ตอนที่ 343 ทุบตีคน

จี๋อิ๋งโกรธจนหน้าแดงก่ำไปหมด ชี้ไปที่เฉิงสวี่พร้อมกับกล่าวขึ้นว่า “เมื่อครู่ชุนหว่านไปบอกข้า ข้ายังไม่เชื่อ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นไอ้สารเลวผู้หนึ่งจริงๆ! เสียดายที่เจ้าเป็นถึงเจี้ยหยวน หากมิใช่เป็นเพราะข้าเชื่อว่าเสาจิ่นไม่มีทางพูดจาพล่อยๆ แล้วล่ะก็ เกรงว่าเสาจิ่นคงถูกเจ้ารังแกไปแล้ว!” ขณะที่กล่าว ก็คิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ไปด้วย หากมิใช่เพราะตนพอจะมีวรยุทธ์อยู่บ้าง เด็กสาวที่อ่อนแอสองสามคนนี้ไหนเลยจะมีแรงขัดขวางเฉิงสวี่ได้ เช่นนั้นเสาจิ่นจะไม่ถูกเขาหลู่เกียรติไปแล้วหรอกหรือ

เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น คนอ่อนแอเปราะบางอย่างเสาจิ่นนอกจากความตายแล้วไหนเลยจะมีทางที่สองให้นางเดินได้?

ในหัวของจี๋อิ๋งมีเสียงดังอื้ออึงไม่หยุด รู้สึกว่าหมัดและเท้าของตัวเองเตะกับต่อยได้เบาเกินไป อดไม่ได้ยัดร่างโจวเสาจิ่นเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชุนหว่าน ก้าวออกไปดึงตัวเฉิงสวี่ขึ้นมาแล้วต่อยตรงไปหน้าที่ใบหน้า

เฉิงสวี่สับสนมึนงง กว่าครู่ใหญ่ก็ยังไม่ได้สติ กระทั่งได้สติคืนกลับมาแล้ว ก็ต่อต้านขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แต่สีหน้ายังคงดูเลื่อนลอยอยู่เล็กน้อย ไม่อาจนับเป็นคู่ต่อสู้ของจี๋อิ๋งได้เลยสักนิด ไม่นาน ใบหน้าของเขาก็มีรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นหย่อมๆ จมูกมีเลือดไหลออกมา และมุมปากแตก

ชุ่ยหวนเห็นแล้วก็แน่นิ่งเป็นไก่ไม้ กว่าครู่ใหญ่ถึงได้รู้ตัวว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

นางอยากจะไปดึงตัวจี๋อิ๋ง แต่สีหน้าของจี๋อิ๋งดูอำมหิตน่ากลัวยิ่งนัก นางทั้งเข้าใกล้ตัวนางไม่ได้ แล้วก็รู้สึกหวาดกลัวด้วย ได้แต่หันหน้าไปขอร้องโจวเสาจิ่น “คุณหนูรอง ท่านรีบให้แม่นางจี๋อิ๋งหยุดตีเถิดเจ้าค่ะ! นั่นเป็นหลานชายคนโตที่เกิดจากบุตรชายคนโตกับภรรยาเอกของจวนหลักนะเจ้าคะ ถ้าหากโชคร้ายเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมา เกรงว่าแม่นางจี๋อิ๋งจะถูกขายออกไปได้…” พูดถ้อยคำนี้ออกไปแล้ว แต่แม้แต่ชุ่ยหวนเองก็ไม่เชื่อ เพราะเพียงแค่จี๋อิ๋งลงมือ ตระกูลเฉิงก็ไม่มีที่ให้นางยืนแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ตีเฉิงสวี่จนบาดเจ็บ ยิ่งไปกว่านั้นยังบาดเจ็บจนอยู่ในสภาพเช่นนี้อีก…เมื่อนึกถึงว่าจี๋อิ๋งกับนางนั้นไม่ต่างกัน ที่ต่างก็เป็นบ่าวเหมือนกันแล้ว นางพลันเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมา กล่าวขึ้นอย่างร้อนรนว่า “คุณหนูรอง อาศัยจังหวะที่ทุกคนยังไม่เห็นนี้ ท่านรีบให้จี๋อิ๋งหนีไปเถิดเจ้าค่ะ! นางเป็นสาวใช้ใหญ่ข้างกายนายท่านสี่ รอให้ผ่านเหตุการณ์นี้ไปแล้วค่อยไปขอร้องนายท่านสี่ นายท่านสี่มีความอดทนอดกลั้น อีกทั้งยังดีกับคนข้างกายยิ่งนัก หวังเพียงว่านายท่านสี่จะมีเมตตา ให้จี๋อิ๋งได้รอดพ้นจากความตายกลับมา…”

โจวเสาจิ่นจับแขนของชุนหว่านเอาไว้แน่น ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่ชุ่ยหวนพูดออกมา

ชุ่ยหวนใจเต้นตึกตัก

คุณหนูรองคงมิใช่ว่าตกใจจนสติหลุดไปแล้วกระมัง!

นางเงยหน้าขึ้นมองไปที่โจวเสาจิ่น

นัยน์ตาที่เคยกระจ่างใสดุจน้ำของโจวเสาจิ่นเวลานี้กลับดำทะมึน แผ่แสงระยิบจางๆ ดูลึกลับประหนึ่งบ่อน้ำลึก

ชุ่ยหวนตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ว่าอย่างไรก็เอ่ยคำพูดที่ค้างอยู่ตรงริมฝีปากออกมาไม่ได้

คนทั้งสามที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ต่างเงียบเชียบอย่างผิดปรกติ

ภายในโพรงหินมีแต่เสียงต่อยตีเฉิงสวี่ของจี๋อิ๋ง

“ช่างเป็นไอ้สารเลวผู้หนึ่งจริงๆ! แม้แต่ญาติเจ้าก็ยังคิดจะฉวยโอกาสหาประโยชน์! นี่เจ้าต้องการบีบบังคับให้เสาจิ่นตายหรืออย่างไร”

“เจ้ามันคนอันธพาล!” เฉิงสวี่กล่าวเสียงต่ำ พยามยามสวนหมัดอย่างสะเปะสะปะ

จี๋อิ๋งหลบหมัดของเฉิงสวี่ได้อย่างสบายๆ ปล่อยหมัดใส่เฉิงสวี่หนึ่งครั้ง

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวเสาจิ่นค้นพบว่าแท้จริงแล้วเสียงกำปั้นที่ตกกระทบลงบนร่างของคนนั้นดังปั้บ

เสียงนี้ช่างไพเราะน่าฟังยิ่งนัก!

นางควรจะต่อยเฉิงสวี่สักหมัดตั้งนานแล้ว

ในที่สุดตอนนี้ความปรารถนาของนางก็สัมฤทธิ์ผลแล้ว!

จี๋อิ๋งช่วยแก้แค้นให้นางแล้ว!

ในใจของนางประหนึ่งมีเรือลำหนึ่งโลดแล่นขึ้นมา

กระทั่งรู้สึกภูมิใจ เบิกบาน ราวกับได้เกิดใหม่!

นี่ถึงจะเป็นความหมายที่แท้จริงที่นางได้กลับมามีชีวิตใหม่!

ขอบตาของโจวเสาจิ่นค่อยๆ แดงเรื่อขึ้นมา

ทว่าสีหน้าของชุนหว่านกลับค่อยๆ ชีดเผือดลง

คุณหนูรองอ้างว่าให้นางไปหยิบเสื้อแขนกุดให้ฮูหยินผู้เฒ่ากวน แต่ความจริงแล้วให้นางนำความไปแจ้งจี๋อิ๋ง บอกว่าคุณชายใหญ่สวี่ดักรอคุณหนูรองอยู่ข้างหน้า คุณหนูรองกลัวว่าตัวเองจะสลัดคุณชายใหญ่สวี่ออกไปไม่ได้ เป็นเหตุให้เกิดเรื่องขึ้นทำให้ผู้ใหญ่ต้องถูกผู้อื่นเอาไปพูดให้อับอาย จึงขอให้จี๋อิ๋งแอบตามอยู่ด้านหลังนางเงียบๆ คุ้มกันนางไปจนถึงเรือนซิ่งหลิว…นางยังคิดว่าคุณชายใหญ่สวี่ก็เพียงจะกล่าวถ้อยคำที่ไม่เหมาะสมบางอย่างเท่านั้น ยังไม่เห็นด้วยเล็กน้อย รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกให้คนที่เรือนหลีอินรู้ให้ต้องขายหน้า แต่นางคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่า ครั้งนี้คุณชายใหญ่สวี่กลับได้คืบจะเอาศอก ถึงกับทำตัวรุ่มร่ามกับคุณหนูรองขึ้นมาเช่นนี้

ถ้าตอนนั้นสีหน้าของคุณหนูรองไม่ได้เคร่งเครียดขนาดนั้น ถ้าหากนางเคารพคุณหนูรองน้อยกว่านี้ ไม่เชื่อฟังสิ่งที่คุณหนูรองพูดอย่างจริงใจ ตอนที่จี๋อิ๋งคิดว่าคุณหนูรองทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่นั้นนางก็คงจะไม่คะยั้นคะยอจี๋อิ๋งอย่างสุดความสามารถ…จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างนั้น ชุนหว่านไม่กล้าคิดต่อไปจริงๆ!

แต่การทุบตีคุณชายใหญ่สวี่จนอยู่ในสภาพเช่นนี้…สิ่งที่ชุ่ยหวนกังวลก็มิใช่เรื่องที่ไร้เหตุผล

นางโอบไหล่ของโจวเสาจิ่นเอาไว้อย่างห้ามไม่อยู่

ชุนหว่านถึงได้ค้นพบอย่างตกใจว่าโจวเสาจิ่นกำลังตัวสั่นอยู่

“คุณหนูรอง!” นางรีบกล่าว “ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะๆ! ท่านไม่ต้องกลัว! เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ข้ากับชุ่ยหวนล้วนทราบเรื่อง อย่างมากพวกเราก็กลับไปที่เป่าติ้ง พาจี๋อิ๋งกลับไปด้วย นายท่านกับคุณหนูใหญ่จะต้องช่วยเป็นผู้ตัดสินใจให้ท่านได้เจ้าค่ะ!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ นางพลันตระหนักได้ว่า ตอนนี้พวกนางอาศัยอยู่ที่ซอยจิ่วหรู บ่าวรับใช้ข้างกายล้วนเป็นคนของซอยจิ่วหรู พวกนางคิดจะกลับเมืองเป่าติ้ง ก็ต้องเดินออกไปให้ได้ก่อนถึงจะถูก!

โดยไม่คิด ชุนหว่านปล่อยโจวเสาจิ่นแล้วหันไปคุกเข่าให้ชุ่ยหวน “พี่สาวคนดี ขอร้องท่านช่วยชีวิตข้ากับคุณหนูรองของพวกข้าด้วยเจ้าค่ะ!”

ชุ่ยหวนตกใจสะดุ้งตัวโหยง รู้ว่าที่ชุนหว่านขอร้องนางในเวลานี้เกรงว่าจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันถึงความปลอดภัยของตัวเองและครอบครัวด้วย แต่นางกับชุนหว่านนั้นเงยหน้าไม่เจอก้มหน้าก็เจอ ยามปรกติก็เรียกขานกันว่าพี่สาวน้องสาว จะให้หันหลังให้อย่างกะทันหันในเวลานี้ คนที่ไม่เคยประสบเรื่องอะไรมาก่อนอย่างชุ่ยหวนย่อมทำไม่ได้

นางหน้าแดงก่ำ ไปดึงชุนหว่านด้วยสีหน้ายุ่งยาก “เจ้าอย่าทำเช่นนี้ๆ….” ทว่ากลับไม่กล้าเอ่ยรับปากออกมาสักประโยค

ชุนหว่านกระจ่างแจ้งแก่ใจดี

คนหากไม่บ่มเพาะนิสัยให้มีศีลธรรมจรรยา ย่อมต้องถูกฟ้าดินลงโทษ

นางไม่ได้ตั้งใจทำให้ชุ่ยหวนลำบาก รีบกล่าวขึ้นว่า “พี่สาวคนดี เรื่องนี้เกรงว่าคงไม่อาจจัดการอย่างเหมาะสมได้แล้ว ข้าเพียงขอร้องให้พี่สาวใช้โอกาสตอนที่ทุกคนยังไม่เห็นนี้ เร่งนำความไปแจ้งหม่าฟู่ซานพ่อบ้านของพวกข้าสักครั้ง ถ้าพวกนายหญิงผู้เฒ่าทั้งหลายถามขึ้นมา ข้าจะบอกว่าพี่สาวร้อนใจต้องไปหยิบกระดาษเฉิงซินครึ่งเตานั้นให้คุณชายใหญ่เจิ้ง พอชี้ทางให้เสร็จแล้วก็เร่งไปที่เรือนชั้นนอก…น้ำใจอันใหญ่หลวงของพี่สาว ไม่เพียงข้าที่จะจดจำเอาไว้ คุณหนูรองและคุณหนูใหญ่ของพวกข้าล้วนจะจดจำเอาไว้เช่นกัน แม้แต่นายท่านกับฮูหยินของพวกข้าก็จะตอบแทนพี่สาวด้วยเช่นกัน!” กล่าวจบ ก็โขกศีรษะดังกึกๆๆ ให้ชุ่ยหวน

ชุ่ยหวนใจสั่นสะท้าน ชั่วพริบตาสายตาที่มองชุนหว่านก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมอีก

ช่วงเวลาอันสั้นขนาดนี้ แต่สามารถกล่าวถ้อยคำที่เป็นทั้งไม้อ่อนและไม้แข็งออกมา คิดแผนที่รอบคอบเช่นนี้ออกมาได้ ชุนหว่านสาวใช้ข้างกายของคุณหนูรองตระกูลโจวผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย

ตราบใดที่เป็นคนไม่ธรรมดา ก็ย่อมไม่มีวันเสื่อมถอยลงได้