ตอนที่ 44 แปดด้าน

ยามดอกวสันต์ผลิบาน – ตอนที่ 44 แปดด้าน “เรื่องของพวกเด็กๆ มักจะเดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย” ฮูหยินผู้เฒ่ากวนยิ้มพลางกล่าวปลอบโยนฮูหยินผู้เฒ่ากัว “ท่านก็อย่าตำหนิตัวเองเลย คิดเสียว่าเป็นบทเรียนก็แล้วกัน!”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวอดที่จะหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ กล่าวว่า “อายุข้าก็ขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าได้รับบทเรียนมาแล้วตั้งเท่าไหร่ บทเรียนเยี่ยงนี้ ไม่รับก็ไม่เป็นไร!”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนเองก็หัวเราะขึ้นมาด้วย

ในดวงตาของหยวนซื่อที่อยู่ข้างหลังฮูหยินผู้เฒ่ากัวนั้นกลับมีแสงคมเฉียบวาบผ่านอยู่สายหนึ่ง เอ่ยถามโจวเสาจิ่นด้วยเสียงดั่งสายลมเบาว่า “คุณหนูใหญ่ตระกูลอู๋ผู้นั้น คุณหนูรองรู้จักดีหรือไม่”

โจวเสาจิ่นเกือบจะส่งเสียงหัวเราะออกมา

นางลืมหยวนซื่อไปได้อย่างไร!

อู๋เป่าจางกล้าที่จะทำลายชื่อเสียงของเฉิงสวี่ หยวนซื่อก็สามารถกำจัดนางได้

แต่โจวเสาจิ่นไม่อยากเข้าไปพัวพันด้วย จึงยิ้มพลางกล่าว “ข้ากับอู๋เป่าจางเมื่อคิดรวมกับวันนี้แล้ว ก็เพิ่งจะพบกันได้เพียงสองครั้ง ไม่ได้รู้จักลักษณะนิสัยของนางมากนักเจ้าค่ะ”

หยวนซื่อพยักหน้า ดูจมอยู่ในห้วงความคิด

โจวเสาจิ่นเพิ่งจะสังเกตในตอนนี้เองว่าฮูหยินอู๋กับเฉิงเสียนไม่ได้อยู่ในลานเปิดโล่ง

ไม่รู้ว่าพวกนางไปทำอะไรกันอยู่

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ฮูหยินผู้เฒ่าถังก็เดินเข้ามาโดยมีเจียงซื่อช่วยประคองเอาไว้

พานชิงติดตามอยู่ที่ด้านหลังของพวกนาง

ฮูหยินของเหลียงกั๋วกงกับฮูหยินของใต้เท้าซุนอดีตรองเจ้ากรมขุนนางที่เกษียณกลับมาอยู่บ้านเดิมที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวทั้งสองก็พากันหันหน้ามา ฮูหยินของเหลียงกั๋วกงถึงกับเอ่ยถามขึ้นว่า “เรื่องเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

ผู้คนในลานเปิดโล่งต่างก็หันไปมองพวกนาง

ภายใต้ทุกสายตาที่จับจ้อง พานชิงมองโจวเสาจิ่นที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ ฮูหยินผู้เฒ่ากวนกับฮูหยินผู้เฒ่ากัว ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก

เรื่องนี้เห็นชัดว่าเป็นเรื่องที่โจวเสาจิ่นก่อขึ้นมา แต่ตอนนี้ทำประหนึ่งว่านางเป็นผู้ที่ก่อเรื่องขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น ไม่แปลกเลยที่มารดาเคารพฮูหยินผู้เฒ่ากวนของจวนสี่เป็นอย่างมาก กล่าวว่านางนั้นฉลาดหลักแหลมแต่กลับไม่บีบคั้นผู้คน ใจกว้างแต่กลับไม่ขี้ขลาด นางถึงขนาดส่งสาวใช้ให้ล่วงหน้าไปเรียกโจวเสาจิ่นก่อน และก็พาโจวเสาจิ่นออกไปอย่างไร้ซุ่มเสียง

ฮูหยินผู้เฒ่าถังเหลือบมองไปที่พานชิงครั้งหนึ่ง กล่าวยิ้มๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “ไม่มีอะไร แค่เด็กสาวทะเลาะกันเท่านั้น เมื่อตกลงกันได้ชัดเจนก็ไม่มีอะไรแล้ว!”

พานชิงอึ้ง

เจียงซื่อแทบจะกระอักเลือด

การที่ฮูหยินผู้เฒ่าถังสวมหมวกใบใหญ่เป็นข้อกล่าวหานี้ลงมาให้ต่อให้พานชิงไม่ผิดก็อาจจะทิ้งภาพจำแก่พวกฮูหยินที่นั่งอยู่ว่าเป็นคนใจแคบ ไม่รู้จักยอมลงให้ ไม่ยอมอดทนอดกลั้น และชอบยั่วเย้าให้เกิดข้อพิพาท และสองปีนี้ก็เป็นช่วงที่พานชิงต้องพูดคุยเรื่องแต่งงานพอดี

แต่เจียงซื่อไม่ใช่คนประเภทที่จะกล้ำกลืนความขุ่นเคืองเอาไว้กับตัวเอง

นางถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งในทันที กล่าวอย่างจนใจขึ้นว่า “เด็กสาวสมัยนี้ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันไปแล้ว ฟังเสียงลมเป็นเสียงฝน เรื่องเล็กเท่ารูเข็มก็สามารถโหวกเหวกโวยวายจนเกิดความโกลาหลขึ้นมาได้” นางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอีกครั้ง เรื่องที่โจวเสาจิ่นได้รับคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่ากัวให้ไปช่วยเฉิงสวี่ดึงของ เรื่องที่อู๋เป่าจางไม่เคยวิงเวียนศีรษะเลยตลอดทั้งเช้าและสาย แต่ตอนที่โจวเสาจิ่นกับเฉิงสวี่เดินไปด้วยกันนั้นนางกลับบังเอิญออกไปรับลม จึงเห็นเข้าพอดี และเรื่องที่อู๋เป่าจางตำหนิโจวเสาจิ่นอย่างมีเหตุผลว่าเหตุใดจึงไปเดินอยู่ตามลำพังกับเฉิงสวี่ โจวเสาจิ่นถูกทำให้โกรธจนไม่รู้จะทำอย่างไร จำต้องวิ่งมาหาพานชิงให้เป็นพยาน… เล่าได้ราวกับว่านางมองดูอยู่ข้างๆ อย่างไรอย่างนั้น โจวเสาจิ่นกลายเป็นผู้ที่ถูกรังแกผู้นั้น ส่วนพานชิงเป็นผู้มาช่วยเหลือด้วยความยุติธรรม หากจะกล่าวว่าใครผิด ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของอู๋เป่าจาง

อู๋เป่าจางไม่อยู่ที่นี่ ต่อให้นางอยู่ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่านางเป็นใคร แต่โจวเสาจิ่นกับพานชิงนั้น คนหนึ่งอ่อนแอและว่านอนสอนง่าย ส่วนอีกคนก็สง่าผ่าเผยและจิตใจกว้างขวาง ซึ่งสอดคล้องกับที่เจียงซื่อเล่ามาเป็นอย่างมาก ต่อให้มีบางคนสงสัยในคำกล่าวของเจียงซื่อ แต่เมื่อเห็นเด็กสาวทั้งสองแล้ว ก็ยากที่จะสงสัยต่อไปได้อีก

ฮูหยินผู้เฒ่าเหลียงกั๋วกงได้ยินแล้วถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ส่ายศีรษะพลางกล่าวขึ้นว่า “นับวันโลกยิ่งเสื่อมถอยลงไปจริงๆ! นับวันโลกยิ่งเสื่อมถอย!”

เฉิงเจียราวกับได้ฟังจดหมายจากสรวงสวรรค์ ดวงตาเบิกกว้างจนเหมือนกับระฆังทองแดง และมองไปที่โจวเสาจิ่นอย่างฉงน

โจวเสาจิ่นชื่นชมเจียงซื่อยิ่งนัก

นี่เป็นการพูดให้คนเป็นกลายเป็นคนตาย และคนตายให้กลายเป็นคนเป็นจริงๆ

เมื่อกาลก่อนนางค่อนข้าวจะกลัวเจียงซื่อ ทว่าดูจากตอนนี้แล้วตนก็คิดไม่ผิด

เจียงซื่อสามารถควบคุมจัดการงานต่างๆ ในจวนสามได้ เห็นได้ชัดว่าก็ไม่ใช่เป็นการได้มาด้วยความบังเอิญ

แน่นอนว่าย่อมมีคนที่รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องของโจวเสาจิ่นกับเฉิงสวี่อยู่บ้างเช่นกัน

“ชายหญิงเมื่อครบอายุเจ็ดขวบก็ไม่นั่งด้วยกันแล้ว” ฮูหยินของใต้เท้าซุนอดีตรองเจ้ากรมขุนนางที่เกษียณอายุกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่ากัว “ยังดีที่เกิดขึ้นภายในจวนตนเอง และยังมีบ่าวรับใช้ตามไปด้วย หากเรื่องนี้เกิดขึ้นที่อื่นล่ะก็ คงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว”

สีหน้าของหยวนซื่อเคร่งขึ้น เลิกคิ้วขึ้นกำลังจะก้าวออกมา กลับถูกสายตาอันเย็นเยือกของฮูหยินผู้เฒ่ากัวยับยั้งเอาไว้

“นี่นับเป็นเรื่องใหญ่อันใดกัน” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยกถ้วยชาขึ้นเป่าใบชาที่ลอยเหนือผิวน้ำ จิบหนึ่งคำอย่างนุ่มนวล แล้วจึงกล่าวว่า “เมื่อพระพุทธองค์เห็นสาวงามก็เป็นเพียงกองกระดูกแห้งกองหนึ่ง แต่บุตรชายตระกูลร่ำรวยเมื่อเห็นสาวงามกลับคิดว่าเป็นนางฟ้านางสวรรค์ ข้าสามารถควบคุมได้แต่เรื่องของตนเองเท่านั้น ข้านั้นสามารถควบคุมว่าใครจะเป็นพระพุทธองค์ หรือใครจะเข้าสู่นรกขุมที่สิบแปดได้จริงๆ อย่างนั้นหรือ”

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าซุนดูไม่ค่อยดีนัก

ฮูหยินของหลินเจี้ยวอวี้ผู้นั้นรีบยิ้มพลางกล่าวขึ้นว่า “ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวเยี่ยงนี้แล้ว ข้ากลับนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา” นางเจื้อยแจ้วกล่าว “หลายปีก่อนนายท่านของพวกข้ามีลูกศิษย์อยู่คนหนึ่ง โดยละแวกใกล้ๆ บ้านมีร้านขายธูปเทียนอยู่ร้านหนึ่ง เขามักจะเห็นนักพรตสาวสวยผู้หนึ่ง เลือกธูปเทียนอยู่ในร้านขายธูปเทียนนั้น อยู่มาวันหนึ่ง บุตรชายของเจ้าของร้านนั้นมาเฝ้าร้านอยู่ที่นั่น เมื่อนักพรตสาวมาอีกครั้ง ทั้งสองพูดคุยกันได้ครู่หนึ่ง ก็เปลี่ยนให้เด็กชายคนหนึ่งในบ้านมาเฝ้าร้านแทน ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม บุตรชายของเจ้าของร้านผู้นั้นถึงได้ส่งนักพรตสาวออกมา…

…เขาก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ ทุกครั้งที่ผ่านร้านธูปเทียนนั้นก็ต้องมองดูซ้ำอีก…

…การเฝ้าดูอยู่เช่นนี้ ก็ทำให้เขาพบว่าความจริงแล้วบุตรชายของเจ้าของร้านนั้นจะมาเฝ้าร้านทุกวันที่หนึ่งและสิบห้าของเดือน เมื่อถึงตอนบ่าย นักพรตสาวจะมาถึงที่ร้านของพวกเขาและเลือกธูปเทียน จากนั้นทั้งสองจะเข้าไปด้านในของร้าน หนึ่งชั่วยามให้หลัง บุตรชายของเจ้าของร้านก็จะส่งนักพรตสาวผู้นั้นออกมา…