ตอนที่ 54 เล่าเรื่องในอดีต

ตอนที่ 54 เล่าเรื่องในอดีต

“จะไม่เกรงใจเจ้าค่ะๆ” อวี๋มามากล่าวอย่างเชื่องช้า ดวงตาทั้งสองเหลือบมองบนตัวของโจวเสาจิ่น

โจวเสาจิ่นนึกถึงตอนที่ตนเองยังมีอายุหกขวบนั้นบิดาได้พาหลี่ซื่อภรรยาใหม่กลับบ้านเดิมไปเซ่นไหว้บรรพบุรุษ นางก็เคยกลับมาเยี่ยมจวนบรรพบุรุษและค้างอยู่ด้วยสองสามวัน แต่ก็พอจะเข้าใจความอยากรู้อยากเห็นของหญิงชราผู้นี้ได้ จึงยิ้มพลางเชิญให้นางนั่งลงเพื่อสนทนากัน

ทว่าอวี๋มามาไม่กล้าแม้แต่จะนั่งลง โจวเสาจิ่นจึงกล่าวว่า “ท่านเพิ่งจะกล่าวไปว่า ‘จะไม่เกรงใจ’ มิใช่หรือ ทำไมเพียงพริบตาเดียวก็เกรงใจข้าขึ้นมาแล้ว!”

ไม่คาดคิดว่าคำพูดหนึ่งประโยคนี้จะทำให้อวี๋มามาน้ำตาไหลลงมา สะอึกสะอื้นกล่าวขึ้นว่า “คุณหนูรอง ไม่เพียงโตมามีหน้าตาคล้ายฮูหยินเท่านั้น แม้แต่ลักษณะนิสัยนี้ก็ยังเหมือนฮูหยิน สุภาพอ่อนโยนยิ่งเจ้าค่ะ”

น้อยครั้งนักที่โจวเสาจิ่นจะคิดถึงมารดา

นางกลัวว่าตนเองจะรู้สึกน้อยใจและโศกเศร้าเสียใจอย่างห้ามไม่อยู่

น้ำตาของอวี๋มามาดั่งสายน้ำหลาก เพียงครู่เดียวก็ทลายแนวรั้วที่ตั้งล้อมอยู่อย่างมั่นคงนั้นลง ทำให้น้ำตาของโจวเสาจิ่นก็ไหลลงมาด้วย

ซือเซียงที่ถือถาดน้ำชาเดินเข้ามากล่าวกับอวี๋มามาผู้นั้นอย่างไม่พอใจว่า “ท่านหมัวมัวผู้นี้ คุณหนูรองมาหาท่านเพื่อถามไถ่อย่างใจดี แต่ท่านก็กระไร แทนที่จะพูดอะไรสักสองสามประโยคให้คุณหนูได้มีความสุข กลับปลุกเร้าให้คุณหนูร้องไห้ขึ้นมาแทน…”

“ล้วนเป็นความผิดของข้าๆ” อวี๋มามากล่าวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำอีก ดึงแขนเสื้อมาเช็ดดวงตา “คุณหนูรองได้โปรดอย่ากล่าวโทษข้าเลย”

ซือเซียงเองก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาของโจวเสาจิ่น

ผ่านไปครู่ใหญ่โจวเสาจิ่นจึงหายโศกเศร้า กล่าวขึ้นว่า “ทำให้หมัวมัวเห็นเรื่องน่าขันเสียแล้ว”

“เรื่องน่าขันอะไรกันเจ้าคะ” อวี๋มามาได้ยินแล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย กล่าวว่า “การที่บุตรสาวคิดถึงมารดา ก็เป็นเรื่องธรรมชาติที่เป็นมาแต่กำเนิด คุณหนูรองช่างเป็นผู้ที่มีจิตใจกตัญญูผู้หนึ่ง องค์พระโพธิสัตว์กวนอิมจะปกปักรักษาและประสาทพรให้ท่านพบเจอสามีที่ดี มีบุตรหลานเต็มเรือน ตลอดทั้งชีวิตมีความสุขและอายุยืนยาวเจ้าค่ะ”

พบเจอสามีที่ดี!

โจวเสาจิ่นอดขบขันตัวเองอยู่ในใจไม่ได้ไปหลายครั้ง

เรื่องสามีที่ดีนั้นนางก็เลิกคิดไปแล้ว ขอเพียงชีวิตนี้อย่าได้เดินบนเส้นทางเดิมของชีวิตก่อนก็พอแล้ว

โจวเสาจิ่นจิบน้ำชาไปสองคำ อารมณ์จึงค่อยๆ สงบลงมา

นางให้ซือเซียงออกไป แล้วถามอวี๋มามาว่า “ท่านพอจะทราบเรื่องของท่านตาตระกูลจวงของข้าหรือไม่”

“ท่านหมายถึงนายท่านของตระกูลจวงผู้เป็นลุงหรือเจ้าคะ” อวี๋มามาไม่รอให้เสียงของโจวเสาจิ่นจบลง ก็กล่าวแทรกขึ้นด้วยความขุ่นเคืองเต็มใบหน้า “เขาก็ช่างทำให้ฮูหยินต้องเสื่อมเสียเสียเหลือเกิน ตอนที่ฮูหยินยังมีชีวิตอยู่ก็มักจะมาหาทุกสองสามวันเพื่อขอนู่นขอนี่ แต่ก่อนนายท่านยังคิดจะถนอมน้ำใจของญาติพี่น้อง บอกให้ฮูหยินไม่ต้องไปโต้แย้งกับลุงจวง เรื่องใดที่สามารถช่วยเหลือได้ก็ช่วยไป ทว่าลุงจวงนั้นได้คืบจะเอาศอก ปากยิ่งอ้าก็ยิ่งกว้างไม่รู้จักพอ เขาไม่เพียงแต่ไม่ทำงานหาเลี้ยงชีพอย่างสุจริต แต่ยังนำเงินของฮูหยินไปกินดื่ม…เอ่อ และเล่นพนัน นานเข้าฮูหยินก็เห็นว่านี่ไม่ใช่เรื่อง จึงไม่ยอมให้ความช่วยเหลือเขาอีก ทั้งยังขอร้องให้นายท่านช่วยออกหน้าจัดการให้แทน ท่านลุงเห็นว่าจะขูดรีดเอาเงินจากที่นี่ไม่ได้แล้ว ก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงจนจมูกไม่เป็นจมูกและตาไม่เป็นตาไป เขายังตะโกนเสียงดังให้ฮูหยินดูไม่ดีต่างๆ นานา ไม่สนใจถึงชื่อเสียงของฮูหยินเลยสักนิด เพราะเรื่องนี้ทำให้ฮูหยินโกรธเคืองจนร้องไห้ไปหลายครั้ง หากไม่ใช่ว่ามีนายท่านคอยปลอบโยน เกรงว่าฮูหยินอาจจะคิดฆ่าตัวตายก็เป็นได้…”

แม้กระทั่งองค์จักรพรรดิเองก็ยังมีญาติพี่น้องผู้แร้นแค้นมาเคาะประตูวังขอเงินช่วยเหลือ ต่อให้เป็นเช่นนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องคิดฆ่าตัวตายนี่นา!

โจวเสาจิ่นคิดว่าถ้อยคำของอวี๋มามาผู้นี้เกินจริงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แย้งแต่อย่างใด ฟังนางเล่าต่อไปอย่างเงียบๆ อยู่นาน จนกระทั่งนางเล่าจนจบจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ข้าได้ยินคนอื่นพูดกันว่า แต่เดิมตระกูลจวงก็มีทรัพย์สินที่ดินเพียงเล็กน้อย ต่อมาล้วนถูกท่านลุงจวงเอาไปเดิมพันหมดหน้าตักจนแพ้ มีเรื่องเช่นนี้หรือไม่?”

“มีเจ้าค่ะๆ” อวี๋มามาตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง กล่าวว่า “ทรัพย์สินที่ดินของตระกูลจวงถูกเขาเอาไปเดิมพันทั้งหมดจนแพ้เจ้าค่ะ ทั้งยังไม่รู้อีกว่าเขาไปขโมยภาพอักษรมาจากที่ใด อ้างว่าเป็นของที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลจวง เอาอักษรภาพหนึ่งภาพไปหลอกขายให้สองตระกูล ด้วยเหตุนี้จึงถูกฟ้องร้อง…”

โจวเสาจิ่นกล่าวถามว่า “เช่นนั้นท่านยังจำได้หรือไม่ว่าท่านแม่ของข้าครั้งยังมีชีวิตนั้นอาศัยอยู่ที่ใด ข้าอยากไปดูสักครั้ง”

อวี๋มามาที่ยังโมโหใหญ่อยู่เมื่อครู่นี้กลับเปลี่ยนเป็นเซื่องซึมลงทันทีเสมือนกับมะเขือยาวที่โดนแม่คะนิ้งเกาะอยู่ กล่าวพึมพำว่า “ก็…มีเรือนไม่มากนักหรอกเจ้าค่ะ พอตกไปอยู่ในมือของนายท่านผู้เฒ่าจวง ก็ขายไปบ้างแล้ว…”

ท่าทางของนางไม่อยากกล่าวถึงมากนัก เสมือนกับว่ากำลังช่วยสร้างภาพสุขสงบให้กับตระกูลจวงอยู่อย่างไรอย่างนั้น

โจวเสาจิ่นถอนหายใจอย่างเงียบๆ

นางกลัวว่าจะทำให้ท่านแม่เสียหน้าหรือ

“บุตรธิดาไม่รังเกียจมารดาผู้อัปลักษณ์ และสุนัขก็ไม่รังเกียจครอบครัวที่ขัดสน” โจวเสาจิ่นจำต้องกล่าวว่า “มารดาเป็นสตรีในห้องหอผู้หนึ่ง เรื่องของตระกูลจวงจะให้นางเข้าไปแทรกแซงยุ่งเกี่ยวได้อย่างไร ข้าเพียงอยากจะดูเรือนของท่านตาสักหน่อยเท่านั้นเอง หมัวมัวไม่จำเป็นต้องคิดมาก”

“เจ้าค่ะๆ” อวี๋มามาได้ยินแล้วราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก ยิ้มและกล่าวว่า “เป็นคุณหนูที่ความคิดเฉียบแหลม เอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจของข้าได้ นายท่านผู้เฒ่าจวงไม่ได้ทำมาหากินเป็นชิ้นเป็นอันอะไร มิหนำซ้ำเรื่องภายในจวนก็ยังเป็นคนไม่รู้ร้อนรู้หนาวผู้หนึ่ง อีกทั้งไม่มีบุตรชาย ยามใช้จ่ายเงินจึงไม่พิถีพิถันรอบคอบเท่าไหร่นัก…”

เรื่องเหล่านี้โจวเสาจิ่นก็รู้อยู่แก่ใจ

นับตั้งแต่ที่ท่านยายร่วมสายเลือดของนางเสียไปแล้ว ท่านตาของนางก็ไม่ได้แต่งงานใหม่ เรื่องภายในตระกูลจึงได้ท่านยายทวดเป็นผู้ดูแลจัดการทั้งหมด

“เมื่อก่อนข้าเคยได้ยินสาวใช้ที่ติดตามฮูหยินมาจากบ้านเดิมเล่าให้ฟัง” อวี๋มามากล่าว “เดิมทีฮูหยินอาศัยอยู่ท้ายซอยของจวนบรรพบุรุษตระกูลจวง ตอนที่ฮูหยินอายุสิบขวบ เรือนท้ายซอยถูกหิมะทับถมจนพังถล่มลงมาที่ห้องข้างไปกว่าครึ่ง ทว่าตอนนั้นนายท่านผู้เฒ่าจวงกำลังไปเยี่ยมสหายอยู่ที่อู๋ซีและยังไม่ได้กลับมา นายหญิงผู้เฒ่าไม่มีทางเลือกอื่นใด จำต้องพาฮูหยินย้ายไปอยู่ที่เรือนที่เป็นสินสอดของนายหญิงผู้เฒ่าที่ถนนกวนเจีย…”

ถนนกวนเจีย!

โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าตนเองหายใจช้าลงไปสองสามจังหวะ

นางกล่าวแทรกคำพูดของอวี๋มามาอย่างร้อนรนว่า “ถนนกวนเจีย คือถนนกวนเจียที่มีตรอกฉุนอี้ทางด้านนั้นหรือ? ถนนกวนเจียที่มีจวนดอกเหมยตั้งอยู่เส้นนั้นใช่หรือไม่”

อวี๋มามาไม่รู้เลยว่าตนได้กล่าวอะไรออกไป ยิ้มพลางกล่าวว่า “ในเมืองจินหลิงนี้ยังมีถนนกวนเจียอีกกี่แห่งหรือเจ้าคะ เนื่องจากมีหน่วยงานราชการหลายแห่งตั้งอยู่ที่นั่น จึงได้รับชื่อนี้มา ฮูหยินติดตามนายหญิงผู้เฒ่าไปอยู่ที่นั่นเรื่อยมาจนกระทั่งออกเรือนไปเจ้าค่ะ…”

ตรอกฉุนอี้!

เฉิงลู่ก็อยู่ที่ตรอกฉุนอี้!

เหตุใดที่ผ่านมาเขาถึงไม่เคยบอกกล่าวอะไรกับตนมาก่อน

นางยังจำท่าทางตื่นเต้นยินดีขณะที่เขากล่าวถึงแผนการในภายภาคหน้าของเขาให้นางฟัง ภายในสิบห้าปีจะสอบเป็นจิ้นซื่อ เมื่อถึงเวลานั้นข้าก็สามารถพาครอบครัวไปร่วมอยู่ด้วย หากว่าได้อาศัยอยู่ในศาลาว่าการเมือง จะปลูกต้นอวี้หลานต้นหนึ่งไว้ในสวน ทุกวันหลังจากทานมื้อเย็นแล้วจะนั่งจิบน้ำชาใต้ต้นอวี้หลานนั้น แต่ถ้าหากไม่ได้อาศัยอยู่ในศาลาว่าการเมือง จะซื้อเรือนเล็กๆ หนึ่งหลัง ปูพื้นด้วยหินสีคราม และตั้งซุ้มต้นองุ่นซุ้มหนึ่งไว้ภายในสวน ใต้ซุ้มต้นองุ่นนั้นจะเลี้ยงปลาจิ๋นหลี่ไว้…

สุดท้ายแล้วนางก็ถูกคำพูดของเฉิงลู่ล่อลวงให้ตายใจ สิ่งที่นางถวิลหาก็มีเพียงแค่ต้นอวี้หลานหนึ่งต้นนั้นกับซุ้มต้นองุ่นหนึ่งซุ้มนั้นที่เขากล่าวถึงเท่านั้นเอง

โจวเสาจิ่นรู้สึกสายตาเลือนรางเล็กน้อย