ตอนที่ 71 งานยุ่ง

ยามดอกวสันต์ผลิบาน – ตอนที่ 71 งานยุ่ง

ผ่านไปสองสามวันโจวเสาจิ่นถึงได้กลับมาหายใจหายคอคล่องขึ้นเล็กน้อย

นางนำธูปบูชาพระที่ตนทำขึ้นเองไปเข้าพบฮูหยินใหญ่เหมี่ยน

ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนเห็นว่าธูปที่ทำขึ้นเองนั้นเนื้อธูปแน่นและหนา กลิ่นหอมอบอวล เมื่อได้กลิ่นแล้วก็ทำให้คนรู้สึกสดชื่นและสมองปลอดโปร่งยิ่ง จึงถามขึ้นอย่างประหลาดใจว่า “นี่คือธูปอะไรหรือ กลิ่นหอมยิ่งนัก! เจ้าทำเองจริงๆ หรือ”

“ธูปนี้เรียกว่าธูปหอมหมื่นลี้เจ้าค่ะ” โจวเสาจิ่นกล่าวยิ้มๆ “ในนี้มีการเติมส่วนผสมของไม้หอมการบูรเข้าไป ซึ่งทำขึ้นมาเมื่อหลายวันก่อนตามสูตรในตำราโบราณ ไม่นึกว่าจะทำออกมาได้จริงๆ เจ้าค่ะ จึงคิดจะยืมดอกไม้ผู้อื่นมาถวายพระ เพื่อเป็นหนึ่งในของขวัญที่จะมอบให้ท่านยายในงานวันเกิด แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะใช้ได้หรือไม่ จึงนำมาให้ท่านป้าใหญ่ช่วยตรวจดูก่อนเจ้าค่ะ”

“ดีมากๆ” ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนเอ่ยขึ้นอย่างลังเลว่า “ในเมื่อใส่ไม้หอมการบูรเพิ่มเข้าไป ก็คงจะไล่ยุงไล่แมลงได้ด้วยกระมัง”

“สามารถไล่ยุงไล่แมลงได้เจ้าค่ะ” โจวเสาจิ่นเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าด้วยความกระดากอายอย่างห้ามไม่อยู่ เดิมทีนางให้ซือเซียงและคนอื่นๆ ช่วยกันทำธูปก็ตั้งใจทำเพื่อไล่ยุงไล่แมลง ทว่าต่อมาต้องไปไต่สวนขอทานชราผู้นั้น ก็เลยใช้เรื่องนี้มาเป็นข้ออ้าง จากที่ตั้งใจจะทำธูปขดก็ทำออกมาเป็นธูปบูชาพระ “ดังนั้นธูปนี้จึงเหมาะสำหรับใช้ในช่วงฤดูร้อนที่สุดเจ้าค่ะ หากเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ก็จะต้องทำธูปจันทร์หอมหรือไม่ก็ธูปดอกไป่เหอเจ้าค่ะ”

“คิดไม่ถึงว่าที่เจ้าไม่ออกไปไหนเลยทั้งวัน จะสามารถทำของพวกนี้ออกมาได้” ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนยิ้มกล่าว ด้วยท่าทีเห็นชอบที่นางไม่ย่างเท้าข้ามประตูชั้นใน ไม่ออกไปพ้นประตูชั้นนอก อยู่แต่ในเรือนจนสามารถทำของกระจุกกระจิกที่ประณีตเหล่านี้ออกมาได้

โจวเสาจิ่นจึงถือโอกาสหยิบกล่องไม้สนสีเรียบๆ ขนาดเล็กกล่องหนึ่งออกมา พลางกล่าว “ข้างในนี้มีผงธูป ใช้จุดในกระถางธูปได้ดียิ่ง มอบให้ท่านเจ้าค่ะ หากว่าท่านใช้แล้วรู้สึกชื่นชอบ ข้าจะเริ่มทำธูปสำหรับฤดูหนาวในอีกไม่กี่วัน จะทำให้มากขึ้นสักหน่อยเจ้าค่ะ”

“ดีๆๆ” ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนยิ้มร่าพลางรับกล่องมา

โจวเสาจิ่นอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนฮูหยินใหญ่เหมี่ยนอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงลุกขึ้นกล่าวอำลา

ทว่าเมื่อกลับมาถึงเรือนหว่านเซียง ซือเซียงมากระซิบบอกกับนางว่า “พ่อบ้านหม่ามาขอพบเจ้าค่ะ!”

โดยปกติยามมีเรื่องอะไร ล้วนเป็นภรรยาของหม่าฟู่ซานที่เข้ามารายงานโจวชูจิ่นในจวน

หม่าฟู่ซานมาขอพบ…

โจวเสาจิ่นรู้สึกหัวใจบีบรัด รีบเอ่ยถามขึ้นว่า “พ่อบ้านหม่าอยู่ที่ไหน ข้าจะไปพบเขาเดี๋ยวนี้”

หม่าฟู่ซานกำลังอยู่ในช่วงวัยฉกรรจ์ อีกทั้งที่นี่ยังเป็นจวนของตระกูลเฉิง จึงไม่เหมาะสมที่จะพบเขาในเรือนชั้นในเท่าใดนัก

ซือเซียงตอบไปว่า “เขาดื่มชาอยู่ที่ห้องข้างประตูจวนเจ้าค่ะ”

โจวเสาจิ่นพยักหน้า แล้วให้ซือเซียงนำเขาไปรอในห้องรับแขกข้างประตูชั้นใน ส่วนตนก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

หม่าฟู่ซานคำนับโจวเสาจิ่น สีหน้าเผยให้เห็นความวิตกกังวลอยู่หลายส่วน กระซิบเสียงต่ำว่า “คุณหนูรอง ไม่พบตัวขอทานชราผู้นั้นแล้วขอรับ!”

โจวเสาจิ่นตกตะลึง

หม่าฟู่ซานกล่าวอย่างกระดากอายว่า “ข้าเห็นว่าขอทานชราผู้นั้นไม่ใช่คนดีอะไร ท่านตกรางวัลให้เขาไปสามสิบเหลี่ยงเงินในคราวเดียว กลัวว่าเขาจะละโมบไม่รู้จักพอ กลับมาข่มขู่รีดไถท่านอีก จึงจัดสรรแบ่งเงินให้แทน มอบสิบเหลี่ยงเงินแก่เขาก่อน แล้วตกลงกับเขาว่า หากเรื่องที่เขาเล่ามาเป็นเรื่องจริง ก็จะตกรางวัลให้เขาอีกยี่สิบเหลี่ยงเงิน ข้าคิดทบทวนอีกทีในเมื่อเขาเคยก่อคดีความผิดครั้งยังเป็นบ่าวดูแลม้าในจวนผู้อื่น ไม่สู้ตรวจสอบเรื่องราวในปีนั้นอย่างถ้วนถี่ ถึงแม้ว่าจะไม่ดึงตระกูลนั้นมาเกี่ยวข้อง ทว่าก็สามารถใช้เรื่องนี้มาขู่บังคับไม่ให้เขามารังควานคุณหนูรองได้อีก ตั้งใจเอาไว้เสียดิบดี กระทั่งเช้าตรู่ของวันนี้ที่ข้าไปหาขอทานชราผู้นั้นที่โรงเตี๊ยม เขากลับไม่อยู่แล้ว นอกจากนี้ยังออกไปอย่างรีบร้อน แม้แต่เสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวที่ซื้อมาใหม่เมื่อหลายวันวันก่อนก็ไม่ได้เอาไปด้วย ซ้ำยังติดเงินค่าห้องพักที่โรงเตี๊ยมสามวันอีกด้วย เถ้าแก่ที่โรงเตี๊ยมนั้นเล่าว่า เห็นเขาดูเหมือนคนที่ไม่น่าจะมาพักในโรงเตี๊ยมได้ กลัวว่าเขาจะกินแล้วชักดาบ จึงส่งบ่าวรับใช้คอยจับตาดูเขาโดยตลอด แม้นเป็นเช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าเขาลอบหนีไปตอนไหน…คุณหนูรองขอรับ ท่านคิดว่าเรื่องนี้…ไม่น่าจะเป็นเพราะมีคนรู้ข่าวว่าขอทานชราได้กลับมายังเมืองจินหลิง จากนั้นจึงทำให้เขาหวาดกลัวจนหนีไป…หรือไม่ก็ฆ่าคนเพื่อปิดปากหรอกกระมังขอรับ!”

“ฆ่าปิดปาก?” โจวเสาจิ่นกล่าวอย่างพรั่นพรึง “ไม่น่าจะเป็นไปได้กระมัง?”

เนื่องด้วยเรื่องราวของท่านแม่ของนางกับความคับแค้นแต่หนหลังของตระกูลเฉิง ถึงกับฆ่าปิดปากเชียวหรือ เขาไม่กลัวจะถูกทางการจับได้หรือ?

ทว่าโจวเสาจิ่นรู้สึกรางๆ อยู่ในใจ ไม่แน่ว่าอาจจะมีบางคนที่ทำลงไปได้จริงๆ ก็เป็นได้

ไม่เช่นนั้นเขาก็คงจะไม่ ‘ทนกล้ำกลืนความอัปยศอดสูอยู่เงียบๆ’ มานานหลายปีขนาดนั้น จนกระทั่งนางตายในชาติก่อน ก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าจริงๆ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!

นางถามหม่าฟู่ซาน “ทราบหรือไม่ว่าขอทานชราผู้นั้นกระทำผิดเรื่องอะไร”

หม่าฟู่ซานยิ้มอย่างขมขื่นว่า “ตอนที่เขาเป็นคนดูแลม้าให้ผู้อื่นนั้น เกือบจะลักพาตัวคุณชายน้อยของตระกูลไปขายขอรับ ดังนั้นตระกูลนั้นจึงเคียดแค้นเขาขนาดนี้ แม้นไกลโพ้นพันลี่ก็จะไล่ตามหาเขาจนพบเพื่อส่งตัวให้ทางการขอรับ”

โจวเสาจิ่นตกใจ พลางกล่าว “คนผู้นี้ ถ้าหากถูกฆ่าปิดปากจริงๆ ก็ไม่ถือว่าอยุติธรรมสักเท่าใด”

หม่าฟู่ซานเอ่ยขึ้นว่า “นี่ล้วนแล้วแต่เป็นการคาดเดาของข้าเท่านั้น ขอทานชราผู้นั้นเจ้าเล่ห์กลับกลอกยิ่ง ไม่แน่ว่าเมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบชิงหนีไปก่อน แต่ข้าจะให้คนคอยจับตาดูประกาศของทางการทางเอาไว้ด้วยขอรับ”

ถ้าหากพบศพไร้นามหรือเกิดเหตุฆาตกรรมอะไร ทางการย่อมจะติดประกาศบน ‘กำแพงรูปอักษรปา’

ตอนนี้ก็ได้แต่ต้องเอาตามนี้ไปก่อน

โจวเสาจิ่นกำชับเขาอย่างละเอียดไปสองสามประโยค แล้วให้ซือเซียงส่งหม่าฟู่ซานกลับไป

ขณะที่คัดลอกพระธรรมอยู่ในเรือนหานปี้ซานในช่วงบ่าย นางได้แต่ขบคิดเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา

หากว่าเฉิงลู่มีใจโหดเ**้ยมอำมหิตขนาดนี้จริงๆ ล่ะก็ จะสามารถรวบรวมหลักฐานความชั่วช้าของเขา แล้วส่งตัวเขาให้กับทางการโดยตรงได้หรือไม่ ถือเป็นการตัดไฟเสียแต่ต้นลม