ตอนที่ 57 อีกครั้ง

ยามดอกวสันต์ผลิบาน – ตอนที่ 57 อีกครั้ง

สถานที่เดิม ที่กล่าวถึงนั้นก็คือสวนดอกไม้เล็กของจวนห้า

นับตั้งแต่ที่โจวเสาจิ่ข่มขู่เฉิงอี้ไปเมื่อคราวก่อน ช่วงนี้เฉิงอี้จึงไม่ค่อยได้สังสรรค์กับพวกเฉิงนั่วและคนอื่นๆ ตอนนี้เมื่อได้ฟังจึงอดลิงโลดอย่างยินดีไม่ได้ กระซิบกระซาบกับเฉิงนั่วอยู่พักหนึ่งถึงได้ส่งเฉิงนั่วออกไป

ทางด้านเฉิงเวิ่นได้คุกเข่าอยู่ในสวนของศาลาชุนเจ๋อ

พระอาทิตย์ของต้นฤดูร้อนกำลังส่องกระทบอยู่บนแผ่นหิน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้แผดเผามากเท่าพระอาทิตย์ในเดือนเจ็ด แต่ก็ไม่อาจดูเบาได้ ยิ่งไปกว่านั้น เฉิงเวิ่นที่ถูกเลี้ยงดูให้อยู่อย่างสะดวกสบายมาเป็นเวลาหลายปีขนาดนี้ อยู่ๆ ก็ได้รับความทุกข์ทนเช่นนี้ ถ้าร่างกายไม่แข็งแรงพอและเจ็บป่วยขึ้นมาคงจะไม่เป็นการดีแน่

ฮูหยินใหญ่เวิ่นร้อนใจจนเดินวนไปวนมาอยู่ข้างๆ รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่นำเรื่องนี้ไปฟ้องเฉิงซวี่

ทว่าเฉิงเวิ่นกลับมองฮูหยินใหญ่เวิ่นด้วยสายตาเกลียดชัง กล่าวอย่างเย้ยหยันว่า “เมื่อเช้าเจ้าทำอะไรลงไป พอตอนนี้กลับรู้จักแสร้งทำเป็นคนดี! เรื่องของข้า นับจากวันนี้เป็นต้นไปคงไม่กล้ารบกวนท่านอีก! ตอนเที่ยงเช่นนี้แดดแรงยิ่งนัก ฮูหยินใหญ่เวิ่นรีบกลับไปพักที่เรือนให้ไวเถอะ! หากว่าตากแดดจนเกิดไม่สบายขึ้นมา ข้าคงจะรับผิดชอบไม่ไหว!”

คำพูดเสียดสีนั้นทำให้ฮูหยินใหญ่เวิ่นโกรธมากจนปวดตับ และยืนเช็ดน้ำตาอยู่ตรงนั้น

เจียงซื่อที่ได้รับข่าวแล้วก็มาเกลี้ยกล่อมให้ฮูหยินใหญ่เวิ่นกลับจวนห้าไป

เฉิงเจียนั่งอยู่หน้าโต๊ะวาดภาพที่หันไปทางหน้าต่างในห้องข้างของโจวเสาจิ่น ต้นไหวซู่เก่าแก่ต้นใหญ่และหนาบดบังเอาไว้ซึ่งแสงแดดจากด้านนอก สะท้อนให้ทั้งห้องเป็นสีเขียวทึบ

นางจิบน้ำแกงถั่วเขียวไปจิบหนึ่ง ถอนหายใจออกมาอย่างสบายใจ ยิ้มพลางกล่าว “ท่านป้าสะใภ้จิงจวนหลักช่างฉลาดยิ่งนัก กล่าวว่าต้องอยู่รับใช้ฮูหยินผู้เฒ่ากัวรับมื้อเที่ยง แต่ความจริงคือไม่สนใจเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว ส่วนท่านป้าสะใภ้อี๋จวนรองก็ต้องดูแลลูกสะใภ้ที่กำลังท้องกำลังไส้ จึงมีเพียงท่านแม่ของข้าเท่านั้น ที่วิ่งไปดูอย่างโง่งม ตอนนี้จึงถูกท่านอาสะใภ้เวิ่นกักตัวเอาไว้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะสามารถปลีกตัวออกมาได้”

ชุดสำหรับฤดูร้อนของก่อนหน้านี้ทำเสร็จแล้ว โจวเสาจิ่นกำลังทำผ้าโพกศีรษะสำหรับฤดูใบไม้ร่วงให้ฮูหยินผู้เฒ่ากวน

นางได้ยินแล้วก็เงยหน้าขึ้นมายิ้ม จากนั้นก็ก้มศีรษะลงไปเย็บผ้าอีกครั้ง

เฉิงเจียไม่พอใจเป็นอย่างมาก กล่าวขึ้นว่า “ไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะมาได้สักครั้งหนึ่ง เจ้าก็ดีแต่นั่งทำงานเย็บปักอยู่ที่นี่ ไหนเลยจะมีท่าทีของเจ้าบ้านบ้าง” ขณะที่พูด ก็กำลังจะไปฉวยเอาผ้าโพกศีรษะออกมาจากมือของโจวเสาจิ่น

โจวเสาจิ่นยกมือขึ้น หลบให้พ้นจากเฉิงเจีย พลางกล่าว “นี่ก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไร เจ้าจะให้ข้าพูดอะไรหรือ”

เฉิงเจียพูดไม่ออก จากนั้นจึงบุ้ยปากและกล่าวขึ้นว่า “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ข้ารู้สึกว่าท่านอาเวิ่นนั้นทำไม่ถูก ท่านอาสะใภ้เวิ่นต้องทะเลาะกับเขาเช่นนี้ ไม่สู้หย่าขาดกันไปเลยจะดีเสียกว่า สุดท้ายเมื่อไม่เห็นก็จะได้ไม่ต้องตรอมใจ…”

หย่า?

เช่นนั้นต้องเป็นผู้ที่บ้านเดิมมีอำนาจเข้มแข็งถึงจะทำได้!

โจวเสาจิ่นค่อนข้างจะงุนงงเล็กน้อย

ถ้าหากเฉิงเจียไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางมีบิดามารดาที่รักนาง มีพี่ชายที่คอยหนุนหลังนาง จึงยังมีความมั่นใจที่จะกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ได้

โจวเสาจิ่นรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

นางนึกถึงจดหมายฉบับนั้นที่เฉิงเจียให้ชุ่ยหวนส่งไปให้นางอีกครั้ง

พวกนางล้วนเป็นผู้ถูกกระทำ

หวังว่าชะตากรรมของพวกนางในชีวิตนี้ล้วนสามารถเปลี่ยนแปลงได้

โจวเสาจิ่นก้มศีรษะลง เย็บผ้าโพกศีรษะของฮูหยินผู้เฒ่ากวนต่อไป

เฉิงเจียนั่งไม่ติดที่อีก กล่าวกับโจวเสาจิ่นอย่างรีบร้อนไม่กี่ประโยค จากนั้นก็ไปหาเจียงซื่อ

โจวเสาจิ่นยิ้มหยัน

ไปหาเจียงซื่อคือข้ออ้าง ไปจวนห้าเพื่อดูเรื่องวุ่นวายต่างหากคือจุดประสงค์ที่แท้จริงกระมัง

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ทุกคนทั้งนายและบ่าวในซอยจิ่วหรูต่างก็พูดถึงเรื่องนี้กันทุกคน

เฉิงเวิ่นไม่สบาย ฮูหยินใหญเวิ่นร้องไห้จนราวกับคนที่ท่วมไปด้วยน้ำตาอย่างไรอย่างนั้น แต่เฉิงเวิ่นก็ไม่ให้ฮูหยินใหญ่เวิ่นเข้าไปหา ฮูหยินใหญ่เวิ่นไม่มีทางเลือก กลางคืนจึงนอนพักอยู่บนตั่งหลัวฮั่นในห้องโถง เรื่องราวในบ้านไม่มีคนดูแลจัดการ ทุกอย่างล้วนได้แม่นมของฮูหยินใหญ่เวิ่นเป็นผู้ตัดสินใจ

ทางด้านจวนห้าเอะอะเสียงดังอยู่ตลอด

โจวเสาจิ่นไม่อยากวิพากษ์วิจารณ์อะไร พอกลับมาจากเรือนหานปี้ซานก็ทำงานเย็บปัก หลังจากที่เย็บผ้าโพกศีรษะของฮูหยินผู้เฒ่ากวนเสร็จแล้วก็เริ่มทำชุดสำหรับฤดูหนาวให้บิดาที่อยู่ไกลถึงหนานชาง และตัดสินใจทำกระโปรงให้มารดาเลี้ยงด้วยตัวหนึ่ง

ชาติก่อน หลังจากที่พี่สาวแต่งงานออกไปแล้ว นางกับเฉิงลู่ก็เริ่มคุยเรื่องงานแต่ง ด้วยความที่ลักษณะของนางดูบอบบางและอ่อนแอ หากส่งนางไปที่เป่าติ้งก่อน จากนั้นค่อยแต่งจากเป่าติ้งมาที่จินหลิง ท่านยายกับท่านป้าใหญ่ต่างก็รู้สึกว่าจะเป็นการทำให้นางเหน็ดเหนื่อย นอกจากนี้แล้ว บ้านของบรรพบุรุษตระกูลโจวก็อยู่ที่จินหลิง จึงให้นางรั้งอยู่ที่ตระกูลเฉิง เตรียมตัวรอให้นางอายุครบจนสามารถออกเรือนได้แล้วก็จะทำการหมั้นหมายกัน…ในชีวิตนี้ของนาง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถแต่งกับเฉิงลู่ได้อีกแล้ว ฉะนั้นเมื่อรอให้ถึงวันที่พี่สาวแต่งงานออกไป นางก็จะต้องไปอยู่ที่เป่าติ้ง การแสดงความปรารถนาดีของตัวเองต่อมารดาเลี้ยงในเวลานี้จึงเป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากที่พานจ้าวกลับไปแล้ว พานชิงก็มาเที่ยวหาโจวเสาจิ่น

นางเห็นโจวเสาจิ่นที่นิ่งสงบราวกับน้ำในทะเลสาบ ในตาก็พาดผ่านไปด้วยความงุนงงสายหนึ่ง กล่าวขึ้นว่า “เจ้านั่งอยู่ในบ้านเช่นนี้ทุกวัน ไม่ออกไปไหนเลยหรือ”

“ข้ามีเรื่องให้ต้องรีบทำเจ้าค่ะ!” โดยเฉพาะช่วงที่มีปัญหาเกิดขึ้นมากมายเช่นนี้ โจวเสาจิ่นตัดสินใจรักษาระยะห่างที่ชัดเจนกับพวกนาง

พานชิงกล่าวขึ้นในทันทีว่า “จริงด้วย ใกล้จะถึงวันเกิดของท่านยายของเจ้าแล้ว เจ้าต้องเตรียมของขวัญให้ท่านยาย”

โจวเสาจิ่นไม่ได้อธิบายอะไร ก้มศีรษะลงมาเย็บเสื้อผ้าต่อ

พานชิงเห็นเป็นชุดจื๋อตัวสีดำลายเมฆมงคลสีม่วงตัวหนึ่ง จึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจว่า “นี่เจ้าทำให้ผู้ใดหรือ”

“ท่านพ่อของข้าเจ้าค่ะ” โจวเสาจิ่นเอ่ยโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

พานชิงหยิบขึ้นมาดู

โจวเสาจิ่นกล่าวยิ้มๆ “เจ้าอย่าขยับ เข็มของข้าบิดงอไปหมดแล้ว”