ตอนที่ 393 เรื่องแต่หนหลัง

โจวเสาจิ่นได้ยินแล้วก็โกรธเป็นอย่างยิ่ง เมื่อนึกได้ว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้อาวุโสของเฉิงฉือทั้งนั้น นางพยายามเค้นคำด้วยอาการกรุ่นโกรธอยู่ครู่ใหญ่ถึงได้เค้นประโยคหนึ่งว่า “นกพิราบยึดครองรังนกกางเขน” ออกมา

เฉิงฉือได้ยินแล้วก็อดที่จะหัวเราะเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้ ลูบศีรษะนางเบาๆ กล่าวต่อว่า “ท่านผู้อาวุโสของพวกข้านั้นไม่รู้ว่าพรรคเจ็ดดารานั้นทำอะไร ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการตัดสินใจของผู้ใหญ่ จึงพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล ท่านปู่ของพ่อบ้านใหญ่ฉินกลับถอนหายใจยาวๆ อย่างโล่งอกไปครั้งหนึ่ง กล่าวชมว่าท่านผู้อาวุโสของพวกข้าทำถูกต้องแล้ว…

…ไม่นาน เลี่ยกงก็เสียชีวิต…

…ปีถัดมา ท่านปู่ของพ่อบ้านใหญ่ฉินก็เสียชีวิตด้วย บิดาของพ่อบ้านใหญ่ฉินจึงกลายเป็นพ่อบ้านใหญ่ของซอยจิ่วหรูแทน…

…อีกหนึ่งปีต่อมา ท่านผู้อาวุโสของพวกข้าสอบผ่านได้เป็นบัณฑิตซู่จี๋…

…ท่านผู้อาวุโสของพวกข้าจึงยิ่งไม่สนใจเรื่องนอกตัวพวกนั้น ผลกำไรของครอบครัวเป็นอย่างไรนั้น ที่ผ่านมาเขาไม่เคยถามถึงมาก่อน จวนรองแบ่งมาให้เท่าไร จวนหลักก็รับเอามาเท่านั้น…

…เวลานั้น ท่านผู้นำตระกูลจวนรองพาท่านผู้อาวุโสของพวกข้าไปรับราชการอยู่ข้างนอก ท่านพ่อและท่านอารองของข้าคร่ำเคร่งอ่านตำราอยู่ที่บ้าน ยามว่างก็ช่วยสอนและชี้แนะการเล่าเรียนเขียนอ่านให้เด็กๆ ในบ้าน ส่วนท่านอาลี่รับผิดชอบดูแลกิจการ สร้างความรุ่งโรจน์ทางการค้า ความสัมพันธ์ของทั้งสองจวนแนบแน่นประหนึ่งจวนเดียวกัน วันเวลาพ้นผ่านไปอย่างมีความสุขและรุ่งเรือง ราวกับว่าการกอบกู้ชื่อเสียงของตระกูลให้กลับมานั้นอยู่เพียงตรงหน้านี้แล้ว”

เฉิงฉือกล่าวไปด้วย เบ้ปากไปด้วย “แต่น่าเสียดายที่วันเวลาดีๆ อยู่ไม่นาน! ปีเหรินจื่อ หรือก็คือฤดูร้อนของรัชศกเจี้ยนหลงปีที่หก นายท่านใหญ่เฉิงอี๋ของจวนรองเพิ่งจะฉลองครบรอบวันเกิดครบรอบสามขวบปีไป ท่านอาลี่ไปขนเกลือที่ไหวอัน เนื่องจากขนเกลือเถื่อนมาด้วย เรือรับน้ำหนักจนเต็มกำลัง ขณะเดินทางผ่านด่านตรวจที่ไหวอันนั้น ถูกคนของกลุ่มเดินเรือกระทำการไม่ดีใส่ ทั้งสองฝ่ายเกิดเรื่องพิพาทกันขึ้น ขณะที่กำลังต่อสู้กันนั้นเขาก็ถูกคนของกลุ่มเดินสมุทรสังหารจนเสียชีวิต”

มุมปากของโจวเสาจิ่นเปิดๆ ปิดๆ ไม่รู้จะกล่าวอะไรดี

ตอนที่เฉิงฉือเล่าว่าเฉิงเลี่ยให้เฉิงลี่รับช่วงดูแลพรรคเจ็ดดารานั้นนางก็มีลางสังหรณ์แล้ว รู้สึกว่าความตายของเฉิงลี่อาจจะข้องเกี่ยวกับความขัดแย้งในหมู่คนเดินทางรอนแรมไปมาเหล่านี้

พระโคตมพุทธเจ้าทรงตรัสได้ดีที่ว่า หว่านแตงย่อมได้แตง หว่านถั่วย่อมได้ถั่ว

ความตายของเฉิงลี่เป็นผลจากความโลภที่เฉิงเลี่ยหว่านเอาไว้

และตอนนี้ คนที่ดูแลพรรคเจ็ดดารา ก็น่าจะเป็นท่านน้าฉือแล้ว!

ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่สวมชุดจิ้นจวงทั้งตัวไปปรากฏตัวที่จุดพักม้า ก็คงจะยิงลูกศรประหนึ่งดาวตกไม่ได้ และก็คงจะไม่รู้จักเซียวเจิ้นไห่ด้วย…

แต่ท่านน้าฉือคนที่นางรู้จักนั้นเป็นคนที่มีไหวพริบเท่าทันสถานการณ์ กล้าหาญและแน่วแน่ จะไม่เต็มใจละทิ้งของที่ไม่มีความสลักสำคัญกับตัวเขาพวกนี้ได้อย่างไร

นี่คือสาเหตุที่เขาออกไปจากตระกูลในชาติก่อนใช่หรือไม่

โจวเสาจิ่นคิดแล้วก็ให้รู้สึกปวดใจ

นางวางมือทับลงบนมือของเขาเบาๆ อย่างอดไม่ได้

เฉิงฉือหันมายิ้มให้นางน้อยๆ พลิกฝ่ามือกลับมากุมมือของนางเอาไว้กลางฝ่ามือ เอ่ยเสียงเบาว่า “คนในยุทธภพให้ค่ากับความซื่อสัตย์และมิตรภาพ ให้ความสำคัญกับการสืบทอด แต่ก็เป็นคนที่พูดคุยด้วยกำปั้นเช่นกัน ท่านผู้นำตระกูลจวนรองถึงได้รู้ว่า จริงๆ แล้วการคิดจะดูแลพรรคเจ็ดดารานั้น ไม่เพียงต้องมีชาติตระกูลดีเท่านั้น ยังต้องมีฝีมือต่อสู้ดีด้วย…

…แต่เขารู้ช้าเกินไป…

…ต้องสูญเสียชีวิตของบุตรชายคนเดียวไปเสียแล้ว”

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดถึงไม่ใช้โอกาสนี้ปล่อยพรรคเจ็ดดาราไปเสีย?

โจวเสาจิ่นครุ่นคิดพิจารณาอยู่ในใจ แต่ก็รู้สึกว่าเรื่องราวคงไม่ได้ง่ายดายเหมือนที่ตนคิดเช่นนั้น คิดว่าควรจะฟังท่านน้าฉือเล่าต่อไปถึงจะถูก

“ท่านผู้นำตระกูลจวนรองเป็นคนผมขาวที่ต้องส่งคนผมดำไปก่อน มองพี่ชายอี๋ที่อายุยังน้อยแล้ว ท่านผู้นำตระกูลจวนรองก็เจ็บปวดใจจนเหลือจะทานทนได้…

…ทว่าท่านผู้อาวุโสของพวกข้ากลับเป็นคนที่มีความคิดและจิตใจบริสุทธิ์ผู้หนึ่ง รู้สึกว่าต่อให้การค้าจะดีเพียงไรก็ไม่สำคัญเท่าชีวิตของคน พยายามโน้มน้าวให้ท่านผู้นำตระกูลจวนรองหยุดทำการค้าของพรรคเจ็ดดาราเสีย…

…ท่านผู้นำตระกูลจวนรองไม่เห็นด้วย…

…ด้วยเหตุนี้ทั้งสองคนจึงแยกจากกันด้วยไม่ดีนัก…

…ท่านผู้อาวุโสของพวกข้าได้รับคำบอกเล่าจากบิดาของพ่อบ้านใหญ่ฉินถึงได้รู้ว่า ความจริงแล้วแต่ละปีพรรคเจ็ดดาราทำกำไรให้ตระกูลเฉิงได้ไม่น้อยเลย ที่ท่านผู้นำตระกูลจวนรองยืนอยู่ในราชสำนักได้อย่างมั่นคงอย่างรวดเร็วขนาดนี้ได้ นอกจากชื่อเสียงของจื้อกงแล้ว ก็คงไม่พ้นเป็นเพราะเขามีเงินไปติดสินบนทั้งระดับบนและระดับล่างนี้นี่เอง…

…เวลานั้นท่านผู้อาวุโสเป็นขุนนางอยู่ในราชสำนัก จวนสามมีความแค้นกับจวนหลักและจวนรอง จวนสี่ก็เป็นคนอ่อนแอไร้อำนาจผู้หนึ่ง จวนห้าก็ดื้อรั้นไม่เฉลียวฉลาด ท่านพ่อและท่านอาได้เป็นซิ่วไฉตั้งแต่อายุน้อยแล้วและไม่เคยฝึกวรยุทธ์มาก่อน พี่ชายเฝินของท่านอารองก็ยังเป็นทารก ข้ายังไม่เกิดด้วยซ้ำ…เมื่อคำนวณดูแล้ว ตระกูลเฉิงไม่มีคนรับช่วงดูแลพรรคเจ็ดดาราต่อได้เลยสักคน” เขากล่าวขึ้นอย่างประชดชันเล็กน้อยว่า “แน่นอนว่าต่อให้ตระกูลเฉิงมีคนที่รับช่วงดูแลพรรคเจ็ดดาราได้ แต่ถ้าคนผู้นั้นเป็นตัวเลือกที่ท่านผู้นำตระกูลจวนรองรู้สึกไม่พึงพอใจ เกรงว่าตระกูลเฉิงก็ยังคงไม่มีใครรับช่วงดูแลพรรคเจ็ดดาราต่อได้อยู่ดี!”

โจวเสาจิ่นพูดไม่ออก

ท่านน้าฉือจะต้องมีคำพร่ำบ่นต่อว่าอยู่ในใจมากมายเป็นแน่ เพียงแต่ถ้อยคำพร่ำบ่นเหล่านั้นไม่อาจพูดออกมาเท่านั้น

กลัวแต่ว่าไม่รู้ว่าความเจ็บปวดขมขื่นประเภทนี้กัดกินหัวใจของเขาบ่อยมากเพียงใด!

โจวเสาจิ่นนั่งอยู่ข้างๆ เขาอย่างเชื่อฟัง ปล่อยให้เขากุมมือของตนเอาไว้

“เพราะฉะนั้นตอนที่ท่านผู้นำตระกูลจวนรองตัดสินใจว่าจะให้บิดาของพ่อบ้านใหญ่ฉินเป็นตัวแทนตระกูลเฉิงไปดูแลพรรคเจ็ดดารานั้น ท่านผู้อาวุโสของพวกข้าจึงได้แต่นิ่งเงียบ”

กล่าวถึงตรงนี้ ฉับพลันนั้นสีหน้าของเฉิงฉือก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมดุดันขึ้นมาในทันใด

หัวใจของโจวเสาจิ่นเองก็รู้สึกร้อนรนตามขึ้นไปด้วย

“คราวก่อนท่านผู้นำตระกูลจวนรองลืมไปว่าคนในยุทธภพพูดคุยกันด้วยกำปั้น ส่วนครั้งนี้ก็ลืมไปว่าคนในยุทธภพให้ความสำคัญกับการสืบทอดด้วย ถึงแม้บิดาของพ่อบ้านใหญ่ฉินจะมีวรยุทธ์สูงส่ง ทว่าโดยนามแล้วก็เป็นเพียงบ่าวผู้หนึ่งของตระกูลเฉิงเท่านั้น จะมีใครยอมเชื่อฟังและอยู่ใต้การควบคุมของบ่าวผู้หนึ่งกัน”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” โจวเสาจิ่นกลั้นไม่อยู่ โพล่งปากถามออกไป

เฉิงฉือมองนางครั้งหนึ่ง ขอบตามีรอยแดงจางๆ เล็กน้อย

เขากล่าวเสียงเคร่งว่า “รัชศกเจี้ยนหลงปีที่สิบหกเดือนหก หรือก็คือปีที่สิบหลังการจากไปของท่านอาลี่ ตอนที่พรรคเจ็ดดารากำลังกราบไหว้จื้อกงอยู่ที่หน้าผากันนั้น ตระกูลฮวาของก่วงตงโจมตีขึ้นมาก่อน ตั้งคำถามถึงคุณสมบัติของบิดาของพ่อบ้านใหญ่ฉิน รู้สึกว่าการที่ตระกูลเฉิงให้บิดาของพ่อบ้านใหญ่ฉินมาดูแลพรรคเจ็ดดาราแทนนั้นเป็นการดูถูกดูแคลนผู้อาวุโสอย่างพวกเขา เรียกร้องให้บุตรหลานของตระกูลเฉิงออกหน้ามาอธิบาย…