ตอนที่ 93 ของขวัญ

โจวเสาจิ่นกลับยังคงกระทำตัวเช่นเคย ไปคารวะยามเช้าและเย็นอย่างสงบเคร่งขรึม ในช่วงเช้าทำงานปักเย็บ ในช่วงบ่ายไปคัดลอกพระธรรมที่เรือนหานปี้ซาน

อย่างไรเสียซอยจิ่วหรูก็เป็นตระกูลขุนนางกันมาหลายรุ่น การที่โจวเจิ้นได้รับการโยกย้ายตำแหน่งนั้นมีความหมายอะไร ผู้คนมากมายต่างมีการคาดเดาเป็นของตนเอง จึงย่อมให้ความสนใจกับพี่น้องตระกูลโจวมากขึ้นเป็นธรรมดา

ในตอนแรกโจวชูจิ่นก็เป็นกังวลว่าน้องสาวจะแสดงความภาคภูมิใจออกมาให้เห็น ให้พวกสาวใช้และป้าแม่บ้านเอาไปติฉินนินทาเอาได้ ต่อมาเห็นโจวเสาจิ่นไม่ได้มีอาการอะไร ถึงได้รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง และวางใจลงได้

อาจูของจวนเหลียงกั๋วกงให้คนนำของขวัญมาส่งให้กับพวกนาง

เฉิงเจียได้รับตุ๊กตาสิบแปดอรหันต์หนึ่งชุด มีปุ่มหนึ่งปุ่มบนท้อง เมื่อกดแล้วตุ๊กตาอรหันต์จะชกหมัดออกไป ของขวัญของโจวเสาจิ่นเป็นหนังสือรวมลวดลายเย็บปัก บันทึกลวดลายใหม่ ๆ อันเป็นที่นิยมในเมืองหลวงกับเมืองซูโจวในช่วงสองปีที่ผ่านมา ผนึกเอาไว้ด้วยตราประทับส่วนตัว เห็นได้ชัดว่าเป็นหนังสือที่จัดพิมพ์ขึ้นเป็นการส่วนตัวของฮูหยินหรือคุณหนูของตระกูลอื่น หายากยิ่งนัก ของขวัญที่มอบให้แก่โจวชูจิ่นเป็นชุดถ้วยชามเครื่องเคลือบหนึ่งร้อยแปดชิ้นหนึ่งชุดที่เผาและผลิตในวังใน ใช้เป็นสินสอดเจ้าสาว ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

โจวเสาจิ่นกับเฉิงเจียยังดี ถึงแม้ว่าของขวัญจะล้ำค่า แต่จะดีร้ายอย่างไรก็นับเป็นของที่ทั้งสองคนชื่นชอบ คิดหาวิธีและปรึกษากันแล้วก็ไม่ถือว่ามากเกินไป ทว่าชุดถ้วยชามที่มอบให้โจวชูจิ่นชุดนี้นั้น ไม่ต้องกล่าวถึงโจวเสาจิ่นเลย แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่ากวนของจวนสี่ก็คิดว่าล้ำค่าเกินไป

ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเรียกโจวชูจิ่นกับโจวเสาจิ่นไปเข้าพบเป็นการเฉพาะ ซักถามพวกนางถึงเรื่องราวที่ไปเที่ยวที่ทะเลสาบกับอาจู

โจวเสาจิ่นกับโจวชูจิ่นไม่กล้าปิดบังเรื่องใด เล่าให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ แม้รายละเอียดเล็กน้อยเพียงใดก็บอกฮูหยินผู้เฒ่ากวนทั้งหมด

ตอนที่ฮูหยินผู้เฒ่ากวนได้ยินว่าองค์ชายของเหลียงกั๋วกงเคยมอบจี้หยกสี่ชิ้นให้พวกนางเป็นของขวัญ ก็นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง รอจนกระทั่งพวกนางพี่น้องเล่าจนจบ จึงเอ่ยถามว่า “คุณหนูอาจูผู้นั้นได้ส่งของขวัญให้คุณหนูที่สิบเจ็ดของตระกูลกู้ด้วยหรือไม่ หากว่าได้ส่งของขวัญไปให้ ของขวัญที่ส่งไปให้นั้นเป็นอะไร”

พวกนางไม่ทันได้คิดถึงเรื่องนี้เลยจริง ๆ

โจวเสาจิ่นกับโจวชูจิ่นต่างแลกเปลี่ยนสายตากัน กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “พวกเราจะส่งคนไปสอบถามเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนพยักหน้ารับ แม้ว่าบนใบหน้าจะแต้มด้วยรอยยิ้ม แต่กลับไม่มีท่าทางยินดีเลยสักนิด

รอจนถึงช่วงบ่าย ทางด้านตระกูลกู้ก็ตอบจดหมายกลับมา แจ้งว่าอาจูให้ป้าผู้เป็นสาวใช้นำเครื่องประดับผมจูฮวามีไข่มุกฝังอยู่ข้างในมามอบให้

แม้ว่าเป็นของที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับของขวัญที่มอบให้พี่น้องตระกูลโจวกับเฉิงเจียก็นับว่าด้อยกว่ามาก

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนดึงลูกประคำเล่น ไม่กล่าวอะไร

ทว่าฮูหยินใหญ่เหมี่ยนกลับกวาดสายตาไปมาระหว่างโจวชูจิ่นกับโจวเสาจิ่นไม่หยุด สีหน้าดูตึงเครียดเล็กน้อย

โจวเสาจิ่นสังหรณ์ใจว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียแล้ว

นางจึงถามพี่สาว โจวชูจิ่นยิ้มพลางกล่าว “สงสัยของขวัญจากจวนเหลียงกั๋วกงคงจะล้ำค่าเกินไป ไม่รู้ว่าควรจะส่งของขวัญอะไรตอบไปดี”

หากเป็นชาติก่อน โจวเสาจิ่นคงจะเชื่อไปแล้ว ทว่าในชีวิตนี้ นางไม่มีทางเชื่อได้เลย ไม่ว่าของขวัญจะล้ำค่าเพียงใด มรดกสืบทอดร้อยปีของจวนสี่ แม้นจะเสื่อมโทรมไปก็ยังมีเหล็กกล้าอีกสามจิน ไม่ถึงกับต้องรู้สึกลำบากใจจนมีท่าทางเช่นนี้!

โจวเสาพลันนึกถึงประโยคสองสามประโยคนั้นที่เฉิงฉือส่งหนานผิงมาสอบถามนาง…ตอนนี้มาตรึกตรองดูอย่างละเอียดแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความหมายที่เฉพาะเจาะจงอยู่

นางครุ่นคิดพลางเดินไปที่เรือนหรูอี้

เฉิงเจียกำลังเล่นของขวัญที่อาจูส่งมาให้นาง พระอรหันต์ปิดทองสิบแปดตัววางเรียงเป็นแถว บ้างก็ทำท่าห้อม้าอยู่กลางทุ่ง บ้างก็ยืนขาเดียว บ้างก็ขี่นกกระเรียนสยายปีก…นางกำลังเล่นอย่างสนุกสนาน พอเห็นโจวเสาจิ่น นางก็โบกมือให้โจวเสาจิ่นอย่างมีความสุข พลางกล่าว “มาดูพระอรหันต์ของข้าเร็ว น่าสนุกใช่หรือไม่ มารดาของข้าไปหาของขวัญตอบแทนในห้องเก็บของอยู่ ครั้งนี้ข้าจะต้องทำให้อาจูตกตะลึงถึงจะดี!”

ไร้ทุกข์ไร้ความกังวลราวกับเด็กน้อยคนหนึ่ง

โจวเสาจิ่นถามนางขึ้นว่า “ท่านป้าใหญ่หลูกล่าวอะไรบ้างหรือไม่”

สายตาของนางจับจ้องไปที่พระอรหันต์เหล่านั้น กล่าวอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย “ไม่ได้กล่าวอะไรนะ… เพียงแค่เรียกข้าไปซักถามเรื่องราวในวันนั้น จากนั้นก็ปิดประตูและหารือกับท่านย่าไปครึ่งค่อนวันว่าควรส่งของขวัญอะไรกลับไปให้ดี ข้าจึงกล่าวว่า ส่งสร้อยคอมุกปะการังสีแดงเส้นนั้นที่ท่านพี่ตระกูลหลี่ส่งมาให้ในวันนั้นให้อาจูก็ดี ทั้งมีความหมายมงคลของสีแดง มุกนั้นมีขนาดเท่าเม็ดบัว ทั้งยังร้อยเอาไว้ด้วยพลอยหลากสีพวกนั้นอีก ดูงดงามและเหมาะสมยิ่งนัก…”

เป็นครั้งแรกที่โจวเสาจิ่นไม่ชอบความเป็นคนไม่คิดอะไรของเฉิงเจีย

นางเก็บพระอรหันต์ลงในกล่องไม้ที่อยู่ข้าง ๆ และกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ข้าถามเจ้าอย่างจริงจัง เจ้าช่วยตอบอย่างจริงจังบ้างได้หรือไม่”

เฉิงเจียบุ้ยปากอย่างไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นสายตาที่ฉายแววฉุนเฉียวของโจวเสาจิ่น จึงรีบระงับอารมณ์ นั่งตัวตั้งตรงพลางกล่าวว่า “ไหนเจ้าว่ามา! มาหาข้าด้วยเรื่องอะไร”

ชั่วขณะหนึ่งโจวเสาจิ่นไม่รู้จะกล่าวอะไรดี แต่เมื่อผ่านไปสักครู่ จิตใจของนางก็สงบลงมา ถึงได้กล่าวว่า “เจ้าได้เล่าเรื่องที่จื่อซื่อของเหลียงกั๋วกงมอบของขวัญให้พวกเราไปหรือไม่”

“เล่าสิ!” เฉิงเจียตอบ “ท่านแม่ของข้าได้ยินแล้วก็ดีใจยิ่ง ยังซักไซ้ข้าอย่างละเอียดว่าพวกเราแต่ละคนเลือกจี้หยกอะไรไป เช้าวันนี้ยังส่งคนไปสอบถามตระกูลกู้ว่า กูที่สิบเจ็ดของตระกูลกู้ได้รับของขวัญอะไรบ้าง พอรู้ว่าของขวัญของกูที่สิบเจ็ดของตระกูลกู้ไม่ได้ล้ำค่าเท่าของพวกเรา ท่านแม่ของข้าก็เหมือนจะยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ จากนั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้กังวลใจขึ้นมาอีก ซ้ำยังส่งคนไปถามท่านยายของเจ้าว่าควรตระเตรียมของขวัญอะไรตอบแทนกลับไปให้อาจูดี แต่ดูเหมือนจะยังไม่ได้คำตอบเลย…”

กล่าวอีกนัยได้ว่า เจียงซื่อก็รู้สึกว่าท่าทีการกระทำของอาจูผิดปกติอยู่บ้าง!

โจวเสาจิ่นรู้สึกราวกับมีสมองไม่พอใช้

นางบิดนิ้วพลางเดินวนกลับไปกลับมาอยู่ภายในห้องของเฉิงเจีย

เฉียเจียกระซิบขึ้นว่า “เสาจิ่น เจ้าเดินไปเดินมาจนข้าเวียนศีรษะไปหมดแล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็หลับตาลงเสีย!” โจวเสาจิ่นกล่าวอย่างไม่เกรงใจ ทั้งยังเดินกลับไปกลับมาอีกหลายรอบ แล้วเดินจากไปดุจดั่งสายลมเช่นเดียวกับตอนที่มา

เฉิงเจียตกตะลึงตาค้าง รีบสั่งชุ่ยหวนว่า “เจ้าไปดูหน่อยว่าเสาจิ่นไปทำอะไร”

ชุ่ยหวนไล่ตามออกไป เวลาผ่านไปประมาณเกือบครึ่งก้านธูปถึงได้กลับเข้ามา และรายงานว่า “คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองไปที่เรือนเสี่ยวซานฉงกุ้ยเจ้าค่ะ!”

“อา!” เฉิงเจียเบิกตากว้างจนโค้งมน กล่าวด้วยความงุนงงเต็มใบหน้า “นางไปหาท่านอาสี่ฉือทำไมกันนะ”

ชุ่ยหวนก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

โจวเสาจิ่นกำลังลังเลอยู่ว่าควรไปหาเฉิงฉือดีหรือไม่