ตอนที่ 47 ไม่พบ

ยามดอกวสันต์ผลิบาน – ตอนที่ 47 ไม่พบ เฉิงสวี่เดินทอดน่องบนทางเดินใต้ร่มไม้อย่างไร้จุดหมาย

ฮวนสี่ทนไม่ได้จึงกล่าวขึ้นว่า “คุณชายใหญ่ขอรับ พวกเราจะไปที่ไหนกันหรือ”

เฉิงสวี่คิดแล้ว กล่าวอย่างเศร้าสร้อยว่า “กลับห้องตัวจย้ากันเถอะ! กลับไปฝึกคัดลายมือสักสองสามหน้า เมื่อถึงเวลานั้นจะได้เอาไปให้ท่านอาสี่ช่วยชี้แนะ”

การเขียนพู่กันของเฉิงฉือค่อนข้างเลื่องลือในหมู่บัณฑิตของเมืองจินหลิง

ถึงเวลานั้นจะมีโอกาสไปเยี่ยมท่านอาสี่อีกครั้ง

ฮวนสี่รู้สึกโล่งใจ

ถ้าหากคุณชายใหญ่ไม่ตั้งใจเรียน ฮูหยินจะต้องคิดว่าตนเป็นผู้ที่ยุยงคุณชายใหญ่ให้ไปเที่ยวเล่นเป็นแน่

เขากล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “ได้ยินมาว่าผลยิงเถากับลูกไหนมีขายอยู่ในตลาดแล้ว บ่าวไปซื้อกลับมาให้คุณชายใหญ่ได้ลองชิมลูกสดๆ ดีหรือไม่ขอรับ”

คำพูดของฮวนสี่สะกิดใจของเฉิงสวี่

เขาชอบทานผลยิงเถามาก คนในจวนมักจะนึกถึงเขาอยู่เสมอ พวกบ่าวจะคิดหาวิธีซื้อกลับมาให้เขาจากข้างนอก มารดาเองก็จะกำชับพ่อบ้านฉินเป็นพิเศษให้ไปเก็บลูกที่สดใหม่ที่สุดจากชาวสวน แม้แต่ท่านย่า ยามถึงฤดูที่ผลยิงเถาวางขายในตลาด ก็จะตั้งใจไปหาซื้อให้เขาโดยเฉพาะ

จัดหาสิ่งของที่ถูกใจมาให้ผู้อื่น จึงจะประจบเอาใจผู้นั้นได้

“ฮวนสี่” เฉิงสวี่พึมพำกล่าว “เจ้าบอกว่า หากข้าช่วยนางกำจัดคนที่นางเกลียดที่สุด นางจะหายโกรธข้าแล้วมองข้าในมุมมองใหม่ใช่หรือไม่”

ฮวนสี่คิดวนไปมาหลายตลบจึงตระหนักได้ว่า ‘นาง’ ผู้นั้นที่เฉิงสวี่หมายถึงคือโจวเสาจิ่นนั่นเอง

เขายิ้มและกล่าวขึ้นว่า “แน่นอนขอรับ ในหนังสือกล่าวเอาไว้ไม่ใช่หรือว่า ‘การส่งถ่านให้ท่ามกลางหิมะนั้นเป็นเรื่องยาก แต่การปักดอกไม้เพิ่มบนผ้าดิ้นลายสวยงามกลับเป็นเรื่องง่าย’ สิ่งที่ท่านกระทำนี้ ก็นับว่าเป็นการส่งถ่านให้ท่ามกลางหิมะขอรับ!”

เฉิงสวี่พอใจกับคำพูดนี้มาก เขาตบบ่าของฮวนสี่ กล่าวขึ้นว่า “ครั้งก่อนเจ้าถูกใจกำไลทองคู่หนึ่งจากร้านหย่งฝูเซิ่งมิใช่หรือ เมื่อข้าไปพบปี้อวี้จะมอบเงินยี่สิบเหลี่ยงให้เจ้า ถือว่าเป็นรางวัลที่ข้ามอบให้แก่เจ้า”

“จริงหรือขอรับ!” ฮวนสี่ดีใจจนหยุดไม่อยู่ กล่าวขอบคุณไม่หยุด

บนยอดภูเขาขนาดเล็กที่ตั้งซ้อนกันขึ้นจากก้อนหินทะเลสาบไท่หูภายในเรือนเสี่ยวซานฉงกุ้ย ไหวซานผู้มีรูปร่างราวไม้ไผ่บางลีบกำลังยืนข้างเก้าอี้เหม่ยเหรินที่มีลักษณะเป็นที่นั่งเคลือบสีแดงที่ยาวไปตามโถงทางเดิน เขาเห็นเงาร่างของเฉิงสวี่กับฮวนสี่ค่อยๆ หายเข้าไปในหมู่แมกไม้อันเขียวชอุ่ม จึงหันตัวกลับไป เดินเข้าสู่โถงนั่งเล่นที่ปิดแผ่นป้ายเหนือประตูว่า ‘โถงชิงอิน’ แล้วกระซิบรายงานว่า “นายท่านขอรับ คุณชายใหญ่สวี่ไปแล้วขอรับ”

ห้องโถงนั่งเล่นขนาดสามห้องกั้นนั้นมีหน้าต่างหกเหลี่ยมลายดอกเหมยติดกระจกใส ภายในห้องกว้างและสว่าง แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาโดยตรงและตกอยู่บนร่างของชายหนุ่มที่สวมชุดนักพรตเต้าเผาผ้าฝ้ายสีน้ำเงินครามที่ยืนอยู่ข้างหน้าโต๊ะเขียนหนังสือขนาดใหญ่ ผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกน้ำงามชั้นยอดไร้ตำหนิ สุกใสและแวววาว เผยให้เห็นความสง่างามและดูสูงส่ง ทว่ากลับเผยให้เห็นความเย็นชาและเหินห่างด้วยเช่นเดียวกัน

“อย่างนั้นหรือ?” เขาวางพู่กันในมือลง มองสำรวจกระดาษเซวียนจื่อ[1]ที่กางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วจึงกล่าวอย่างเฉยชาว่า “กล่าวกันว่าคราวนี้ร้านเหวินเต๋อผลิตแท่งหมึกออกมาได้ดีอยู่ชุดหนึ่งมิใช่หรือ? ขอให้เจ้าของร้านของพวกเขาช่วยส่งแท่งหมึกสักสองสามแท่งมาให้ลองใช้ดู”

ไหวซานขานตอบว่า “ขอรับ” อยากจะเอ่ยบางอย่างแต่ก็หยุดไป

เฉิงฉือยืนอยู่ข้างหน้าโต๊ะเขียนหนังสืออย่างเงียบๆ ยกแขนขึ้นแล้วตวัดพู่กัน

ภายในห้องโถงชิงอินได้ยินแต่เสียงครืดคราดของพู่กันที่กระทบลงบนกระดาษเซวียนจื่อกับเสียงซ่าๆ ของลมที่พัดผ่านใบไม้

ไหวซานยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ แล้วจึงถอยออกไปอย่างเงียบๆ

ภายในเรือนเจียซู่ โจวซูจิ่นกำลังเล่าเรื่องในศาลาซานจือให้ฮูหยินผู้เฒ่ากวนฟัง “…ยังดีที่ได้พบกับท่านน้าฉือของจวนหลัก ไม่เช่นนั้นเกรงว่าเรื่องนี้ก็ยากที่จะจบลงเจ้าค่ะ”

“คุณชายใหญ่ผู้นี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะหุนหันพลันแล่นได้ขนาดนี้” ฮูหยินผู้เฒ่ากวนไม่เชื่ออยู่เล็กน้อย ขมวดคิ้วมุ่น แล้วกล่าวขึ้นว่า “อย่างไรก็ตาม แม้ว่านายท่านสี่ของจวนหลักนั้นจะเป็นคนที่เย็นชา แต่ในด้านการบริหารจัดการกลับทำให้ผู้คนรู้สึกไว้วางใจ… เขาไม่สนใจเรื่องใดก็จะไม่สนใจเรื่องนั้นเลย แต่ถ้าหากเขาสนใจขึ้นมา ย่อมไม่มีเรื่องใดที่จัดการแล้วไม่สำเร็จ โดยเฉพาะในช่วงหลายปีมานี้ เขาดูแลกิจการภายในจวน สั่งสมประสบการณ์และความสามารถมากมายยิ่งขึ้น เมื่อใดที่เขาแทรกมือเข้าช่วย เจ้าก็วางใจได้เลยว่า เขาจะไม่กล่าวอะไรออกไปเป็นอันขาด ส่วนเรื่องจะกล่าวขอบคุณนั้น ถ้าหากได้เจอเขา ก็ลองดูสักประโยคหนึ่ง หากเขาดูเหมือนไม่อยากกล่าวอะไรมาก พวกเจ้าก็ไม่ต้องกล่าวถึงอีกเลย แต่ถ้าหากไม่ได้เจอ ก็ไม่ต้องไปขอบคุณเป็นการเฉพาะ เขาผู้นี้ กล่าวให้ฟังดูดีสักหน่อยก็เป็นคนที่ถือตัว มีท่าทีเฉกเช่นบัณฑิตในสมัยเว่ยกับจิ้น[2] กล่าวให้ฟังดูไม่ดีสักหน่อยก็เป็นคนที่นิสัยใจคอแปลกประหลาด ดื้อรั้นและหัวแข็ง ไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตาเลยสักนิด ยามที่เขาพูดคุยกับเจ้าสักสองประโยค นั่นก็หมายความว่ายอมรับเจ้าแล้ว ยามที่เขาไม่ยอมรับ ต่อให้เจ้าไปหาเขาอย่างเป็นมิตรเขาก็ไม่แยแสเจ้าอยู่ดี แต่ว่าเขายังดูแลกิจการภายในจวนอยู่ จะเพิกเฉยไม่สนใจเลยก็ไม่ได้ เจ้าดูอย่างนายท่านใหญ่เวิ่นก็เข้าใจแล้ว คนในจวนยังเคารพนับถือเขาอยู่ห่างๆ เจ้าไม่ต้องติดต่อเขาไปหรอก รอจนถึงวันไหนที่ต้องติดต่อกันก็จะรู้เอง”

เป็นครั้งแรกที่ท่านยายกล่าววิจารณ์คนเช่นนี้

โจวชูจิ่นก็ค่อนข้างประหลาดใจใจเล็กน้อย แต่นางเชื่อในความคิดเห็นของท่านยายมาตลอด จึงยิ้มพลางขานตอบว่า “เจ้าค่ะ” แล้วกล่าวถามด้วยความฉงนว่า “จวนหลักกับจวนรอง และจวนสามต่างก็แยกจวนออกมาแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ ต่อให้จำต้องติดต่อกับท่านน้าฉือ นั่นก็เป็นเรื่องของจวนหลัก เกี่ยวอะไรกับจวนห้าหรือเจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนยิ้มและกล่าวว่า “เจ้านั้นไม่รู้อะไร นายท่านสี่ฉือยังเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภผู้หนึ่งอีกด้วย หลายปีก่อนหลังจากที่จวนสามแยกจวนออกจากจวนหลักกับจวนรอง จวนสามก็ก่อตั้งจวนของตนเอง แต่จวนหลักกับจวนรองยังคงรวมอยู่ด้วยกัน ก่อนหน้านี้นายท่านผู้เฒ่าลี่ของจวนรองเป็นผู้ดูแลกิจการของทั้งสองจวน ภายหลังที่นายท่านผู้เฒ่าลี่เสียชีวิตจากการเจ็บป่วย ตอนนั้นท่านลุงอี๋ของเจ้าก็ยังเด็กอยู่ กิจการของพวกเขาสองจวนนี้จึงมอบให้นายท่านผู้เฒ่าซวินของจวนหลักรับไปดูแล แต่ทว่านายท่านผู้เฒ่าซวินรับราชการอยู่ที่เมืองหลวง ไหนเลยจะดูแลกิจการภายในจวนได้ จึงผลักให้จวนรองดูแลแทน ในตอนนั้นหน้าที่การงานในราชสำนักของท่านผู้นำตระกูลของจวนรองกำลังรุ่งเรือง จึงไม่ยินยอมที่จะรับช่วงต่อ การดูแลกิจการของทั้งสองจวนจึงกลายเป็นภาระที่เจ้าผลักมา ข้าก็ผลักกลับไป ภายหลังเมื่อหมดหนทางแล้วจริงๆ จึงให้ฮูหยินผู้เฒ่ากัวดูแลอยู่หลายปี…

…ถึงแม้ฮูหยินผู้เฒ่ากัวจะเป็นสตรีที่ความสามารถไม่เป็นรองบุรุษเลยผู้หนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วนางก็ยังคงเป็นสตรี งานบางอย่างจึงถูกจำกัด แต่ช่วงสามถึงห้าปีนั้น จวนสามเป็นเพียงจวนเดียวที่ใหญ่โตขึ้น ส่วนจวนหลักกับจวนรองนับได้ว่าปกป้องมรดกของบรรพบุรุษมาได้อย่างยากลำบาก จนกระทั่งนายท่านฉือมารับช่วงต่อ วันเวลาของจวนหลักกับจวนรองถึงได้กลับมามีความโชคดีหลังจากผ่านพ้นความโชคร้ายอีกครั้ง และกลับมารุ่งโรจน์กว่าเดิมมากราวกองไฟที่ราดด้วยน้ำมัน ไม่เพียงสามารถขยายที่ดินสำหรับประกอบพิธีเซ่นไหว้ได้หลายฉิ่ง[3] แต่ยังก่อตั้งธุรกิจร้านตั๋วแลกเงินกับทางด้านมณฑลอันฮุย ที่เรียกว่า ‘ทางตอนเหนือมีหลี่เว่ย ทางตอนใต้มีอวี้ไท่’ หลี่เว่ยนี้ ก็หมายถึงร้านตั๋วแลกเงิน ‘เว่ยจื้อเฮ่า’ ของตระกูลหลี่ในอำเภอเซ่อเซี่ยน ส่วน ‘อวี้ไท่’ นั้น ก็หมายถึงร้านตั๋วแลกเงิน ‘อวี้ไท่’ ของตระกูลเฉิงของพวกเรานั่นเอง…

…เนื่องจากร้านตั๋วแลกเงิน ‘เว่ยจื้อเฮ่า’ เป็นการรวมหุ้นกันระหว่างพี่น้องหลายคนของตระกูลหลี่ในอำเภอเซ่อเซี่ยน นายท่านสี่ฉือก็เสนอให้พวกเราสองสามจวนรวมหุ้นด้วยเช่นกัน สำนักศึกษาของตระกูลเฉิงจึงไม่ต้องพะวงเรื่องเงินทอง และทุ่มเทให้กับการศึกษาเล่าเรียน นายท่านหลายท่านสามารถเลื่อนตำแหน่งในราชสำนักอย่างไร้กังวล วันเวลาของพวกเราสองสามจวนจึงยิ่งเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น ทั้งหมดเป็นเพราะมีส่วนแบ่งมาจากร้านตั๋วแลกเงิน ‘อวี้ไท่’ ต่อให้นิสัยใจคอของนายท่านสี่ฉือนั้นจะแปลกประหลาด แต่มีใครบ้างที่กล้าจะไม่ยอมลงให้เขา?” เมื่อกล่าวเสร็จแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่ากวนก็หัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา

เรื่องราวเหล่านี้โจวชูจิ่นไม่เคยได้ยินมาก่อน อดไม่ได้ที่จะทำหน้าแปลกใจออกมา

“เรื่องราวเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องกิจการงานของตระกูลเฉิงของพวกเรา” ฮูหยินผู้เฒ่ากวนยิ้มและกล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้าเป็นรุ่นเล็ก ในยามสงบที่ไม่มีปัญหาเช่นนี้ ใครจะเล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้พวกเจ้าฟังกันหรือ”

ด้วยเหตุนี้ สิทธิ์ในการออกเสียงต่างๆ จึงตกเป็นของตระกูลเฉิงจวนหลัก