ตอนที่ 66 สาวใช้

ตอนที่ 66 สาวใช้ หมิงเฮ่อเห็นโจวเสาจิ่นหน้าแดงก่ำไปทั้งหน้า แม้แต่ลำคอก็ยังเป็นสีชมพูจาง ๆ ก็ละล้าละลังที่จะหัวเราะอีก จึงกล่าวกับโจวเสาจิ่นขึ้นมาว่า “คุณหนูรองตัดสินใจหรือยังว่าจะทำรูปแบบอะไร หวังเหนียงจื่อถือเป็นผู้เชี่ยวชาญ ท่านถามนางย่อมไม่มีผิดอย่างแน่นอน” ยังกล่าวอีกว่า “น่าเสียดายที่งานเย็บปักของที่เรือนพวกข้านั้นเป็นพี่สาวหนานผิงเป็นผู้ดูแล ข้านั้นมือเท้าหยาบ ทำเป็นแต่ยกอาหารรินน้ำชาเท่านั้น จึงไม่อาจช่วยเหลืออะไรท่านได้”

คำพูดอย่างสนิทสนมกับคนไม่สนิท ก็เป็นเพียงคำพูดอย่างสุภาพประเภทหนึ่งเท่านั้น

โจวเสาจิ่นกล่าวขอบคุณหมิงเฮ่อ เมื่อหมิงเฮ่อพูดคุยเรื่องถุงเท้าเสร็จแล้ว ก็ลุกขึ้นกล่าวอำลา

หงหรุ่ยคนข้างกายของสะใภ้ใหญ่สือมองตามหลังของหมิงเฮ่อที่อยู่ไกลออกไป แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย “คิดไม่ถึงว่าแม่นางที่โดดเด่นอย่างหมิงเฮ่อจะเป็นเพียงคนที่วิ่งทำธุระอยู่ในเรือนผู้หนึ่งของนายท่านสี่เท่านั้น” กล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ไม่รู้ว่าแม่นางหนานผิงผู้ดูแลเรื่องในเรือนผู้นั้นจะเป็นคนที่ไม่ธรรมดาขนาดไหน”

หวังเหนียงจื่อได้ยินแล้วก็หัวเราะขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ พลางกล่าว “เจ้าดูท่าทางของหมิงเฮ่อเช่นนั้น เหมือนคนที่วิ่งทำธุระผู้หนึ่งเท่านั้นหรือ สาวใช้ใหญ่ทั้งสามคนในเรือนของนายท่านสี่ฉือนั้น นางก็คือหนึ่งในนั้น และก็นับได้ว่านางนั้นบ้าบิ่นที่สุด ไม่ว่าจะเป็นที่นี่หรือที่ไหนก็กล้าไปทุกที่ ฉะนั้นทุกคนจึงคุ้นเคยกับนางมากที่สุด!”

สาวใช้ใหญ่สามคนหรือ

ไม่ใช่ว่าควรจะเป็นสี่คนหรือ

โจวเสาจิ่นประหลาดใจ

นางถามแม่นางหวัง “นอกจากหมิงเฮ่อกับหนานผิงแล้ว ในเรือนของท่านน้าฉือยังมีสาวใช้ใหญ่อีกผู้หนึ่งชื่อว่าอะไรหรือ”

“ชื่อจี๋อิ๋ง!” ขณะที่หวังเหนียงจื่อพูด ก็หมุนกายไปหยิบหยกสีดำความใหญ่ขนาดเมล็ดข้าวสองสามเม็ดออกมาส่งให้หงหรุ่ย พลางกล่าว “เจ้าดูหน่อยว่าอันนี้ใช้ได้หรือไม่”

“ได้เจ้าค่ะ ๆ ๆ!” หงหรุ่ยกล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ ทว่ากลับยืนอยู่อย่างนั้นไม่ขยับเขยื้อน ด้วยท่าทางกำลังรอฟังหวังเหนียงจื่อพูดซุบซิบต่อ

หวังเหนียงจื่อเห็นเช่นนั้น ก็มีอารมณ์อยากร่วมสนุกขึ้นมา นางกล่าว “พวกเจ้าอย่ามองว่าข้าช่วยแม่นางหมิงเฮ่อทำงานเย็บปัก มีหนานผิงอยู่ด้วย งานพวกนี้ในเรือนนายท่านสี่มาไม่ถึงมือของพวกข้าหรอก เพียงแต่ว่าแม่นางหมิงเฮ่อนั้นมีน้ำใจกว้างขวาง มาเยี่ยมเยียนพวกข้าที่นี่อยู่บ่อย ๆ หากมีเรื่องอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ขอร้องมาถึงพวกข้า พวกข้าก็คงไม่อาจปฏิเสธได้หรอกกระมัง ถือเป็นการสร้างความสัมพันธ์อันดีไปตามน้ำ…ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่ส่วนใหญ่ของพวกนี้ก็ไม่ใช่ของแม่นางหมิงเฮ่อ กล่าวคือ แม่นางหมิงเฮ่อไม่ได้วิจิตรบรรจงขนาดนี้ แปดถึงเก้าในสิบส่วนเป็นจี๋อิ๋งสั่งการลงมา แม่นางหมิงเฮ่อเห็นว่ายุ่งยาก ก็เลยยกมาให้พวกข้า…”

เรื่องเล็กน้อยอย่างเช่นถุงเท้าสำหรับฤดูร้อนเช่นนี้ โดกปกติล้วนให้เด็กรับใช้ทำกัน ถือเป็นการฝึกปรือฝีมือ

ดูท่าทางเอาอกเอาใจของนางแล้ว คำพูดนี้ใครจะเชื่อกัน?

โจวเสาจิ่นใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเล็กน้อย

จี๋อิ๋ง เป็นสาวใช้ของท่านน้าฉือจริง ๆ หรือ

แต่นางกลับดูไม่เหมือนสาวใช้เลยสักนิด

อีกทั้งยังสั่งหมิงเฮ่อให้ช่วยวิ่งทำธุระให้นางได้…และหมิงเฮ่อก็ยังปฏิเสธไม่ได้ด้วย…

หรือว่านางจะเป็น…ของท่านน้าฉือ

ชั่วขณะหนึ่ง มีความคิดมากมายหลั่งไหลออกมาจากหัวของโจวเสาจิ่น…กระทั่งนางออกมาจากโรงตัดเย็บ หงหรุ่ยกล่าวอำลากับพวกนาง นางถึงได้สติกลับมา

“…ข้าเป็นคนติดตามของสะใภ้ใหญ่ มาที่นี่ก็หลายปีแล้ว นี่กลับเป็นครั้งแรกที่ได้เดินออกมาไกลขนาดนี้ ต่อไปข้าสามารถไปเที่ยวหาท่านได้หรือไม่เจ้าคะ” หงหรุ่ยถามปี้อวี้

ปี้อวี้เป็นถึงผู้ใด

ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนั้นของหงหรุ่ย นางไหนเลยจะมองไม่ออก

เพียงแต่ว่าแต่ไหนแต่ไรมานางก็ไม่ค่อยขัดใจคนสักเท่าไหร่ จึงกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เจ้ามาเที่ยวหาข้าได้ ข้าย่อมต้องต้อนรับอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าโดยส่วนใหญ่ในยามปกติข้าจะรับใช้อยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า ซึ่งโดยปกติก็ไม่ค่อยจะได้ออกไปไหน หากเจ้าจะมาหาข้า ต้องให้เด็กรับใช้มาแจ้งข่าวกับข้าก่อน ไม่เช่นนั้นยากนักกว่าจะหาข้าเจอ”

หงหรุ่ยตอบรับอย่างเห็นด้วย ยิ้มพลางย่อเข่าทำความเคารพโจวเสาจิ่น และแยกย้ายกับพวกนางตรงข้างทางเดิน

โจวเสาจิ่นอดถามปี้อวี้ไม่ได้ว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมในเรือนของท่านน้าฉือถึงมีสาวใช้ใหญ่อยู่แค่สามคนเท่านั้น”

ปี้อวี้ยิ้มพลางกล่าว “หลังจากที่พี่สาวเจียเล่อที่เรือนของนายท่านสี่แต่งงานออกไป ที่เรือนของนายท่านสี่ก็ไม่ได้หาคนเพิ่มอีก อาจจะเป็นไปได้ว่าไม่มีคนที่เหมาะสมกระมัง”

คำตอบเช่นนี้มีค่าเท่ากับการไม่ตอบอะไร

โจวเสาจิ่นกล่าว “ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่ถามอะไรเลยอย่างนั้นหรือ”

ปี้อวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พลางกล่าว “ดูเหมือนว่าที่ผ่านมาฮูหยินผู้เฒ่าของพวกเราจะไม่เคยไปกะเกณฑ์เรื่องภายในเรือนของนายท่านสี่เลยเจ้าค่ะ”

โจวเสาจิ่นไม่ได้คำตอบ จึงกลับไปที่เรือนหานปี้ซานด้วยอาการผิดหวังเล็กน้อย

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวเห็นแล้วจึงกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ทำไมหรือ พวกเขาไม่มีตัวอย่างชุดดี ๆ เลยหรืออย่างไร”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ๆ” โจวเสาจิ่นรีบกล่าวขึ้นว่า “หวังเหนียงจื่อผู้นั้นเป็นคนดียิ่งนัก หาตัวอย่างชุดมาให้ข้าหลายชุด ยังกล่าวอีกว่าหากไม่เข้าใจอะไร ให้ไปหานางได้ทุกเมื่อ ข้ากะว่ารอให้ผ่านช่วงนี้ไปแล้วพบว่ามีส่วนไหนที่ไม่เข้าใจ จะไปขอคำแนะนำจากนางเจ้าค่ะ”

จากมุมมองของนางแล้ว หวังเหนียงจื่อผู้นี้จะต้องมีเอกลักษณ์การตัดเย็บเป็นของตัวเองแน่ ๆ

ระหว่างนางกับหวังเหนียงจื่อนั้นต่างกันเพียงเรื่องประสบการณ์เท่านั้น กล่าวคือ หวังเนียงจื่อนั้นเชี่ยวชาญในเรื่องตัดเย็บ ส่วนตนเองนั้นทำเพียงครั้งคราวเท่านั้น ต่อไปหากว่าติดขัดในเรื่องการวัดขนาดก็ค่อยไปถามสักหน่อยก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปขอคำแนะนำเป็นการพิเศษอีก

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยิ้มพลางพนักหน้า

ปี้อวี้กล่าว “พวกเราได้พบกับหมิงเฮ่อของนายท่านสี่ที่โรงตัดเย็บด้วยเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าว “นางไปทำอะไรที่โรงตัดเย็บหรือ แต่ไหนแต่ไรมาเรื่องตัดเย็บต่าง ๆ ของคุณชายสี่ไม่ใช่ว่าเป็นหนานผิงที่คอยดูแลอยู่หรือ ทำไมพวกนางยังต้องการความช่วยเหลือจากโรงตัดเย็บอีก”

“เห็นบอกว่าให้ช่วยทำถุงเท้าสำหรับฤดูร้อนสักสองสามคู่เจ้าค่ะ” ปี้อวี้กล่าวยิ้ม ๆ “ดูรูปแบบนั้นแล้ว เป็นของสตรีเจ้าค่ะ เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นของพวกนางเอง เนื่องจากไม่มีเวลาทำ จึงเอาไปให้โรงตัดเย็บช่วยเจ้าค่ะ หากว่าเป็นของใช้ของนายท่านสี่ พวกนางไม่มีทางให้โรงตัดเย็บทำให้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวพยักหน้าเบา ๆ กล่าวกับโจวเสาจิ่นว่า “หากจะกล่าวถึงงานเย็บปักถักร้อยดีหรือไม่ดีแล้ว หนานผิงของเรือนคุณชายสี่ผู้นั้นถือได้ว่าเป็นที่หนึ่ง แต่เสียดายที่เมื่อก่อนนางทำมากเกินไป ทำให้ดวงตาบาดเจ็บ ช่วงหลายปีมานี้คุณชายสี่จึงไม่ค่อยให้นางทำงานเย็บปักแล้ว ไม่เช่นนั้นพวกหมิงเฮ่อจะให้โรงตัดเย็บช่วยพวกนางทำของใช้ต่าง ๆ ได้อย่างไร”

โจวเสาจิ่นไม่อาจพูดอะไรได้

สตรีที่มีฝีมือเย็บปักดีมักจะเป็นเช่นนี้ เนื่องจากฝีมือเย็บปักดี ตอนที่อายุน้อยจึงทำได้มาก จนกระทั่งอายุมากขึ้น ดวงตาก็รับไม่ไหวแล้ว…ยังดีที่พวกนางเพียงทำเป็นครั้งคราวเท่านั้น

โจวเสาจิ่นนำเอาตัวอย่างชุดที่หวังเหนียงจื่อให้มากลับไปที่เรือนหว่านเซียง

โจวชูจิ่นและโจวเสาจิ่นเปิดห้องเก็บของเพื่อหาผ้าสำหรับทำชุดให้โจวเจิ้นและหลี่ซื่อ

มีข่าวคราวมาจากทางราชการ