ตอนที่ 89 จดหมายที่ตอบกลับมา

ยามดอกวสันต์ผลิบาน – ตอนที่ 89 จดหมายที่ตอบกลับมา เฉิงเจียตะโกนเรียกชุ่ยหวนให้ต้มชาเขียวหลงจิ่งแห่งทะเลสาบซีหูมาให้อย่างเอาใจ

โจวเสาจิ่นหยอกเย้านางว่า “ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าก็มีชาที่ดีขนาดนี้อยู่ด้วย! แล้วเหตุใดตอนที่ข้ามาเมื่อครั้งก่อนเจ้าถึงใช้ชาต้าหงเผามาต้อนรับข้าเล่า ยังพูดอะไรทำนองว่าหากข้าอยากได้ของอะไรของเจ้าก็ให้หยิบเอาไปได้เลยอีก แค่ใบชายังเสียดาย ยังจะกล่าวคำพูดประเภทนี้อีก!”

ไม่ใช่ว่าชาหลงจิ่งแห่งทะเลสาบซีหูจะดีกว่าชาต้าหงเผา เพียงแต่ว่าชาหลงจิ่งแห่งทะเลสาบซีหูจะดื่มในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ส่วนชาต้าหงเผาจะดื่มในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ตอนนี้เข้าฤดูร้อนแล้ว ฉะนั้นชาต้าหงเผาของฤดูใบไม้ร่วงในปีที่แล้วย่อมเทียบไม่ได้กับชาหลงจิ่งแห่งทะเลสาบซีหูของฤดูใบไม้ผลิในปีนี้

เฉิงเจียหัวเราะพลางกล่าว “ไม่ใช่อย่างนั้นๆ เรื่องพวกนั้นล้วนเป็นเรื่องที่บรรดาป้าแม่บ้านเป็นคนตัดสินใจให้ เจ้าก็รู้ ข้าถูกขังอยู่ที่นี่ ไหนเลยจะมีแก่ใจดื่มชากันเล่า!” เมื่อกล่าวถึงท้ายประโยค ในน้ำเสียงมีความขมขื่นแฝงอยู่ด้วยหลายส่วน

โจวเสาจิ่นไม่เชื่อ

“เจ้าเคลือบแคลงในตัวข้าได้อย่างไรกัน” เฉิงเจียแสร้งทำทีเป็นโกรธและพุ่งตัวเข้าใส่

โจวเสาจิ่นลุกขึ้นและวิ่งหนีไป

ทั้งสองคนเล่นซนและหัวเราะกันอย่างสนุกสนานอยู่ครู่หนึ่ง

เฉิงเจียถามโจวเสาจิ่นถึงเหตุการณ์ที่ไปเป็นแขกที่จวนตระกูลกู้ขึ้นมา

โจวเสาจิ่นทราบดีว่านางรู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก จึงเล่าเรื่องที่ไปตระกูลกู้ให้นางฟังอย่างละเอียด

เฉิงเจียตั้งใจฟังอย่างกระตือรือร้น ประเดี๋ยวก็กล่าวว่า ตามที่เจ้ากล่าวมา แสดงว่าอู๋เป่าจางผู้นั้นก็ถูกพวกคุณหนูซุนปฏิเสธแล้วสิ ประเดี๋ยวก็กล่าวว่า สรุปแล้วตระกูลกู้มีคุณหนูกี่คนกันแน่ คุณหนูสิบเจ็ดผู้นั้นดีจริงๆ อย่างที่เจ้าว่ามาขนาดนั้นเลยหรือ…กระทั่งเล่าถึงตอนที่นายหญิงผู้เฒ่าเรียกพวกนางไปเล่นไพ่ด้วย เฉิงเจียก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา พลางกล่าว “จะว่าไปแล้วการเล่นไพ่ไม่เก่งมากก็มีข้อดีของมัน นายหญิงผู้เฒ่าย่อมจำพี่ชูจิ่นได้แม่นยำ ไม่แน่ว่าวันไหนที่นึกขึ้นมาได้ อาจจะส่งเทียบเชิญมาเชิญพี่ชูจิ่นไปเล่นไพ่ด้วยเป็นการเฉพาะเลยก็เป็นได้”

หากเป็นเช่นนั้นได้ก็ดี

ตระกูลกู้เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในหมู่ตระกูลบัณฑิตของทางตอนใต้ ส่วนตระกูลเลี่ยวก็เป็นหนึ่งในตระกูลบัณฑิตที่สืบทอดต่อกันมาเช่นเดียวกัน การที่พี่สาวสนิทสนมกับคนจากตระกูลกู้เช่นนี้ ล้วนมีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย

โจวเสาจิ่นครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้เล่าเรื่องการสมรสหลังความตายให้เฉิงเจียฟัง แต่ใช้โอกาสนี้สอบถามถึงเรื่องของเฉิงฉือขึ้นมา “…จากที่นายหญิงผู้เฒ่ากล่าวมา แสดงว่าท่านน้าฉือไปเยี่ยมเยียนนางอยู่บ่อยๆ…เจ้ารู้เรื่องเกี่ยวกับท่านน้าฉือหรือไม่”

“ไม่รู้หรอก” เฉิงเจียงไม่ได้ใส่ใจ กล่าวยิ้มๆ ว่า “ข้าเพียงแต่ได้ยินท่านพ่อของข้ากล่าวว่าท่านอาฉือนั้นมีความสามารถมาก ทำการค้าเก่งยิ่งนัก ยังมีเรือขนาดใหญ่ที่ล่องขึ้นเหนือลงใต้อีกด้วย ยาชั้นดีที่ร้านของพวกข้าได้รับมานั้น ล้วนส่งกลับมากับเรือของท่านอาฉือทั้งนั้น” ขณะที่นางพูด ก็หันไปขยิบตาให้โจวเสาจิ่น และกล่าวว่า “เนื่องจากจวนหลักนั้นร่ำรวยมาก ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยิ่งแล้วใหญ่มีเงินมากมาย เจ้าตั้งใจช่วยฮูหยินผู้เฒ่ากัวคัดพระธรรมให้ดี นางย่อมไม่ปฏิบัติกับเจ้าอย่างอยุติธรรมแน่นอน”

โจวเสาจิ่นหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

เฉิงเจียกวักมือเรียกป้าแม่บ้านเข้ามา ยื่นเทียบเชิญส่งให้กับป้าแม่บ้านผู้นั้น กล่าวว่า “เจ้ารีบเอาไปให้ท่านแม่ของข้าดู ถามท่านแม่ของข้าด้วยว่า จะให้ข้าไปหรือไม่”

จวนสามนั้น แต่ไหนแต่ไรมาก็นิยมชมชอบผู้มีอำนาจมาโดยตลอด

โจวเสาจิ่นมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าเจียงซื่อต้องอนุญาตให้เฉิงเจียไปเป็นแขกที่จวนเหลียงกั๋วกงอย่างแน่นอน และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ว่าเหตุใดนางถึงขอเทียบเชิญจากอาจู

ป้าแม่บ้านจากไปอย่างรวดเร็ว

โจวเสาจิ่นไม่อยากพบเจียงซื่อ นางจึงลุกขึ้นกล่าวอำลา

เฉิงเจียกลับดึงนางเอาไว้ พลางกล่าว “เทียบเชิญนี้เป็นเจ้าที่ช่วยจัดหามาให้ข้า ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องอยู่พบท่านแม่ของข้าก่อนแล้วค่อยไปเถิด”

ในความคิดของนางแล้ว ที่ผ่านมามารดาค่อนข้างให้ความสำคัญกับชื่อเสียงและลาภยศ การที่โจวเสาจิ่นสามารถช่วยนางให้ได้รับเทียบเชิญจากจวนเหลียงกั๋วกงได้ใบหนึ่งนั้น สำหรับมารดาแล้ว ถือเป็นเรื่องที่มีเกียรติและน่ายินดียิ่งนัก จึงควรจะต้องกล่าวคำขอบคุณต่อโจวเสาจิ่น แต่จากมุมมองของโจวเสาจิ่นแล้ว เจียงซื่อผู้นี้ไม่เพียงเห็นแก่หน้าตา ยังชื่นชอบการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น อีกทั้งยังใจแข็งกระด้างยิ่งนัก ตอนที่ยังไม่มีความขัดแย้งในเรื่องผลประโยชน์ก็ดีกับเฉิงเจียเป็นอย่างมาก แต่พอมีความขัดแย้งในเรื่องผลประโยชน์กลับไม่ใจอ่อนเลยแม้แต่นิดเดียว นางไม่ชอบคนประเภทนี้ อยู่ให้ห่างเข้าไว้จะดีกว่า

“ใครจะรู้ว่าท่านป้าใหญ่หลูจะว่าอย่างไรบ้าง” นางกล่าวเย้าแหย่ไปว่า “ข้าไม่อยากรั้งอยู่ที่นี่เพื่อดูพวกเจ้าแม่ลูกทะเลาะกันจริงๆ ถึงเวลานั้นข้าต้องช่วยเจ้าหรือช่วยท่านป้าใหญ่หลูดี? ข้ากลับเรือนหว่านเซียงก่อนดีกว่า รอให้เจ้าตัดสินใจได้แล้วค่อยส่งสาวใช้ไปแจ้งข้าสักหน่อยก็พอ”

เฉิงเจียรู้สึกว่าที่โจวเสาจิ่นพูดมาก็มีเหตุผล จึงจำต้องปล่อยนางไป

ทว่าระหว่างทาง นางก็ยังได้พบกับเจียงซื่อที่รายล้อมไปด้วยบ่าวรับใช้กลุ่มหนึ่ง

“เสาจิ่น!” เจียงซื่อทักทายโจวเสาจิ่นมาตั้งแต่ไกลๆ “ได้ยินมาว่าเจ้าช่วยลูกเจียให้ได้รับเทียบเชิญจากจวนเหลียงกั๋วกงได้ใบหนึ่ง เจ้าช่างมีน้ำใจจริงๆ! ไม่แปลกใจที่ลูกเจียของข้ามักจะพูดอยู่เสมอว่าเจ้าคือน้องสาวที่ดีของนาง มีเรื่องอะไรดีๆ ก็ไม่ลืมนาง” รอจนนางเดินเข้ามาใกล้ ก็จับมือของโจวเสาจิ่นเอาไว้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มากยิ่งขึ้น “ไม่รู้ว่าที่จวนเหลียงกั๋วกงมีกฎระเบียบอะไรบ้าง พวกข้าต้องเตรียมของอะไรให้นางบ้าง ถึงเวลาจะได้ไม่ทำให้ซอยจิ่วหรูต้องขายหน้า” ยังกล่าวอีกว่า “เสาจิ่น สองสามวันก่อนป้าได้รับปิ่นปักผมหยกมาหลายคู่ ฝีมือการสลักและคุณภาพของหยกก็ถือว่าใช้ได้ ประเดี๋ยวข้าจะให้สาวใช้นำไปส่ง ให้เจ้ากับพี่สาวของเจ้าเอาไว้ประดับเล่น”

โจวเสาจิ่นประหลาดใจเล็กน้อย

ชาติก่อน นางดีกับเฉิงเจียขนาดนั้น ทำเรื่องต่างๆ มากมายให้เฉิงเจีย เจียงซื่อกลับไม่เคยกล่าวขอบคุณนางเลยสักประโยค หรือมอบเข็มและด้ายให้นางเลยสักเล่ม

นางพลันเข้าใจเหตุผลที่ฮูหยินผู้เฒ่ากวนไม่ค่อยชอบสมาคมกับจวนสามเท่าไหร่นัก กล่าวคือ ในสายตาของจวนสามนั้น มีแต่เรื่องผลประโยชน์ ไม่มีเรื่องความรักหรือความรู้สึก ต่อให้มีความรัก ก็เป็นความรักที่อยู่ภายใต้เงื่อนไขของผลประโยชน์ ความรู้สึกที่มีต่อผู้คนนั้นช่างใจจืดใจดำเกินไปแล้ว

โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าตนกับเจียงซื่อนั้นไร้ประโยชน์ที่จะสนทนาให้มากความ จึงกล่าวขอบคุณนางยิ้มๆ ว่า “เสื้อผ้าและเครื่องประดับของข้ากับพี่สาวล้วนเป็นท่านป้าใหญ่ของข้าเป็นผู้ช่วยจัดเตรียมให้ ข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่ามีกฎระเบียบอะไรบ้างเจ้าค่ะ”

ให้ท่านป้าใหญ่กับนางไปคุยกันเอาเองก็แล้วกัน นางยอมรับว่าไม่มีทักษะทางด้านนี้

“เป็นเช่นนี้!” เจียงซื่อกล่าวยิ้มๆ “เช่นนั้นอีกสักประเดี๋ยวข้าจะไปสอบถามป้าใหญ่ของเจ้าก็แล้วกัน”

โจวเสาจิ่นจึงแยกย้ายกับเจียงซื่อ

เมื่อกลับถึงเรือนหว่านเซียง พี่สาวยังไม่กลับมา กลับเป็นภรรยาของหม่าฟู่ซานที่นำจดหมายที่บิดาเขียนให้นางกับพี่สาวมาส่งให้นาง

จดหมายที่ส่งไปช่วงกลางเดือนหก กลางเดือนเจ็ดถึงได้รับตอบกลับมา

ใช้เวลาไปและกลับเกือบหนึ่งเดือน