ตอนที่ 32 เฉลิมฉลองวันเกิด

ตอนที่ 32 เฉลิมฉลองวันเกิด ฮูหยินผู้เฒ่าถังยิ้มพลางออกไปต้อนรับในทันที นางกล่าวทักทายคนจากจวนสามอย่างกระตือรือร้น “ชุดของต้ากูไหน่ไนชุดนี้สีสดใสยิ่งนัก ทำให้พี่สะใภ้ของเจ้าหลายคนต้องยอมลงให้แล้ว”

“ไม่กล้าเจ้าค่ะๆ” เฉิงเสียนกล่าวอย่างเกรงใจ “ข้าเป็นแขก พวกพี่สะใภ้เป็นเจ้าภาพ จริงๆ แล้วต้องให้ข้าเป็นแขกเจ้าค่ะ” จากนั้นก็หันไปทางเจิ้งซื่ออย่างยิ้มแย้ม “นี่คือสะใภ้ของสือเอ๋อร์ใช่หรือไม่ พูดไปแล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้พบหน้า แต่เพียงแค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นคนที่อ่อนโยนและจิตใจดีผู้หนึ่ง ไม่แปลกใจเลยทุกครั้งที่สะใภ้ใหญ่อี๋เขียนจดหมายถึงข้าล้วนกล่าวชมเชยถึงอย่างมากมาย” ขณะที่พูด ก็ถอดกำไลหยกบนข้อมือส่งให้เจิ้งซื่อ “ไม่ใช่ของมีค่าอะไร ทว่าถือเป็นน้ำใจจากคนเป็นป้าคนนี้ก็แล้วกัน”

เจิ้งซื่อยิ้มพลางกล่าวคำขอบคุณ แล้วรับกำไลมาอย่างสงบนิ่ง

เฉิงเสียนกล่าวอย่างเอาใจใส่ว่า “ได้ยินมาว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์ วันสรงน้ำพระพุทธเจ้าเมื่อหลายวันก่อนก็ไม่ได้ออกจากจวนเลยหรือ ถึงแม้จะพูดว่าเป็นการตั้งครรภ์ครั้งที่สอง แต่ก็ต้องระมัดระวังเอาไว้ถึงจะถูก เรื่องพวกนี้เจ้าไม่ต้องมาคอยจัดการแล้วล่ะ พวกข้าทั้งหลายที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลขนาดนั้น ไม่มีใครตำหนิเจ้าได้ เจ้าต้องดูแลตัวเองและพักผ่อนให้ดีถึงจะถูก” พูดจบก็มองไปรอบๆ ทั้งสี่ด้าน “ทำไมไม่เห็นพี่สะใภ้ใหญ่หงเลยล่ะ”

คำพูดนี้ช่างน่าสนใจนัก

ภรรยาผู้มีหน้าที่เป็นเจ้าของงานไม่ออกมาต้อนรับแขก แต่กลับใช้ให้หลานสะใภ้ที่กำลังท้องกำลังไส้มายืนรับหน้าแทน

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าถังดูไม่ค่อยดีไปชั่วขณะหนึ่ง เงยหน้าขึ้นลอบมองไปที่ฮูหยินผู้เฒ่ากัวทีหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวที่อยู่ตรงนั้น ดูไม่ออกว่ากำลังยินดีหรือไม่พอใจ

เจิ้งซื่อรีบยิ้มพลางกล่าว “ต้าจิ้วเหยียจากตระกูลหงก็มาร่วมเฉลิมฉลองวันเกิดของท่านผู้นำตระกูลด้วยเจ้าค่ะ ท่านแม่กำลังคุยอยู่กับต้าจิ้วเหยีย ดูเวลาแล้วคงจะกำลังมาแล้วเจ้าค่ะ”

หงซื่อเป็นคนเมืองจิ่วเจียงมณฑลเจียงซี ปู่ของนางเคยดำรงตำแหน่งอวี้สื่อของหน่วยสืบสวนฝ่ายซ้าย บิดา พี่ชาย และญาติลูกพี่ลูกน้องล้วนมีบรรณนาศักดิ์ โดยเฉพาะพี่ชายของนางหงซิ่ว สอบได้เป็นจิ้นซื่อลำดับที่สองในรัชศกหย่งชางปีที่สิบสองเจี่ยซวี ปีเดียวกับเฉิงเซ่านายท่านผู้เฒ่าของจวนหลัก เพราะสร้างผลงานไว้ตอนที่มีศึกรบกับญี่ปุ่น หลังจากที่ทุ่มเททำงานเป็นผู้ช่วยกรมกลาโหมแล้ว ก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองปกครองมณฑลกว่างตงและกว่างซี

ต้าจิ้วเหยียจากตระกูลหงที่ว่าก็คือหงเซ่อบุตรชายคนเดียวของหงซิ่ว ในรัชศกจื้อเต๋อปีที่สิบสองซื่อโฉ่วสอบได้เป็นจิ้นซื่อ ดำรงตำแหน่งอวี้สื่อฝ่ายตรวจสอบของเจ้อเจียง

คิดไม่ถึงว่าตระกูลหงจะทุ่มเทขนาดนี้ ถึงกับมอบหมายให้หงเซ่อมาร่วมเฉลิมฉลองวันเกิดของเฉิงซวี่

หงเซ่อมีตำแหน่งอยู่ในกองบังคับบัญชาฝ่ายตรวจสอบของเจ้อเจียง

ถึงแม้ว่าหนานจิงจะถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของจื๋อหลี แต่ตระกูลไหนบ้างที่ไม่มีกิจการอยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงที่เจริญรุ่งเรืองอย่างหังโจว อวี๋โจว หลินอันและเมืองอื่นๆ ในเจียงหนาน?

นอกจากฮูหยินผู้เฒ่ากัวกับหยวนซื่อแล้ว สีหน้าของทุกคนต่างเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ฮูหยินผู้เฒ่าถังถึงยิ้มออกมาได้พลางกล่าวขึ้นว่า “ความหมายของสะใภ้ของอี๋เอ๋อร์ก็คือ ต้าจิ้วเหยียกำลังดำรงอยู่บนตำแหน่ง ต้องหลีกเลี่ยงคำครหา ไม่จำเป็นต้องมาด้วยตัวเองก็ได้ แต่ใครจะรู้ว่าจิ้วเหล่าเหยียกลับไม่ยินยอม ยังไงก็ต้องให้ต้าจิ้วเหยียมาด้วยตัวเองสักครั้ง ด้วยเหตุนี้ ต้าจิ้วเหยียของพวกข้าจึงไม่อาจแย้งจิ้วเหล่าเหยียได้ จำต้องมาด้วยตัวเองครั้งหนึ่ง!”

ทุกคนพร้อมใจกันสรรเสริญให้กับอายุที่ยืนยาวและคุณธรรมอันดีของเฉิงซวี่

ฮูหยินผู้เฒ่าถังยิ้มพลางกล่าวอย่างถ่อมตนว่า “ไม่เท่าไหร่ๆ!” ทว่าในรอยยิ้มนั้นกลับยากที่จะปกปิดความพึงพอใจเอาไว้ได้

เจิ้งซื่อใช้โอกาสนี้เชิญให้ทุกคนนั่งลง

หยวนซื่อปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่ากัว โจวชูจิ่นปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่ากวน ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าหลี่กลับมองข้ามเจียงซื่อไปแล้วให้เฉิงเสียนผู้เป็นบุตรสาวปรนนิบัติตนเองให้นั่งลงข้างๆ ฮูหยินผู้เฒ่ากัว

เจียงซื่อยิ้มน้อยๆ บนหน้าแล้วยืนอยู่ด้านหลังของฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ แต่โจวเสาจิ่นกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มของเจียงซื่อนั้นดูเหมือนจะแข็งกระด้างอยู่เล็กน้อยอย่างไรอย่างนั้น

โจวเสาจิ่นยืนนิ่งอยู่ใกล้ๆ พี่สาว เฉิงเจียที่อยู่ข้างๆ กลับดึงแขนเสื้อของนางเอาไว้ กระซิบใกล้ๆ หูว่า “เจ้าดูพานชิง ในท้องเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมร้าย แต่กลับแสร้งทำท่าทีอ่อนโยน จิตใจดีและมีคุณธรรมออกมา ไม่รู้ว่าจะทำให้ผู้ใดมองกัน!”

จากประสบการณ์ในชาติที่แล้วของโจวเสาจิ่น คาดว่าเฉิงเจียกับพานชิงคงจะเปิดศึกกันไปรอบหนึ่งแล้ว ส่วนผลลัพธ์นั้น จากการแสดงออกของเฉิงเจียในตอนนี้ก็ดูออกได้ไม่ยาก

นางอดไม่ได้กล่าวแนะนำไปว่า “วันนี้เป็นวันเฉลิมฉลองวันเกิดของท่านผู้นำตระกูล หากว่าเจ้ากับพานชิงสร้างเรื่องวุ่นวายขึ้น ข้าจะไม่ช่วยเหลือเจ้า รอให้ผ่านวันนี้ไป แล้วเจ้าอยากทำอะไร ข้าล้วนไม่ยุ่ง” ครุ่นคิดแล้วก็กล่าวอีกว่า “ถ้าหากว่าเจ้าไม่ฟังคำแนะนำของข้า ต่อไปก็ถือว่าพวกเราตัดขาดจากกัน”

เฉิงเจียโกรธจนดวงตาเบิกกว้างขึ้น แต่ก็ไม่ได้ตอกกลับนางด้วยเสียงดังเหมือนกับชาติที่แล้ว

เห็นได้ชัดว่าบางครั้งคนเราก็ต้องหนักแน่นบ้างถึงจะใช้ได้!

โจวเสาจิ่นไม่สนใจนางอีก

เฉิงเจียกระทืบเท้า

โจวเสาจิ่นไม่ไหวติง

เฉิงเจียยังอยากจะเรียกร้องความสนใจของโจวเสาจิ่น ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นกลับเห็นสายตาเข้มงวดของมารดาที่กำลังมองมา

นางจำต้องหยุดการกระทำลง ยืนอยู่ข้างๆ โจวเสาจิ่นอย่างเรียบร้อย

ทั้งสองคนต่างไม่ได้สังเกตว่าพานชิงได้มองมาที่พวกนาง ยิ่งไปกว่านั้นคือจ้องมองโจวเสาจิ่นอย่างถี่ถ้วนไปสักพักหนึ่ง

ไม่นานหลังจากนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าเหลียงกั๋วกงกับฮูหยินเหลียงกั๋วกงก็มาถึง

ทุกคนต่างยืนขึ้น หลังจากที่ทักทายกันสักครู่แล้ว โจวเสาจิ่นและคนอื่นๆ ก็ขยับไปด้านหน้าทำความเคารพฮูหยินทั้งสองท่าน

โจวเสาจิ่น โจวชูจิ่นและเฉิงเจียเคยเจอฮูหยินผู้เฒ่าแล้วเมื่อตอนวันสรงน้ำพระพุทธเจ้า แต่พานชิงนั้นเป็นการพบหน้ากันครั้งแรก นางสุภาพเรียบร้อยมาโดยตลอด ฮูหยินผู้เฒ่าอดไม่ได้ชื่นชมนางไปครั้งหนึ่ง และมอบเป็นของขวัญการพบหน้ากันด้วย สิ่งนี้ยิ่งกระตุ้นความอิจฉาริษยาของเฉิงเจียออกมา อาจเป็นไปได้ว่าคำพูดของโจวเสาจิ่นนั้นสัมฤทธิ์ผล นางไม่ได้แสดงอาการออกมาเหมือนอย่างที่ทำในชาติก่อน ทำให้โจวเสาจิ่นอดไม่ได้โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเฉิงหลายๆ ท่าน รวมถึงหยวนซื่อและคนอื่นๆ ต้อนรับฮูหยินทั้งสองและพาไปยังลานด้านหลังของเรือนซื่ออี๋ ส่วนเจิ้งซื่อรั้งอยู่ต้อนรับแขกอยู่ที่ห้องโถง

ต่อมาฮูหยินของหลิวหมิงจวี่นายอำเภอเจียงหนิงและฮูหยินของเกาเย่าเจ้าเมืองเจ้อเจียงเคียงคู่กันมา

พ่อตาของเกาเย่าเป็นเจ้ากรมโยธาธิการ มหาบัณฑิตของจิ่นเซินเตี้ยน และเป็นญาติกับฮูหยินผู้เฒ่าเหลียงกั๋วกงด้วย

ฮูหยินทั้งสองท่านก็ถูกต้อนรับให้ไปที่ลานด้านหลังของเรือนซื่ออี๋ด้วยเช่นเดียวกัน

ตามติดมาด้วยฮูหยินของไต้เท้าหูผู้ดำรงตำแหน่งอั้นฉาสื่อ ฮูหยินของไต้เท้าซุนอดีตเจ้ากรมพิธีการพร้อมด้วยบุตรสะใภ้กับหลานสาว และนางหลินเจี้ยวอวี๋จากจินหลิงที่นำบุตรสาวมาด้วยนั้น ล้วนมาถึงหมดแล้ว

ผู้ที่มีบรรณนาศักดิ์ได้รับการต้อนรับที่ลานเปิดโล่งด้านหลัง ส่วนผู้ที่ไม่มีบรรณนาศักดิ์อยู่รับน้ำชาที่ห้องข้างห้องโถง