ตอนที่ 59 ตกน้ำ

ยามดอกวสันต์ผลิบาน – ตอนที่ 59 ตกน้ำ โจวเสาจิ่นรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ไม่ว่าด้วยเหตุผลอันใด นางคิดว่าพานชิงจับตามองนางมากไปเสียแล้ว

นางยิ้มตบตาและกล่าวกับพานชิงไปว่า “ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ เพียงแค่มายืนรับลมอยู่ตรงนี้เท่านั้น”

สายลมที่พัดผ่านมาจากทางฝั่งทะเลสาบนั้นเย็นสบายยิ่งนัก

“เช่นนั้นหรือ” พานชิงยิ้มพลางมองไปยังศาลาริมน้ำ กล่าวขึ้นว่า “ข้าคิดว่าทิวทัศน์ทางฝั่งโน้นน่าจะสวยงามยิ่ง ทว่าน่าเสียดายที่สวนดอกไม้เล็กของจวนห้านั้น กลับเดินเที่ยวชมได้ไม่สะดวกนัก”

โจวเสาจิ่นเพียงแค่หัวเราะแต่ไม่ได้เอ่ยอะไร

เฉิงเจียที่เดินผ่านมาพลางกระพือพัดเซียงเฟยทรงกลมปักลายผีเสื้อตอมดอกไม้สีแดงด้ามจับเคลือบทอง ถามขึ้นว่า “พวกเจ้ามายืนอยู่ตรงนี้ทำไมกันหรือ ที่ตรงนี้มีอะไรให้ดูกัน”

“ก็แค่เย็นดีเท่านั้นเอง” พานชิงตอบกลับพร้อมกับยิ้มมองโจวเสาจิ่นหนึ่งครั้ง

“ช่างมีพิรุธเสียจริง!” เฉิงเจียพึมพำเสียงเล็กพลางชำเลืองมองพานชิง แล้วยิ้มกล่าวกับโจวเสาจิ่นว่า “พรุ่งนี้เจ้าลาหยุดสักครึ่งวันในช่วงบ่ายได้หรือไม่ ข้าอยากจะนัดเจ้าไปพายเรือในสวนดอกไม้ ดอกบัวในแม่น้ำชิงซีตูมแล้ว ข้าอยากจะเก็บใบบัวมาตากแห้งในช่วงฤดูหนาวสำหรับทำไก่ยัดไส้ห่อใบบัวเอาไว้ทาน”

“ลาไม่ได้หรอก!” โจวเสาจิ่นยิ้มตอบ “ในเมื่อข้าสัญญากับฮูหยินผู้เฒ่ากัวไปแล้ว จะกล่าวแล้วคืนคำก็ไม่ได้ เจ้าไปเองเถอะ แล้วเก็บมาเผื่อข้าด้วยนะ”

คำขอร้องที่เปิดเผย ก็หมายความว่าไม่ได้มองว่าตนเองเป็นคนนอก!

เฉิงเจียดีใจขึ้นมาทันใด กล่าวขึ้นว่า “ดอกบัวเต็มสระเช่นนี้ ต้องมีใบบัวมากมายเป็นแน่ ถึงเวลานั้นข้าจะเก็บใบบัวมาเผื่อเจ้า นอกจากจะสามารถทำไก่ยัดไส้ห่อใบบัวแล้ว ยังสามารถนำมาทำชา…”

ทั้งสองคนพูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระ เพียงแต่ไม่ยอมให้พานชิงได้กล่าวแทรกขึ้นเลยสักหนึ่งประโยค จนกระทั่งชุ่ยหวนมารายงานว่า เฉินต้าเหนียงมาแล้ว เฉิงเจียจึงคล้องแขนโจวเสาจิ่นเดินกลับไปยังห้องศึกษาจิ้งอัน

สายตาของพานชิงเย็นเยือกเล็กน้อย

แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะเป็นโจวเสาจิ่นหรือเฉิงเจียที่เดินอยู่ข้างหน้านางนั้นต่างก็ไม่ได้สังเกตเห็นเลย เมื่อถึงห้องศึกษาจิ้งอันทั้งสองคนยังคงกระซิบกระซาบคุยกันต่อเป็นพักๆ ทอดทิ้งนางให้โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว

ปรากฏว่า ตอนที่เฉิงเจียไปเก็บใบบัวนั้นนางเกือบจะตกลงไปในทะเลสาบ

โจวเสาจิ่นตกใจเป็นอย่างมากไปทีหนึ่ง

ในชาติก่อน ก่อนที่นางจะเกิดอุบัติเหตุนั้น เฉิงเจียเก็บใบบัวได้อย่างราบรื่น ทว่าไฉนในชาตินี้ถึงเกิดอุบัติเหตุใหญ่ได้?

ยังดีที่เฉิงเจียถูกป้าคว้าตัวไว้ทัน แต่ทว่าก็ตกใจกลัวเล็กน้อย

โจวเสาจิ่นกับพี่สาวจึงไปเยี่ยมเฉิงเจียด้วยกัน

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนได้ยินแล้วก็เรียกพวกนางเข้าไปหา กล่าวขึ้นว่า “…วานถามให้ข้าที ว่าหลานเจียอยากรับขวัญหรือไม่ หากว่าอยากรับล่ะก็ ข้ายังมีจูซาชั้นดีอยู่ที่นี่”

ทั้งสองคนยิ้มพลางตอบรับคำ จากนั้นจึงไปเรือนหรูอี้พร้อมกับฮูหยินใหญ่เหมี่ยน

เรือนหรูอี้ตั้งอยู่กลางจวนสาม ฝั่งตะวันออกคือเรือนหลิงหลงของเฉิงเจิ้ง ฝั่งตะวันตกคือเรือนเต้าเซียงของฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ซื่อ ด้านหน้าทางฝั่งทิศใต้เป็นโถงวางแท่นบรรพชนของจวนสาม ทัศนียภาพงดงามยิ่งนัก ประดับตกแต่งอย่างโอ่อ่าตระการ โดยเฉพาะห้องโถงฝั่งทิศใต้นั้นมีด้านหนึ่งที่ใช้ไม้สนหนานมู่ทำเป็นชั้นวางของล้ำค่ากั้นห้องเอาไว้ วางประดับตกแต่งเอาไว้ด้วยเครื่องประดับทรงหรูอี้ที่เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงโชคลาภต่าง ๆ ที่ทำจากหยก เงิน และทองสารพันชนิด ระยิบระยับพราวตา หากชำเลืองมองไปครั้งหนึ่ง ก็ลืมตาไม่ขึ้นอยู่บ้าง

ตอนที่พวกนางเข้าไปเยี่ยม เฉิงเจียที่นอนพิงหัวเตียงและห่มผ้าไหมสีแดงทอลายนกเฟิ่งหวงแหงนมองพระอาทิตย์นั้นกำลังพูดคุยอยู่กับเจียงซื่อและฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ที่นั่งล้อมอยู่ข้างหน้าเตียงของนาง โดยมีเฉิงเสียนกับพานชิงยืนอยู่ข้างหลังเจียงซื่อกับฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ ส่วนบรรดาสาวใช้กับหมัวมัวข้างกายเจียงซื่อกับฮูหยินผู้เฒ่าหลี่และคนอื่นๆ นั้นคอยอยู่นอกห้อง เรือนหลักที่กว้างใหญ่เยี่ยงนี้ มีผู้คนอยู่ทุกหนทุกแห่ง แม้แต่ขณะที่สูดลมหายใจเข้าไปนั้นก็ได้กลิ่นของแป้งกับชาดหลากหลายชนิดผสมคละคลุ้งกันไป

โจวเสาจิ่นที่คุ้นเคยกับกลิ่นอ่อนๆ ทนสูดกลิ่นเยี่ยงนี้ไม่ได้เลย จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น

เป็นไปได้ว่านานแล้วที่ไม่ได้เข้าห้องอิสตรีจึงไม่รู้สึกว่ามีกลิ่นหอม ทว่าเฉิงเจียกลับดูไม่แตกต่างไปจากเดิมแต่อย่างใด ขณะที่ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนกับฮูหยินผู้เฒ่าหลี่และคนอื่นๆ กำลังทำความเคารพกันอยู่นั้น นางโบกมือให้โจวเสาจิ่น “เจ้ามาทำไมกันหรือ ข้าสบายดี เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” แล้วร้องทักทายโจวชูจิ่นด้วยเสียงสูงว่า “พี่ชูจิ่น!”

โจวชูจิ่นยิ้มให้นาง

ก่อนหน้านี้โจวเสาจิ่นที่ยืนห่างออกไปไม่ได้สังเกตเห็นเลย ทว่าตอนนี้พอเดินเข้ามาใกล้ๆ ถึงพบว่าใบหน้าของนางแดงระเรื่อ ยิ้มแฉ่งดั่งดอกไม้ ไหนเลยจะมีท่าทางหวั่นกลัวเลยสักนิด แต่เจียงซื่อและคนอื่นๆ กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่านาง

ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนหัวเราะและกล่าวขึ้นว่า “ยามที่พวกเด็กๆ เจ็บไข้ได้ป่วย นับเป็นเรื่องปกติที่พอรอยแผลหายดีก็จะลืมความเจ็บปวดไปหมดแล้ว ก่อนที่จะมาที่นี่นายหญิงผู้เฒ่าของพวกเรายังย้ำแล้วย้ำอีกว่า ให้พวกข้าถามไถ่เรื่องของหลานเจียให้ได้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ทว่านางกลับปกติดี เหมือนคนที่ไม่เจ็บป่วยอะไร ก็ได้แต่รู้สึกสงสารพวกเราผู้เป็นบิดามารดาเหล่านี้”

“จริงแท้ยิ่งนัก! นางแทบจะทำให้ขวัญทั้งเจ็ดของท่านย่าของนางร่วงหล่นลงไปแล้วสามขวัญ” เจียงซื่อค่อยๆ คืนสติกลับมา ยามที่ได้ยินคำบอกเล่าเยี่ยงนี้ก็ย่อมรู้สึกซาบซึ้งใจ ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ นางรับชาที่สาวใช้ยกมาให้ มอบให้แก่ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนด้วยมือของตนเอง “ทว่านางยังคงยิ้มร่า ปล่อยให้นายหญิงผู้เฒ่าของพวกเราเป็นกังวล หากไม่ใช่เพราะโจวเหนียงจื่อกล่าวว่าไม่เป็นไรล่ะก็ คงจะต้องบังคับให้นายท่านไปเรียกหมอมาอีกครั้ง”

เฉิงเจียรู้สึกเคอะเขิน โวยวายแย้งไปว่า “มีเกินจริงขนาดนั้นที่ไหนกันเจ้าคะ เพียงแค่ป้าที่เก็บใบบัวคนนั้นไม่ระวังแล้วเผลอเหยียบแคมเรือ เรือจึงโคลงเคลงไปมา ข้านึกไม่ถึงว่าจะตกใจขวัญหาย กรีดร้องไปครั้งหนึ่ง พวกนางก็ช่วยฉุดข้าเอาไว้ ทำให้แขนเสื้อเปียกก็เท่านั้นเอง…”

“เจ้ายังจะกล่าวอีกหรือ!” เจียงซื่อจ้องเฉิงเจียเขม็ง “ไม่เคยทำให้คนอื่นหายห่วงเลยสักนิด หากว่าเจ้าอยากจะเก็บใบบัว ก็สั่งบ่าวรับใช้ไปก็พอ เจ้าก็ดี กลับนั่งเรือไปเอง…”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ได้ยินแล้วก็ไม่พอใจ เอ่ยขึ้นว่า “พอแล้วๆ เจ้ากล่าวไปกี่รอบแล้ว นางก็สำนึกผิดแล้ว เจ้าไม่ต้องพร่ำบ่นนางอีกต่อไป สาวใช้คนนั้นที่ช่วยคว้าตัวหลานเจียไว้ชื่ออะไรหรือ ข้าจะตกรางวัลให้! ไม่เช่นนั้นใครเล่ายังจะอยากเป็นบ่าวผู้ซื่อสัตย์อีก!”

ถึงแม้ว่าเจียงซื่อไม่เคยเห็นแม่สามีอยู่ในสายตา ทว่าต่อหน้าคนที่ล้อมหน้าล้อมหลังกลับแสดงเคารพนับถือยิ่งนัก ไม่ยอมให้ผู้อื่นหยิบเอามาเป็นข้อครหาได้

นางลุกขึ้นและขานตอบไปว่า ‘เจ้าค่ะ’ อย่างนอบน้อม แล้วไม่กล่าวอะไรอีกเลย

เฉิงเจียหันไปทางโจวเสาจิ่นแล้วขยิบตาให้

ทว่าโจวเสาจิ่นกลับถอนหายใจอยู่ในใจ