่ได้อย่างสบายใจ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวให้คนยกสำรับอาหารเข้ามา

ทุกคนต่างรับประทานอาหารกันอย่างเงียบเชียบ

พ่อบ้านไป๋เข้ามากระซิบแจ้งฮูหยินผู้เฒ่ากัวว่า “ยังไม่พบตัวเลยขอรับ!”

ยิ่งกว่านั้นตอนนี้ก็เป็นเวลายามสองแล้ว

ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากัวกลับสุขุมเยือกเย็นขึ้นมา กล่าวขึ้นเบาๆ ว่า “หากนางยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องพบตัว แต่ถ้าหากนางตายแล้วก็ต้องพบศพ ตกรางวัลให้ทุกคนคนละหนึ่งเหลี่ยง แล้วค้นหากันต่อไป!”

พ่อบ้านไป๋ก้มศีรษะลงพลางขานรับ แล้วถอยออกไป

ทุกคนต่างลืมตามองดูท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดมิดลงทีละนิด