ตอนที่ 69 ความคับแค้นแต่หนหลัง

ยามดอกวสันต์ผลิบาน – ตอนที่ 69 ความคับแค้นแต่หนหลัง

โรงเตี๊ยมผิงอันตั้งอยู่ในซอยเล็กที่อ้างว้างเปล่าเปลี่ยวซอยหนึ่งบนถนนผิงเฉียว ส่วนด้านหน้าทางเข้ามีขนาดสองห้อง รอบบริเวณลานมีเรือนสามหลัง นับรวมกันแล้วก็มีเพียงเจ็ดถึงแปดห้องพัก แขกที่มาพักส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าต่างถิ่นจากซานตงที่มาค้าขายเมล็ดถั่วคั่วต่าง ๆ ในบริเวณลานจึงเต็มไปด้วยกองเมล็ดถั่วลิสง เมล็ดแตง และถั่วลันเตา จนสามารถได้กลิ่นของเมล็ดถั่วเหล่านี้ลอยอบอวลมาแต่ไกล

หม่าฟู่ซานไม่กล้าพาโจวเสาจิ่นไปยังโรงเตี๊ยมผิงอัน จึงจ่ายเงินหนึ่งเส้นเพื่อยืมใช้ห้องโถงของเรือนข้าง ๆ มาซักไซ้ขอทานชราผู้นั้น

“…แม้ว่านายท่านผู้เฒ่าจะเป็นบัณฑิต ทว่ากลับมีรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน…ชอบดื่มสุราขอรับ ทุกครั้งที่ออกไปดื่มก็จะดื่มจนเมาหัวทิ่ม และทุกครั้งก็เป็นบ่าวที่พยุงนายท่านผู้เฒ่ากลับมา คอยรับใช้รินน้ำรินชาให้นายท่านผู้เฒ่า…ท่านสนิทสนมกับนายท่านสิบสองแห่งตระกูลกู้ยิ่งนัก นายท่านสิบสองแห่งตระกูลกู้ผู้นั้นมาจากตระกูลที่ร่ำรวยและมียศถาบรรดาศักดิ์ เหตุใดนายท่านผู้เฒ่าถึงได้มีหน้าไปให้เขาเลี้ยงทุกครั้ง และเลี้ยงกลับเพียงบางโอกาสได้อย่างไรนั้น ก็เป็นเพราะขาดแคลนเงินทอง ทุกครั้งที่ส่งบ่าวไปโรงรับจำนำ บ่าวก็มักจะพูดคุยต่อรองกับเสมียนของโรงรับจำนำอยู่นาน ให้เปลี่ยนทรัพย์สินที่หลุดจำนำไปแล้วเป็นทรัพย์สินที่นำกลับมาจำนำได้ใหม่ ส่วนที่เป็นทรัพย์สินที่จำนำได้ก็ให้จ่ายเงินค่าจำนำมากขึ้นอีกสักหน่อย…” ขอทานชราพยายามอวดอ้างคุณงามความดีของตนอย่างสุดความสามารถ

โจวเสาจิ่นที่ยืนอยู่ท้ายห้องโถงกลางได้ยินแล้วก็รู้สึกแน่นหน้าอก กระซิบบอกซือเซียงสองสามประโยค

ซือเซียงพยักหน้ารับคำ แล้วออกไปบอกหม่าฟู่ซานสองสามประโยค

หม่าฟู่ซานชายตามองขอทานชราที่ค้อมตัวก้มศีรษะติดอยู่กับพื้นครั้งหนึ่ง พยักหน้าเบา ๆ แล้วถามว่า “เจ้ากล่าวถึงตระกูลกู้ หมายถึงตระกูลกู้ที่อาศัยอยู่ที่ซอยเหมยฮวาใช่หรือไม่”

“ใช่แล้วขอรับ ๆ!” ขอทานชราที่พูดคนเดียวอยู่นาน เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่เหนือที่หัวนาน ๆ ทีจะมีท่าทีตอบกลับ เขาจึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

หม่าฟู่ซานคำรามเย็นเสียงหนึ่งขึ้นทันที

ขอทานชราผู้นั้นมองเห็นเพียงแต่กระโปรงจีบสีขาวครึ่งตัวที่ยืนอยู่ข้างเก้าอี้มีเท้าแขนเคลือบสีดำ ก็รู้แล้วว่าภายในห้องนี้มีสตรีอยู่ด้วย ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสาวใช้ใหญ่ข้างกายผู้มีหน้ามีตาของคุณหนูรองตระกูลโจวก็เป็นได้ เขาจึงไม่กล้ามองอีกต่อไป รีบก้มศีรษะลง หมอบลงบนพื้น

“ข้าถามอะไรเจ้าก็ตอบอย่างนั้น” หม่าฟู่ซานกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม “อย่าบังอาจพูดจาปลิ้นปล้อนเหมือนมีม้าวิ่งอยู่ในปาก”

“ขอรับ ๆ ๆ” ขอทานชราพยักหน้าหงึก ๆ เสมือนไก่น้อยจิกรำข้าว

หม่าฟู่ซานส่งเสียงพึงพอใจเสียงหนึ่งออกมา และกล่าวว่า “ยังมีเรื่องอะไรอีก เจ้าเล่าต่อไปสิ!”

“ขอรับ!” ขอทานชราเงยหน้าขึ้นอย่างงงงัน แล้วรีบก้มศีรษะลงไปอีกครั้ง

ประเดี๋ยวก็ให้ถามอะไรก็ตอบอย่างนั้น อีกประเดี๋ยวก็ให้เขาเล่าต่อไป ตกลงจะให้เขาถามอะไรก็ตอบอันนั้น หรือให้เล่าต่อไปกันแน่…

ขอทานชรารำพึงอยู่ในใจ พลางคิดถึงตระกูลกู้ที่กล่าวถึงเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าคนของตระกูลโจวจะสนอกสนใจยิ่ง จึงเล่าต่อไปว่า “เรื่องงานแต่งงานของคุณหนูใหญ่ตระกูลจวง ก็ได้นายท่านสิบสองมาเป็นพ่อสื่อขอรับ แต่งให้กับบุตรเขยของตระกูลเฉิงไปเป็นภรรยาคนที่สองหลังจากที่ภรรยาคนแรกเสียชีวิตไป เมื่อกล่าวถึงคุณหนูใหญ่ของตระกูลจวง ท่านผู้นั้นเป็นหญิงสาวผู้เพียบพร้อมมีคุณธรรมอันดียิ่ง นายหญิงผู้เฒ่านอนติดเตียงมานานสิบกว่าปี คุณหนูใหญ่ที่ยังสูงไม่ถึงขอบโต๊ะก็ต้องมาทุกข์ร้อนใจเรื่องฟืนข้าวน้ำมันเกลือภายในเรือนเสียแล้ว จนกระทั่งถึงวัยปักปิ่น ชายหนุ่มทั้งหลายที่อยากมาสู่ขอต่างมาเยี่ยมเยือนเหยียบย่ำธรณีประตูจนแตกหัก ทว่าน่าเสียดายที่คุณหนูใหญ่นั้นหมั้นหมายกับบุตรชายของตระกูลเฉิงผู้อาศัยอยู่ที่ตรอกฉุนอี้ตั้งแต่ยังเล็กขอรับ…”

เขากล่าวถึงตรงนี้ ก็หยุดพูดอย่างตื่นตระหนก แล้วชำเลืองมองหม่าฟู่ซานด้วยความหวาดหวั่น

หม่าฟู่ซานตกตะลึงเป็นอย่างมาก

ฮูหยินจวงเคยหมั้นกับเฉิงไป่มาก่อน เขาเองก็เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

ทว่าเขาผ่านโลกมามาก จึงยังไม่ถึงเสียท่าทีด้วยเรื่องนี้ ทว่าพอนึกถึงโจวเสาจิ่นขึ้นแล้ว…เขาเหลียวไปมองยังห้องโถงกลางที่อยู่ด้านหลังครั้งหนึ่ง

โจวเสาจิ่นมือเท้าแข็งทื่อประหนึ่งโดนฟ้าผ่า ครู่ใหญ่แล้วก็ยังไม่ได้สติกลับมา

ไม่คาดคิดมาก่อนว่าท่านแม่กับบิดาของเฉิงลู่เคยหมายหมั้นกันมาก่อน!

ท่านพ่อทราบหรือไม่

ไม่มีใครในตระกูลเฉิงรู้เรื่องเลยอย่างนั้นหรือ

ท่านพ่อคงจะทราบอยู่แล้วกระมัง

ไม่เช่นนั้น เหตุใดถึงให้สาวใช้ข้างกายของท่านแม่แต่งงานออกไปกัน…

ทั้งยังมีเรื่องของท่านลุงตระกูลจวง ผู้บีบคั้นท่านแม่จนเกือบจะกระโดดลงแม่น้ำ…มีเรื่องอะไรที่สามารถบีบคั้นท่านแม่จนเกือบจะกระโดดลงแม่น้ำได้…

เสียงหึ่ง ๆ ดังก้องในห้วงสมองของโจวเสาจิ่น ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ความรู้สึกที่มือและเท้าของนางถึงได้คืนกลับมา

นางเขียนข้อความสองสามประโยคให้ซือเซียงนำไปยื่นให้หม่าฟู่ซาน

ครั้นหม่าฟู่ซานอ่านข้อความบนกระดาษที่รับมาครั้งหนึ่ง ก็กล่าวขึ้นว่า “เรื่องที่เจ้ากล่าวมา พวกข้าล้วนทราบดี แต่ในเมื่อเจ้าพูดขึ้นมาแล้ว ข้าก็อยากจะถามสักประโยคด้วยความสงสัยว่า ในเมื่อฮูหยินจวงหมั้นหมายกับตระกูลเฉิงตั้งแต่ยังเล็ก เช่นนั้นทำไมถึงไปแต่งงานกับบุตรเขยของตระกูลเฉิงได้อีก”

“เรื่อง…เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้แน่ชัดขอรับ…” ขอทานชรากล่าวอย่างตะกุกตะกัก

หม่าฟู่ซานยิ้มเย็น กล่าวว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าเคยรับใช้นายท่านผู้เฒ่าจวง ทว่าพอถามถึงเรื่องราวภายในตระกูลของนายท่านผู้เฒ่าจวง เจ้ากลับตอบว่าไม่รู้ ข้าว่าเจ้าไม่ได้มาขอพักพิงตระกูลโจวหรอก แต่มาหลอกเอาเงินของตระกูลโจวเสียมากกว่ากระมัง เด็ก ๆ!” เขาตะโกนดังลั่น “ถือป้ายของเข้าพบของนายท่านไปยังศาลาว่าการเมืองจินหลิง แล้วร้องเรียนไปว่ามีคนแอบอ้างเป็นบ่าวรับใช้ของข้าราชการ ขอให้ใต้เท้าเซินชิงอวิ๋นออกหมายจับขอทานคนนี้ไปขึ้นศาล!”

“เปล่าเลยขอรับ ๆ!” ขอทานชราสั่นกลัวจนกระโดดพรวดออกมา โน้มตัวลงไปข้างหน้ากอดขาของหม่าฟู่ซานเอาไว้ แล้วร้องคร่ำครวญว่า “นายท่านพ่อบ้านใหญ่ ข้าไม่ได้พูดโกหกจริง ๆ เรื่องนี้คนรุ่นผู้เฒ่าผู้แก่ที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงกันก็มีคนที่รู้อยู่เหมือนกัน อย่างไรก็ตามตระกูลเฉิงปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเมตตา นายท่านใหญ่ไป่ผู้นั้นก็จากไปด้วยโรคภัยไข้เจ็บแล้ว นายท่านน้อยตระกูลเฉิงก็เป็นผู้คงแก่เรียนผู้หนึ่ง จึงไม่ยอมพูดว่าบ้านของเขาถูกหรือผิดก็เท่านั้นขอรับ…”

“เจ้ายังบังอาจพูดจาเหลวไหลอีก” หม่าฟู่ซานเตะขอทานผู้นั้นล้มไปกับพื้นด้วยขาหนึ่งข้าง “ตระกูลเฉิงปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเมตตา แล้วนายท่านผู้เฒ่าจวงเป็นคนขาดคุณธรรมไร้ความปราณีผู้หนึ่งอย่างนั้นหรือ เมื่อสายลมแรงพัดต้นอู๋ถงล้มพับลงไป ต่างคนต่างก็มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันไป ต่อให้ตระกูลเฉิงจะมีเมตตาอีก ก็ยังจะสามารถควบคุมปากของผู้อื่นได้อย่างนั้นหรือ ข้าว่าเจ้าเบื่อหน่ายกับการมีชีวิตอยู่เสียแล้ว…เด็ก ๆ รีบเข้ามา! ลากเขาออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”