ตอนที่ 568 สนิทแนบแน่น

จี๋อิ๋งรู้สึกหดหู่ กระทืบเท้าเบิกตามองอวิ้นเกอเอ๋อร์ “เจ้าเป็นเด็กเป็นเล็ก เหตุใดหน้าตา เหมือนแม่ของเจ้าแต่นิสัยเหมือนพ่อของเจ้าเล่า” โจวเสาจิ่นได้ยินแล้วตกใจใหญ่โต รีบกล่าว “อวิ้นเกอเอ๋อร์เหมือนข้าหรือ เหมือนข้าตรงที่ ใดกัน” จี๋อิ๋งกล่าว “เจ้าดูดวงตาจมูกนี้ ไม่เหมือนตรงไหน” โจวเสาจิ่นร้อนใจขึ้นมา กล่าวว่า “ข้าหน้าตาดูอ่อนน้อมว่าง่าย เขาเป็นเด็กผู้ชาย จะให้ เหมือนข้าได้อย่างไร ควรจะดูเฉลียวฉลาดเหมือนพ่อของเขาเช่นนั้นถึงจะถูก” จี๋อิ๋งเบิกดวงตาโพลง กล่าวว่า “เหมือนเจ้าไม่ดีหรือ เจ้างดงามกว่าเฉิงจื่อชวนมาก ลูก หน้าตางดงามเพียงนี้ ย่อมเหมือนเจ้าอยู่แล้ว! เฉิงจื่อชวนก็แค่วาสนาดี ได้แต่งงานกับเจ้า หาก เป็นผู้อื่น ไม่มีทางเลี้ยงลูกได้งดงามขนาดนี้แน่นอน…” นี่มันคําพูดอะไรกัน โจวเสาจิ่นอุ้มอวิ้นเกอเอ๋อร์ไว้ยังอยากจะถามอีก อวิ้นเกอเอ๋อร์กลับร้องเรียก “พ่อ” ขึ้นมา ทุกคนมองไปรอบๆ ไม่มีแม้แต่เงาของเฉิงฉือ จี๋อิ๋งยิ้มพลางแสร้งทําท่าจะไปบีบจมูกของอวิ้นเกอเอ๋อร์ กล่าวขึ้นว่า “เจ้ายังจะข่มขู่ข้าอีก หรือ!” โจวเสาจิ่นหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ กล่าวว่า “เขายังพูดไม่ชัดด้วยซํ้า จะรู้ได้อย่างไรว่า เจ้ากลัวนายท่านสี่ และจะรู้จักข่มขู่เจ้าได้อย่างไร”5262 จี๋อิ๋งกล่าวอย่างดื้อดึงว่า “ผู้ใดว่าข้ากลัวเฉิงจื่อชวน ข้าเพียงไม่อยากมีปัญหาอะไรกับเขา แล้วพานไปสร้างความลําบากให้ฉินจื่อผิงก็เท่านั้น” “จริงหรือ” โจวเสาจิ่นยิ้มตาหยีขณะถามจี๋อิ๋ง นางเป็นห่วงมาโดยตลอดว่าจี๋อิ๋งกับฉินจื่อผิงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว จี๋อิ๋ง ดูงดงามเปล่งประกาย การพูดจาหรือการกระทําล้วนไม่ต่างจากตอนก่อนแต่งงาน แสดงให้เห็นว่า มีชีวิตอย่างสะดวกสบายและมีความสุขยิ่ง จี๋อิ๋งอึกอักไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี อวิ้นเกอเอ๋อร์กลับกล่าวขึ้นว่า “จื่อชวน พ่อ!” “ไอ้โหยว!” โจวเสาจิ่นได้ยินแล้วดีใจจนไม่รู้จะดีใจอย่างไรแล้ว “อวิ้นเกอเอ๋อร์ เจ้ารู้จักชื่อ แทนตัวของบิดาเจ้าด้วยหรือ” นางนึกถึงที่อวิ้นเกอเอ๋อร์ร้องเรียกคําว่า “พ่อ” มาสองครั้งนั่นแล้ว อดไม่ได้หอมแก้มเล็กๆ ของอวิ้นเกอเอ๋อร์ไปสองฟอด กล่าวกับจี๋อิ๋งยิ้มๆ ว่า “อวิ้นเกอเอ๋อร์ของ พวกเราคงไม่ได้ขู่ให้เจ้ากลัวหรอกกระมัง” จี๋อิ๋งหัวเราะออกมา ลูบศีรษะของอวิ้นเกอเอ๋อร์อย่างเอ็นดู กล่าวว่า “เจ้าเด็กน้อย เหตุใด ถึงได้เฉลียวฉลาดเพียงนี้ ป้ามีของดีให้เจ้า” ขณะที่กล่าว ก็หยิบนกหวีดรูปนกทําจากดินเผาชิ้น หนึ่งออกมาจากกระเป๋ าเสื้อยื่นส่งให้โจวเสาจิ่น “เจ้าทํางานเย็บปักได้ดี สานตาข่ายให้เขาสัก อันหนึ่งห้อยเอาไว้ที่คอเล่นเถิด” ไม่เหมือนกับของในรายการของขวัญ นี่เป็นนํ้าใจของจี๋อิ๋ง โจวเสาจิ่นให้ชุนหว่านไปหาตาข่ายมาชิ้นหนึ่ง บอกให้อวิ้นเกอเอ๋อร์กล่าวขอบคุณจี๋อิ๋ง อวิ้นเกอเอ๋อร์เรียกจี๋อิ๋งด้วยสําเนียงของเด็กน้อยว่า “ท่านป้า” เรียกจนจี๋อิ๋งรู้สึกจักจี้ที่หัวใจ ไปหมด กล่าวกับโจวเสาจิ่นว่า “ข้าอุ้มเขาครู่หนึ่งได้หรือไม่”5263 เฉิงฉืออายุเกือบจะสามสิบปีถึงได้ลูกคนนี้มา ไม่รู้ว่าจะเลี้ยงดูอย่างประคบประหงม เพียงใด ต่อให้จี๋อิ๋งเป็นคนสบายๆ เพียงใดก็ไม่กล้าปฏิบัติกับอวิ้นเกอเอ๋อร์ตามอําเภอใจ นอกจากนี้ไม่แน่ว่าเด็กน้อยคนนี้อาจจะเป็นหัวหน้าพรรคเจ็ดดาราในอนาคตก็เป็นได้ “ย่อมได้อยู่แล้ว!” โจวเสาจิ่นกลับไม่ได้คิดอะไรมาก บุตรบ้านใดที่มิได้เติบโตมาอย่างล้มบ้างโดนตีบ้างเล่า นางส่งลูกให้จี๋อิ๋ง เอ่ยถามอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “อวิ้นเกอเอ๋อร์ของพวกข้าหน้าตาเหมือนข้า มากจริงๆ หรือ” จี๋อิ๋งมองอวิ้นเกอเอ๋อร์ที่ปล่อยให้ตนอุ้มอย่างเชื่อฟัง แล้วก็มองโจวเสาจิ่น กล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้าล้วนมีหน้าตางดงามยิ่ง…” ก็หมายความว่า จี๋อิ๋งเพียงรู้สึกว่าพวกเขาล้วนมีหน้าตางดงาม แต่มิได้หมายความว่าอวิ้น เกอเอ๋อร์หน้าตาเหมือนตน! โจวเสาจิ่นโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง จี๋อิ๋งกล่าว “ข้าว่าเจ้ามีลูกสาวอีกสักคนดีกว่า ข้าชอบเด็กผู้หญิง” โจวเสาจิ่นได้ยินแล้วหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ กล่าวขึ้นว่า “เจ้าก็มีเองสักคนหนึ่งสิ! มิใช่ ว่าเจ้าหน้าตาไม่งดงามเสียหน่อย” จี๋อิ๋งยิ้มอย่างกรุ่นโกรธ โจวเสาจิ่นกลับใจเต้นตึกๆ ไปครู่หนึ่ง หรือว่าระหว่างนางกับฉินจื่อผิงจะไปกันได้ไม่ค่อยดี?5264 แต่ไม่รอให้นางได้เอ่ยปาก จี๋อิ๋งก็กล่าวขึ้นก่อนว่า “จริงด้วย ข้าลืมเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งไป เสียสนิท” ขณะที่นางกล่าว ก็หันไปนอกห้องพลางตะโกนเรียก “ต้ายา เอ้อร์ยา” เด็กสาวอายุสิบสี่สิบห้าปีสองคนเดินเข้ามา รูปร่างสูงปานกลาง ค่อนข้างแข็งแรงกํายํา ผิวสีนํ้าผึ้ง หน้าตาคมเข้ม คนด้านซ้ายสวม เสื้อกั๊กปี๋เจี่ยผ้าไหมหังโจวสีแดงสด คนด้านขวาสวมเสื้อกั๊กปี๋เจี่ยผ้าไหมหังโจวสีเขียวนกแก้ว หน้าตาคล้ายกันเจ็ดถึงแปดส่วน ย่อเขาทําความเคารพโจวเสาจิ่นอย่างซื่อๆ และเรียบร้อย โจวเสาจิ่นชี้เด็กสาวทั้งสองคนอย่างแปลกใจ “นี่คือ…” “เฉิงจื่อชวนให้ข้าหาสาวใช้ให้เจ้า” จี๋อิ๋งกล่าวอย่างไม่ค่อยมีอารมณ์ว่า “ปีที่แม่นํ้าหย่งติ้ง เกิดนํ้าหลากครั้งใหญ่ปีนั้นพ่อสามีของข้าพากลับมาด้วย น่าจะเป็นพี่น้องกัน รับมาเป็นบุตรสาว บุญธรรม ติดตามฝึกยุทธ์กับพ่อสามีของข้ามาตั้งแต่เล็ก ต่อมาก็ติดตามเรียนกฎระเบียบกับข้าอีก สองปี ฝีมือไม่เลวนัก ถึงแม้ตัวคนจะนับไม่ได้ว่าเฉลียวฉลาดมากทว่ามีดีตรงที่จงรักภักดีและ พึ่งพาได้ ไม่ปากพล่อยขี้นินทาให้เกิดปัญหา…เจ้าเองก็รู้ดี ไม่ให้สตรีในเรือนหลังพูดนั้นยากเย็น เพียงใด ไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะเลือกพวกนางสองพี่น้องออกมาจากตระกูลฉินและตระกูลจี้ได้” กล่าวจบ ก็เอ่ยกับเด็กสองคนนั้นว่า “นี่คือฮูหยินเฉิง ต่อไปพวกเจ้าก็ติดตามนาง รับใช้อยู่ในเรือน ของนาง เรื่องที่ข้าเคยบอกพวกเจ้าก็ต้องจดจําเอาไว้ให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นเป็นอัน ขาด” ทั้งสองคนทําความเคารพโจวเสาจิ่นอีกครั้งอย่างพร้อมเพรียงกัน จี๋อิ๋งกล่าว “หากมิใช่เพราะเด็กสองคนนี้ถูกทิ้งให้เรียนว่ายนํ้าอยู่กับกลุ่มจินซาแล้วข้าต้อง เดินทางอ้อมไปรับตัวเด็กสองคนนี้จนล่าช้าล่ะก็ ข้าก็คงมาถึงจิงเฉิงตั้งนานแล้ว! ยังดีที่เร่งมาทัน พิธีหยิบของเสี่ยงทายของอวิ้นเกอเอ๋อร์…” ขณะที่กล่าวนั้นชุนหว่านก็เดินเข้ามา ถือนกหวีดดิน5265 เผารูปนกที่สวมตาข่ายเรียบร้อยแล้วเข้ามาด้วย จี๋อิ๋งรับมาเป่าครั้งหนึ่ง จากนั้นล้างในนํ้าชาแล้ว ยื่นส่งให้อวิ้นเกอเอ๋อร์ ตอนที่อวิ้นเกอเอ๋อร์ได้ยินเสียงดังนั้นดวงตาเป็นประกายขึ้นมา เห็นจี๋อิ๋งส่งนกหวีดรูปนกให้เขา เขาก็รีบเป่าเลียนแบบไปครั้งหนึ่งในทันทีนกหวีดส่งเสียงดังปี๊ดๆ สองครั้งเขาพลันดีอกดีใจขึ้นมา หันไปหัวเราะให้โจวเสาจิ่น ออกแรงเป่านกหวีดเบาๆทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงหวีดร้องของนกหวีดโจวเสาจิ่นอดไม่ได้กล่าวกับจี๋อิ๋งว่า “ทีนี้แย่แน่ๆ แล้ว เจ้าหาของน่าเล่นมาให้เขา ทีนี้พวกเราอย่าคิดจะได้อยู่อย่างเงียบสงบเลย”จี๋อิ๋งหัวเราะร่า กล่าวว่า “อย่างไรเสียก็มิใช่ข้าที่ไม่ได้อยู่อย่างเงียบสงบ ยิ่งอวิ้นเกอเอ๋อร์เป่าอย่างมีความสุขมากเท่าไร ใครบางคนก็จะยิ่งทนไม่ได้ ข้าก็จะยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น ใครใช้ให้เขาจัดการข้าตอนนั้นเล่า”โจวเสาจิ่นหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้อวิ้นเกอเอ๋อร์กลับเบี่ยงกายหาไปทั่วทุกที่ “ชา อยากได้ชา!”ชุนหว่านเข้าใจว่าอวิ้นเกอเอ๋อร์กระหายนํ้า รีบรินนํ้าชาอุ่นๆ ยื่นไปที่ริมฝีปากของอวิ้นเกอเอ๋อร์อวิ้นเกอเอ๋อร์กลับผลักนํ้าชาออก ยัดนกหวีดเข้าไปในจอกชา จากนั้นเลียนแบบท่าทางของจี๋อิ๋งหยิบนกหวีดออกมา ออกแรงสะบัดเบาๆ5266“เด็กคนนี้เหตุใดถึงได้น่ารักน่าชังขนาดนี้” จี๋อิ๋งมองแล้วอยากจะอุ้มอวิ้นเกอเอ๋อร์กลับไปด้วยเหลือเกิน กล่าวขอร้องโจวเสาจิ่นว่า “ต่อไปให้ข้ามาสอนอวิ้นเกอเอ๋อร์ก็แล้วกัน เจ้าดูคนอย่างไหวซานก็รู้แล้ว ลึกลับแปลกประหลาด วิชายุทธ์ที่พวกเขาเชี่ยวชาญโหดร้ายยิ่งนัก ขยับมือทีมีแต่ไปแล้วไม่หวนกลับ มิใช่เจ้าตายก็ข้าสิ้นชีพ ซางมามาก็มาจากพวกนอกรีต ไม่เหมาะสมกับโถงอันงามสง่า ทว่าวิชายุทธ์ของสกุลจี้ของพวกข้านั้นผ่าเผยทรงเกียรติ ก่อกําเนิดขึ้นมาจากคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น เชี่ยวชาญการฝึกลมหายใจและกระบวนท่าเป็นที่สุด แม้แต่การสังหารคน ก็มีกระบวนท่าที่สง่างาม ไม่มีความโหดร้ายเลยแม้แต่น้อย ต่อไปอวิ้นเกอเอ๋อร์ของพวกเราจะต้องได้เป็นคุณชายที่สูงส่ง จะให้ร่วมทางกับคนที่ทําการแสดงประทังชีวิตบนยุทธภพเหล่านั้นได้อย่างไร…”โจวเสาจิ่นได้ยินแล้วเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก กล่าวว่า “ต่อไปอวิ้นเกอเอ๋อร์จะเป็นอย่างไรนั้น นายท่านสี่บอกแล้วว่าต้องดูที่พรสวรรค์และความชอบของเขา ขอเพียงเขาชอบและสอดคล้องกับพรสวรรค์ของเขา นายท่านสี่กล่าวว่าไม่ว่าจะทําอะไรก็ล้วนตามใจเขา ส่วนเรื่องเรียนวิชายุทธ์อะไรนั้น ต้องรอให้เขาโตอีกสักหน่อยค่อยว่ากันอีกที…”“นี่ก็จริง” เป็นครั้งแรกที่จี๋อิ๋งไม่โต้แย้งเฉิงฉือ ครุ่นคิดพลางกล่าว “ชีวิตคนเรานี้หากใช้ชีวิตตามที่ใจปรารถนาได้ นั่นถึงจะเป็นชีวิตที่มีความสุข”“ถูกต้องๆ” โจวเสาจิ่นกลัวว่านางจะเปลี่ยนความคิด ต้องการสอนวิชายุทธ์ให้อวิ้นเกอเอ๋อร์ให้ได้ขึ้นมาอีก จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เอ่ยขึ้นว่า “ต้ายาและเอ้อร์ยาคือชื่อของพวกนางหรือ พวกเจ้ามาที่นี่นายท่านสี่ทราบเรื่องหรือไม่ ฉินจื่อผิงเล่า เหตุใดถึงไม่เห็นเขา งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว ข้าพาเจ้าไปนั่งที่ดีหรือไม่”“ไม่ต้องหรอก” จี๋อิ๋งรู้ว่าคนที่มางานวันนี้ล้วนแล้วแต่เป็นบรรดาฮูหยินของขุนนางทั้งสิ้นหากต่างคนต่างถามไถ่กันขึ้นมา นางที่เป็นเพียงภรรยาของผู้ตรวจการคนหนึ่ง จําต้องดูสีหน้าของ5267ผู้อื่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อีกทั้งนางก็ไม่อาจเอาพฤติกรรมของยุทธภพมาใช้ด้วย คิดถึงเรื่องพวกนี้แล้ว นางรู้สึกยินดีเล็กน้อยที่ฉินจื่อผิงไปเป็นผู้ตรวจการ อยู่ในยุทธภพมีสถานะไม่ธรรมดาตําแหน่งบุตรเขยของตระกูลจี้ก็ทําให้คนมากมายต้องเคารพให้เกียรติพวกเขา “ข้ารับมื้อกลางวันที่ห้องของเจ้าดีกว่า จะได้พูดคุยกับซางมามาด้วยพอดี ข้าไม่ได้เจอพวกเจ้ามาสองปีแล้ว”เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน!ต่อให้เฉิงฉือไม่บอก โจวเสาจิ่นก็พอจะรับรู้ได้ถึงสถานะของตระกูลจี้ในยุทธภพจากความภาคภูมิใจของจี๋อิ๋งทุกครั้งที่นางเอ่ยถึงตระกูลจี้ได้ ทุกคนต่างมีเส้นทางที่ไม่เหมือนกัน บังคับให้นางนั่งอยู่ท่ามกลางบรรดาฮูหยินของขุนนางเหล่านั้น มีแต่จะทําให้นางอึดอัดนางให้คนจัดแจงที่อยู่ให้ต้ายาและเอ้อร์ยา แล้วก็หารือช่วยจัดอาหารมาให้จี๋อิ๋ง จากนั้นบอกให้จี๋อิ๋งช่วยเก็บของหวานไว้ให้นางสักถ้วยหนึ่งอย่างเป็นกันเอง ถึงได้อุ้มอวิ้นเกอเอ๋อร์ไปหาเฉิงฉือ ถามเฉิงฉือว่า “จี๋อิ๋งพาเด็กมาด้วยสองคน ท่านทราบเรื่องหรือไม่”“ข้ารู้แล้ว” เฉิงฉือรับอวิ้นเกอเอ๋อร์ไป กล่าวขึ้นว่า “คิดไม่ถึงว่านางจะเร่งเดินทางมาวันนี้ก็นับได้ว่ามีความตั้งใจแล้ว ตอนนี้มากคนมากความ ตอนเย็นกลับไปข้าค่อยคุยกับเจ้าอีกที”โจวเสาจิ่นพยักหน้า หอมแก้มอวิ้นเกอเอ๋อร์ ปล่อยให้เฉิงฉืออุ้มเขาไปสังสรรค์ด้านนอกส่วนนางวิ่งไปมาระหว่างลานทิงเซียงกับศาลาริมนํ้า จวบจนนักเล่าเรื่องเริ่มขับขานเรื่องเล่า งิ้วเริ่มทําการแสดงร้องงิ้วแล้ว เฉิงฉือถึงได้พาอวิ้นเกอเอ๋อร์มาให้โจวเสาจิ่น ให้โจวเสาจิ่นอุ้มกลับไปที่เรือนปกติแล้วเวลานี้เป็นเวลานอนกลางวันของอวิ้นเกอเอ๋อร์พอดี ระหว่างทางกลับเรือนจึงคอพับคออ่อนหลับอยู่บนหัวไหล่ของนาง กระทั่งกลับมาถึงห้องที่เรือนหลัก ก็มีสภาพเหมือนก้อนดินเหนียวก้อนหนึ่งไปแล้ว โจวเสาจิ่นเปลี่ยนชุดให้เขา เขาก็ปล่อยให้นางจัดการไปโดยไม่ขยับเขยื้อน5268จี๋อิ๋งยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างสนอกสนใจโจวเสาจิ่นกลับเหงื่อชุ่มไปทั้งร่าง รีบไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์และไล่ข้ารับใช้ข้างกายออกไป ถึงได้นั่งลงมาพูดคุยเรื่องส่วนตัวกับจี๋อิ๋ง “เจ้าจะกลับบ้านเดิมอีกหรือไม่”“ไม่กลับไปแล้ว” จี๋อิ๋งกล่าวยิ้มๆ “ท่านผู้เฒ่าคิดไว้เสียดิบดี ผลปรากฏว่าเมื่อกลับไปแล้วไม่ว่าจะเป็นการอยู่การกินล้วนไม่คุ้นชินสักอย่าง ข้าดูแล้วค่อนข้างเสียใจเล็กน้อย แต่นายท่านสี่กลับให้ท่านผู้เฒ่าอยู่บ้านอีกสักระยะหนึ่ง ยังให้ท่านผู้เฒ่าปรับปรุงห้องใต้ดินและซอยแคบๆ แต่เก่าก่อนเหล่านั้นขึ้นมาใหม่หนึ่งรอบ” กล่าวถึงตรงนี้ นางเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวโดยรอบ ถึงได้กระซิบที่ข้างหูของนางว่า “นายท่านสี่คิดจะทําอะไรใช่หรือไม่ ข้าดูท่าทางนั่นแล้ว มิใช่เพียงแค่การปรับปรุงบ้านเก่าแก่ธรรมดาๆ แต่เหมือนกระต่ายเจ้าเล่ห์ขุดหลุมหลบภัยสามหลุม เตรียมการล่วงหน้าเอาไว้ก่อนก็ไม่ปาน”โจวเสาจิ่นได้ยินแล้วใจเต้นตึกตัก กระซิบกล่าวที่ข้างหูของจี๋อิ๋งเช่นกันว่า “รายละเอียดข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์กะทันหัน พระราชนัดดาองค์โตกลายเป็นรัชทายาท ท่านอารองเป็นคนที่ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัย และนายท่านสี่จับตาดูองค์ชายสี่อยู่…นายท่านสี่คงจะซ่อมบ้านก่อนที่ฝนจะตก กลัวว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นในเมืองหลวง”จี๋อิ๋งได้ยินแล้วขมวดคิ้วมุ่น กล่าวขึ้นว่า “นี่เขาไม่อยากมีชีวิตแล้วหรืออย่างไร ไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้ทําไม เขามิใช่คนตัวคนเดียวแล้ว! เหตุใดถึงไม่คิดเผื่อเจ้ากับอวิ้นเกอเอ๋อร์บ้าง”5269ตอนที่ 569 พายุฝนก็เพราะคิดเผื่อนาง คิดเผื่อบุตรชาย เฉิงฉือถึงได้เหมือนกระต่ายเจ้าเล่ห์ขุดหลุมหลบภัยสามหลุมขอให้พ่อบ้านใหญ่ฉินปรับปรุงบ้านหลังเก่าอีกครั้งโจวเสาจิ่นพึมพําอยู่ในใจ ทว่าไม่อาจพูดอะไรกับจี๋อิ๋งได้ สีหน้าเจือความกระดากหลายส่วนนั่นเมื่อตกไปอยู่ในสายตาของจี๋อิ๋งกลับกลายเป็นไร้ทางเลือกแทน