ตอนที่ 61 วิ่งหนี

ยามดอกวสันต์ผลิบาน – ตอนที่ 61 วิ่งหนี ทันใดนั้น ฝานฉีก็สังเกตเห็นปัญหานี้แล้วเช่นเดียวกัน

เขาปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วถามโจวเสาจิ่นว่า “คุณหนูรองขอรับ พวกเรา…พวกเราควรทำอย่างไรดีขอรับ”

แม้นไม่ได้เกลียดชังหรือเคืองแค้นกัน แต่ทว่าถึงกับวิ่งมาวางเพลิงในจวนของผู้อื่น ทั้งยังเป็นญาติที่เกี่ยวดองกันอีก หากว่าถูกจับได้ล่ะก็ ต้องจบเห่เป็นแน่!

โจวเสาจิ่นเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

ตามแผนเดิมของนาง พอพวกนางลอบวางเพลิงอย่างเงียบ ๆ เสร็จแล้วก็จะกลับออกไปอย่า งเงียบๆ เช่นเดิม ไม่ว่าผีสางหรือเทวดาก็ไม่อาจรู้ไม่อาจเห็น จากนั้นก็รอให้พวกผู้ใหญ่ของตระกูลเฉิงค้นพบปัญหาของจวนห้า แล้วจัดการกับจวนห้าเท่านั้น…

แต่ทว่าตอนนี้ พวกนางกลับถูกล้อมอยู่ตรงนี้!

นางถามฝานฉีว่า “พวกเรากลับไปโดยใช้เส้นทางอื่นได้หรือไม่”

จวนห้านั้น นับครั้งแล้วนางก็มาไม่ถึงสองครั้ง ไม่คุ้นเคยกับพื้นที่บริเวณแถวนี้เลยสักนิด

ฝานฉีจะร่ำไห้เสียให้ได้

เขาเพิ่งมาอยู่ที่ซอยจิ่วหรูได้ไม่กี่วัน ไหนเลยจะกล้าวิ่งเล่นไปทั่วตามที่ต้องการ หากว่าไม่ใช่เพราะคำสั่งของโจวเสาจิ่น อีกทั้งจวนห้ายังเป็นจวนที่หละหลวมที่สุดในบรรดาจวนของตระกูลเฉิง พวกป้าบ่าวรับใช้ก็ไม่ได้เฝ้ายามเข้มงวดมากนัก ไม่เช่นนั้นต่อให้เขาต้องกินหัวใจของหมีหรือตับของเสือ เขาก็ไม่กล้ามาเหยียบย่างจวนห้าตามใจชอบเป็นแน่!

หากว่าเหมือนกับจวนหลักและจวนรอง เขาก็คงจะเดินวนเวียนไปมาอยู่ข้างนอกเท่านั้น ก่อนหน้าที่จะสนิทสนมกับพวกป้าบ่าวรับใช้ของจวนหลักกับจวนรอง ก็ไม่กล้าแม้แต่จะมาย่างกรายตามใจชอบ

ทว่าโจวเสาจิ่นเอ่ยปากถามขึ้นแล้ว เขาก็ไม่อาจกล่าวว่าไม่ทราบได้เลย!

“คุณหนูรองขอรับ” เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย กล่าวขึ้นว่า “พวกเราสามารถกลับจากทางฝั่งใต้ได้เท่านั้นขอรับ มีถนนอยู่เส้นหนึ่งที่นำไปสู่เรือนหมู่ฝั่งตะวันตก…”

ในซอยจิ่วหรูนั้นมีเรือนหมู่อยู่สองหลัง หลังหนึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ใกล้กับจวนห้า อีกหลังหนึ่งอยู่ทางทิศตะวันออก ใกล้กับจวนสาม เป็นที่อยู่อาศัยของพวกบ่าวรับใช้ ทว่าเรือนหมู่ทางฝั่งตะวันตกกับเรือนหมู่ทางฝั่งตะวันออกนั้นแตกต่างกันเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรมาผู้คนในสังคมต่างยกให้ฝั่งวันออกเป็นที่เคารพยกย่อง ยิ่งไปกว่านั้นสำนักศึกษาของตระกูลเฉิงก็เป็นสถานที่แผ้วถางออกมาจากเรือนหมู่ฝั่งตะวันออก จึงติดกับเรือนหมู่ทางฝั่งตะวันออก ผู้ที่สามารถอาศัยอยู่ในเรือนหมู่ทางฝั่งตะวันออกนั้นถ้าไม่ใช่พ่อบ้านใหญ่ผู้รับผิดชอบกิจการงานต่างๆ ที่มีหน้ามีตา ก็เป็นผู้ที่ดูแลเรื่องการเงินและข้าทาสบริวาร แต่เรือนหมู่ทางฝั่งตะวันตกกลับสลับซับซ้อนยิ่งนัก บรรดาหมัวมัวที่น่าเชื่อถือกับบ่าวของแต่ละจวนที่รับใช้มาหลายชั่วคนทว่าสุดท้ายกลับไม่สามารถโงหัวขึ้นมาจากการเป็นเพียงบ่าวเล็ก ๆ รวมถึงบ่าวที่เป็นคนขับรม้าและดูแลรถม้าอยู่ข้างกายของพวกคุณชาย…ร้อยพ่อพันแม่ปะปนกันไป เหมือนเป็นเรือนใหญ่ที่สลับซับซ้อนเรือนหนึ่ง

“ไม่ได้นะ!” เสียงคำพูดของฝานฉียังไม่ทันสิ้นไป ฝานหลิวซื่อก็กล่าวแทรกขึ้นทันที “จะนำทางคุณหนูรองไปที่ลานชั้นนอกได้อย่างไร บ่าวที่เฝ้าเวรยามตอนกลางคืนของลานชั้นนอกนั้นล้วนแล้วแต่เป็นยามเฝ้าลาน พวกเขาเข้มงวดกวดขันยิ่งกว่าในลานชั้นในของพวกเราเสียอีก! ยิ่งไปกว่านั้นหากจะไปเรือนหมู่ทางฝั่งตะวันตกก็ต้องทะลุผ่านจวนห้า ถ้าเกิดว่าถูกคนจับได้จะทำอย่างไร ต่อให้พวกเราไปถึงเรือนหมู่ทางฝั่งตะวันตกได้อย่างปลอดภัยราบรื่น ทว่าเรือนหมู่ทางฝั่งตะวันตกนั้นล้วนแต่มีคนหลากหลายประเภท เพียงแค่พวกเราปรากฏให้เห็นครู่เดียว ในวันรุ่งขึ้นคนทั้งซอยจิ่วหรูก็จะรู้กันหมดแล้ว เวลาสามยามครึ่งค่อนคืนเช่นนี้ หากพวกเราหุนหันวิ่งไปที่นั่น มิหนำซ้ำจวนห้ายังเกิดไฟไหม้อีก…เจ้าจะให้พวกเราอธิบายกับเหล่าผู้นำตระกูลของตระกูลเฉิงว่าอย่างไร”

หลาย ๆ ตระกูลเนื่องจากเหตุไฟไหม้ ทรัพย์สินที่ดินมรดกก็มอดไหม้สูญสิ้นไป จนสิ้นเนื้อประดาตัว

ดังนั้นตระกูลต่าง ๆ ที่ใหญ่โตและร่ำรวยจึงจัดเตรียมโอ่งน้ำขนาดใหญ่โอ่งหนึ่งเอาไว้ใต้ชายคา เพื่อใช้ดับเพลิง

“แล้ว…จะทำอย่างไรดี” ฝานฉีถาม

สายตาของทุกคนตกอยู่บนตัวของโจวเสาจิ่น

โจวเสาจิ่นเหงื่อชุ่มฝ่ามือ ในเมื่อนางเป็นคนที่ก่อเรื่องนี้ขึ้นมา ในยามวิกฤตเช่นนี้นางก็ไม่อาจผลักภาระทิ้งไปได้…

นางกล่าวอย่างลังเลว่า “หรือไม่ เราคิดหาวิธีไปที่ห้องศึกษาจิ้งอันแทน?”

สวนดอกไม้เล็กชั้นในของจวนห้ากับสวนดอกไม้ชั้นในของจวนตระกูลเฉิงกั้นกางด้วยน้ำที่หันเข้าหากัน ตรงกลางมีสะพานแผ่นหินอันคดเคี้ยวเชื่อมต่อถึงกัน

เพียงแค่ไปถึงห้องศึกษาจิ้งอันได้สำเร็จ ไม่ว่าจะเดินไปทางใด นางก็สามารถหลบบ่าวเฝ้าเวรยามตอนกลางคืนและพาทุกคนกลับไปถึงเรือนหว่านเซียงได้

สายตาของทุกคนต่างมองไปบนผิวน้ำของทะเลสาบอันมืดมิดนั้น

สะพานอันคดเคี้ยวมองเห็นได้อย่างรางๆ

ซือเซียงกล่าวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ว่า “หากว่าแสงจันทร์ค่ำคืนนี้ไม่สว่างเช่นนี้ก็คงจะดียิ่ง!”

ถ้าหากไม่มีแสงจันทร์ คนจากฝั่งโน้นก็จะเห็นได้ไม่ชัดเจน

ขามาไม่ชอบใจที่แสงจันทร์มืดมัวเกินไป ทว่าคราวต้องการหลบหนีกลับไม่ชอบใจที่แสงจันทร์สว่างไสวเกินไป

กล่าวไปกล่าวมา ก็ล้วนแต่เป็นตนเองที่คิดวางแผนอย่างไม่รอบคอบยิ่งนัก

โจวเสาจิ่นถอนหายใจ

เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาดังสวบสาบนั้น หยุดอยู่บนทางเดินไม่ไกลมากนักจากพวกนาง

“หัวหน้าบ่าวคนนั้นของจวนสี่ เจ้าชื่ออะไรหรือ เจ้านำคนจวนสี่ของพวกเจ้าไปดับไฟ” เสียงอันน่าเกรงขามของพ่อบ้านฉินดังขึ้นมาอีกครั้ง เขาสั่งการอย่างสุขุมและใจเย็น “ส่วนพวกเจ้าไปสำรวจดูว่าตรงศาลาริมน้ำทางด้านนั้นทำอะไรกันอยู่”

แต่ละคนต่างขานรับขึ้นพร้อมกัน แล้ววิ่งสวบสาบไปยังศาลาริมน้ำ

พ่อบ้านฉินผู้นั้นนำบ่าวสองคนยืนอยู่กลางทางเดิน

เขาควรจะไปสำรวจดูคนพวกนั้นที่ศาลาริมน้ำด้วยตนเองมิใช่หรือ

โจวเสาจิ่นต่อว่าอยู่ในใจ อดไม่ได้ค่อย ๆ หันศีรษะมองข้ามไป

ภายใต้แสงไฟ พ่อบ้านฉินมีใบหน้าหยาบกร้าน สวมชุดเพ่ยจื่อผ้าไหมหังโจวตัวหนึ่ง พันผ้าคาดเอวอยู่รอบเอว รูปร่างกำยำล่ำสัน ดูเหมือนว่าไม่เพียงแค่มากประสบการณ์และความสามารถ ทว่าเมื่อเห็นแล้วก็ยังเหมือนบุรุษที่กล้าหาญแข็งแกร่ง ฉกาจฉกรรจ์

ในสายตาของโจวเสาจิ่น พ่อบ้านควรจะเหมือนกับหม่าฟูซาน ยามที่ไม่พูดจาก็มีรอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้า

นางครุ่นคิดอยู่ในใจไม่หยุด

ชายผู้นี้โผล่ออกมาจากที่ไหนกัน

นึกไม่ถึงว่าตระกูลเฉิงยังมีพ่อบ้านเช่นนี้อยู่ด้วย!

ทุกคนเรียกเขาว่า พ่อบ้านฉิน หรือว่าเขามีความสัมพันธ์เกี่ยวดองกับพ่อบ้านใหญ่ฉินโส่วเยวียอย่างนั้นหรือ

โจวเสาจิ่นห่อไหล่ ทว่าในใจกลับบังเกิดความกลัวเล็กน้อย

พวกนางต้องรีบคิดหาวิธีออกไปจากตรงนี้ให้ได้

หากว่าถูกพ่อบ้านฉินจับได้ล่ะก็ เรื่องราวจะเลวร้ายยิ่งกว่าที่นางจินตนาการไว้เป็นแน่

ทว่าพ่อบ้านฉินก็ยืนอยู่ไม่ไกลจากนางนัก นางจึงไม่กล้าขยับตัวเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

ยังดีที่พวกบ่าวที่ไปสำรวจดูศาลาริมน้ำทางด้านนั้นไม่นานก็กลับมา “พ่อบ้านฉินขอรับ มีคุณชายรองอี้ของจวนสี่ คุณชายใหญ่นั่วของจวนห้า คุณชายใหญ่จวี่กับเพื่อนร่วมชั้นอีกสองสามคนเล่นพนันกันอยู่ที่นั่นขอรับ ส่วนเรื่องเกิดเพลิงไหม้ขึ้นได้อย่างไรนั้น พวกเขาเองก็ไม่ทราบแน่ชัดเช่นกันขอรับ”

“เล่นพนันกันหรือ” โจวเสาจิ่นได้ยินเสียงพ่อบ้านฉินยิ้มเย็นครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวขึ้นว่า “กล่าวคือถ้ายังไม่พบผู้ที่ลอบวางเพลิง เกรงว่าเขาก็ยังลอยนวลอยู่ในลานชั้นใน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คุณชายหลายท่านนี้ตกอยู่ในอันตราย ไปเชิญคุณชายทั้งหลายให้ไปพักอยู่ในห้องของคุณชายใหญ่นั่วของจวนห้าเป็นการชั่วคราวเสียก่อน อย่าให้ออกมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกตามใจชอบ รอให้ฟ้าสาง ค่อยแยกย้ายกลับไปเรือนของแต่ละคนก็ยังไม่สาย” จากนั้นก็หมุนกายไปกล่าวกับสองคนนั้นที่ถือโคมไฟอยู่ว่า “ไปกันเถอะ พวกเราไปสำรวจดูบ้าง จวนสี่เป็นจวนที่พบเหตุการณ์ไฟไหม้ทางนี้ ทว่าจวนห้ากลับไม่เคลื่อนไหวใดๆ เลยสักนิด ดูเหมือนว่าปัญหาภายในของจวนห้านี้จะยุ่งเหยิงยิ่งนัก…”

บ่าวสองสามคนติดตามพ่อบ้านฉินไปยังศาลาริมน้ำ

โจวเสาจิ่นแทบจะกล่าวคำว่า ‘อมิตาพุทธ’ ออกมา