ตอนที่ 471 ของขวัญ

เฉิงฉือถามโจวเสาจิ่นยิ้มๆ ว่า “งดงามหรือไม่”

“งดงามเจ้าค่ะ!” โจวเสาจิ่นรีบพยักหน้าอย่างไม่ลังเล อดไม่ได้โน้มตัวลงไปสัมผัสเกล็ด นํ้าค้างแข็งใต้ฝ่าเท้าเหล่านั้น

ทันทีที่นิ้วมืออุ่นๆ สัมผัสโดนเกล็ดนํ้าค้างแข็ง เกือบจะถูกดูดจนติดแน่นเข้ามากับนํ้าแข็ง เสียแล้ว

“เป็นเกล็ดนํ้าค้างแข็งจริงๆ ด้วย!” โจวเสาจิ่นประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง “หิมะมิได้ตกเสีย หน่อย…ต่อให้มีหิมะตก เกล็ดนํ้าค้างแข็งนี้มิใช่ว่าควรจะจับตัวเป็นก้อนอยู่บนบานกระจก หน้าต่างหรอกหรือเจ้าคะ”

นอกจากนี้มิใช่ว่าจะจับตัวเป็นก้อนงดงามเช่นนี้อยู่ทุกเวลา

เฉิงฉือหัวเราะเบาๆ ดึงโจวเสาจิ่นลุกขึ้น ฉวยโอกาสกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน กล่าวขึ้น ว่า “ข้าค้นพบหินก้อนนี้ตอนที่ข้าเดินทางไปเขาเทียนซานเมื่อหลายปีก่อน ภายใต้แสงจันทร์มันจะ มีนํ้าค้างแข็งที่มีรูปร่างคล้ายเกล็ดหิมะปรากฏออกมาให้เห็น ต่อมาข้าอยากให้เจ้าได้เห็นด้วย จึง สั่งให้คนไปนําเอาหินก้อนนี้กลับมา เนื่องจากระยะทางค่อนข้างไกล กว่าจะส่งกลับมาถึงก็ตอนที่ ข้าไปรับตําแหน่งที่จี่หนิงแล้ว…”

ก่อนหน้านี้นางก็เลยไม่มีโอกาสได้เห็น

บางทีอาจเป็นเพราะนางและเฉิงฉือมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านี้ไปแล้ว โจวเสาจิ่นจึง กอดตอบเฉิงฉืออย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาพร้อมกับถูใบหน้ากับปกเสื้อที่ บุขนหมาไม้สีนํ้าตาลแดงเอาไว้เบาๆ กระซิบกล่าวยิ้มๆ ว่า “งดงามจริงๆ เจ้าค่ะ! เช่นนั้นปกติมัน เป็นหินก้อนมหึมาที่งดงามมากใช่หรือไม่เจ้าคะ”

4380

เฉิงฉือพยักหน้า กล่าวยิ้มๆ ว่า “เวลากลางวันจะมองไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว ที่ข้าไป เขาเทียนซานในครั้งนั้น ก็เป็นเพราะเดินหลงทางเช่นกัน”

“ท่านไปทําอะไรที่เขาเทียนซานหรือเจ้าคะ” โจวเสาจิ่นถามขึ้นอย่างสงสัย

“ไปเก็บดอกบัวหิมะเขาเทียนซาน” เฉิงฉือกล่าวยิ้มๆ “เวลานั้นข้าเพิ่งออกจากการฝึกฝน รู้สึกว่าความยิ่งใหญ่ภายใต้โลกหล้านี้ ไม่มีที่ไหนที่ข้าไปไม่ได้ ประจวบเหมาะกับที่อ่านเจอใน ตําราอะไรทํานองว่าดอกบัวหิมะเขาเทียนซานนั้นขึ้นอยู่บนยอดหน้าผาของภูเขา กลีบดอกขาวดุจ หิมะ แวววาวกระจ่างใส เป็นดอกไม้ของเทพเซียน ทําให้สตรีดูอ่อนเยาว์และงดงามเป็นนิจได้ ปรากฏว่าสิ่งที่ข้าเห็นที่ร้านขายยากลับเป็นดอกเบญจมาศเหี่ยวๆ ดอกหนึ่ง คนที่ร้านขายยาบอก ข้าว่านั่นคือดอกบัวหิมะเขาเทียนซานที่ตากแห้งแล้ว ข้าจึงอยากไปดูสักหน่อย”

โจวเสาจิ่นเม้มปากกลั้นยิ้ม

เฉิงฉือตอนเป็นหนุ่มน้อยจะต้องซุกซนดื้อรั้นมากเป็นแน่

นางถามขึ้นว่า “แล้วสุดท้ายท่านเก็บดอกบัวหิมะเขาเทียนซานได้หรือไม่เจ้าคะ”

“เก็บได้แล้ว” เฉิงฉือหัวเราะลั่น พลางกล่าว “ความจริงแล้วก็เป็นของที่หน้าตาคล้ายคลึง กับดอกเบญจมาศนั่นเอง ผู้คนช่างโอ้อวดเกินจริง ต่อมาข้าเดินทางไปเก็บเห็ดหลิงจือที่เขาฉางไป๋ ซานด้วย ก็เป็นเพียงของที่คล้ายคลึงกับเห็ดหูหนูเท่านั้น หลังจากนั้นข้าจึงไม่ค่อยไปทําเรื่อง ประเภทนั้นอีกแล้ว”

“เป็นเพราะผู้คนโอ้อวดเกินจริงมากเกินไปหรือเจ้าคะ” โจวเสาจิ่นเงยหน้าขึ้นมองเฉิงฉือ แววตาสุกสว่างดุจดวงดารา

4381

“อื้ม!” เฉิงฉือรู้สึกราวกับว่าตัวเองตระหนักถึงความจริงจากดาวดวงนั้น พึมพํากล่าวว่า “ต่อมาข้ารู้สึกว่า เรื่องบางอย่างต้องไปเห็นกับตา ไปประสบด้วยตัวเองถึงจะรู้ได้…” ริมฝีปากของ เขาแตะที่เปลือกตาของนางเบาๆ

โจวเสาจิ่นหลับตาลง

เสียงหวีดหวิวของสายลม อากาศที่หนาวเย็น เสียงเสียดสีกันของกิ่งก้านใบที่กําลังเต้น ระบํา…ล้วนมลายหายไปหมดสิ้น สิ่งที่นางรู้สึกได้มีเพียงริมฝีปากร้อนและอ้อมกอดอันอบอุ่นของ เฉิงฉือเท่านั้น

พวกเขาได้ครองคู่อยู่ด้วยกันแล้วจริงๆ!

กอดกันอย่างที่เรียกว่าถูกต้องตามครรลองเช่นนี้ได้แล้ว

นางอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ได้แล้ว

โจวเสาจิ่นเพิ่งจะมีความรู้สึกถึงมันจริงๆ ก็ตอนนี้เอง

หยาดนํ้าตาไหลรินออกมาจากหางตาของนางเงียบๆ

เฉิงฉือตกใจ รีบกล่าวขึ้นว่า “เกิดอะไรขึ้น” คลายแขนออก อยากจะดูสีหน้าของนางสัก หน่อย

โจวเสาจิ่นกลับซุกซ่อนใบหน้าเข้ากับอ้อมกอดของเขา ไม่ว่าเขาจะทําอย่างไรก็ไม่ยอมให้ เขาดู กล่าวเสียงอู้อี้ว่า “ข้า…ข้าดีใจมาก…พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตใช่หรือไม่”

มนุษย์มักจะโลภมากเช่นนี้

เดิมทีนางเพียงอยากจะจดจําเขาเอาไว้คนเดียวเงียบๆ ต่อมาก็อยากจะมองเขาจากที่ ไกลๆ และตอนนี้กลับอยากจะมีเขาไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ของนาง

4382

ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง! เฉิงฉือหัวเราะร่า พลางกล่าว “แน่นอนอยู่แล้ว! พวกเราย่อมจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต อย่างแน่นอน” โจวเสาจิ่นพยักหน้าอยู่ในอ้อมกอดของเขา ชาติก่อน นางมีอายุเพียงยี่สิบห้าปีเท่านั้น

ถ้าหากว่าชาตินี้นางมีชีวิตจนถึงแปดสิบปี ได้เป็นคู่ชีวิตอยู่ข้างๆ เฉิงฉือไปตลอดได้จะดี เพียงใดนะ

เมื่อมีความคิดนี้แล้ว กระทั่งตอนที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันในเวลากลางคืนนั้น ถึงแม้นางจะ รู้สึกขัดเขินเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังคงหลับตาหลงอย่างเชื่อฟัง

มีของเย็นๆ บางอย่างสวมเข้าที่แขนของนาง นางอดไม่ได้ลืมตาขึ้นมา

เป็นกําไลต้นแขนมรกตกระจ่างใสวงหนึ่ง เล็กกว่ากําไลต้นแขนทั่วไป มองดีๆ อีกครั้ง คล้ายกับว่าจะเป็นกําไลข้อมือ อาจจะเป็นเพราะว่าแขนของนางเล็กกระมัง ถ้าหากต่อไปอ้วนขึ้นแล้ว ยังใช้เป็นกําไลข้อมือได้ “งดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ!” โจวเสาจิ่นกล่าวชม “นี่มอบให้ข้าหรือเจ้าคะ” เฉิงฉือพยักหน้า