ตอนที่ 98 หยวนซื่อ

เฉิงเก้าได้ยินแล้วก็จมอยู่ในความคิดไปครู่ใหญ่ กล่าวขึ้นอย่างไม่มีทางเลือกว่า “ก็คงจะต้องเป็นเช่นนี้แล้ว ท่านอาไป่เสียชีวิตไปนานแล้ว ฮูหยินใหญ่ไป่ก็เป็นคนที่ไม่สนใจอะไรผู้หนึ่ง เรื่องภายในบ้านล้วนได้เซียงชิงเป็นผู้ตัดสินใจ ตอนนี้เขามีตำแหน่งแล้ว เป็นถึงซิ่วไฉ อยู่ข้างนอกก็ถูกผู้คนเรียกขานกันว่า นายท่าน แล้ว หากพวกเราไปหาเขาเพื่อเจรจา ประการที่หนึ่งไม่มีหลักฐาน ประการที่สองก็ไม่แน่ว่าจะเกิดประโยชน์อะไรหรือไม่ หากขอให้ผู้อาวุโสในบ้านช่วยออกหน้าให้ พวกเราเป็นสายหลัก ส่วนพวกเขาเป็นสายรอง หากเรื่องแพร่ออกไป ก็จะมีข้อครหาว่ารังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ วิธีที่ดีที่สุดก็คือขอให้จวนหลักช่วยออกหน้าให้ แต่ว่า การที่พวกเราไปบอกฮูหยินหยวนนั้น จะดีหรือ รู้สึกเหมือนกับว่าไปฟ้องอย่างไรอย่างนั้น!”

เฉิงเก้าถูกย่ากับบิดาอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ ว่าเรื่องของตัวเองก็ต้องหาทางแก้ไขด้วยตัวเอง

“มีอะไรไม่ดีเจ้าคะ” โจวเสาจิ่นกัดฟัน “เรื่องที่พวกเขาก่อขึ้นมา ยังต้องให้พวกเราช่วยเก็บกวาดให้เรียบร้อยให้พวกเขาด้วยอย่างนั้นหรือ อย่างไรก็ตาม” นางกระซิบย้ำกับเฉิงเก้าซ้ำ ๆ ว่า “ท่านลองไปคุยกับพี่ชายสวี่อีกสักครั้ง เล่าความร้ายแรงของเรื่องนี้ทั้งหมดให้เขาฟัง หากเขายังไม่ยอมทำอะไร ท่านก็มาบอกข้า ข้าจำต้องขอฮูหยินหยวนช่วยออกหน้าให้”

เฉิงเก้าพยักหน้า จากนั้นก็ไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษา

โจวเสาจิ่นกลับมาถึงเรือนเจียซู่

เฉิงเจียกำลังกอดแขนของฮูหยินผู้เฒ่ากวนเอาไว้และออดอ้อน “…เสาจิ่นเป็นหลานสาวของท่าน แล้วข้าไม่ใช่หลานสาวของท่านหรือเจ้าคะ ท่านไปคุยกับท่านแม่ของข้าสักหน่อยเถิดนะเจ้าคะ! ท่านแม่ของข้าเคารพท่านมากที่สุด ขอเพียงเป็นคำพูดของท่าน นางจะต้องเก็บเอาไปคิดดูอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากแต่งไปเป็นอนุให้กับซื่อจื่อของเหลียงกั๋วกงอะไรนั่นจริง ๆ เจ้าค่ะ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังปฏิบัติต่อบุตรสะใภ้อย่างไร้หัวใจเช่นนั้นอีก”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนถูกนางส่ายศีรษะจนเวียนหัวไปหมด ในใจก็เกิดความเห็นใจเฉิงเจียขึ้นมา จึงกล่าวขึ้นว่า “ไม่ใช่ว่าตอนนี้ยังไม่ได้เปิดดวงชะตากันเลยมิใช่หรือ รอให้ถึงตอนที่แม่ของเจ้าตัดสินใจแน่แล้วว่าจะให้เจ้าแต่งออกไป ข้าค่อยช่วยเจ้าพูดก็ยังไม่สาย”

“รอให้ท่านแม่ของข้าตัดสินใจแล้ว” น้ำตาของเฉิงเจียใกล้จะไหลออกมาเต็มที “เกรงว่าถึงตอนนั้นคงจะสายไปเสียแล้วเจ้าค่ะ!”

“ไม่สาย ๆ” ฮูหยินผู้เฒ่ากวนยิ้มพลางกล่าว “ยังมีนายท่านสี่ของจวนหลัก! เนื่องจากจวนเหลียงกั๋วกงต้องการแต่งงานเกี่ยวดองกับตระกูลเฉิง หากไม่บอกกล่าวกับนายท่านสี่สักหน่อยย่อมไม่อาจเจรจาต่อไปได้”

ลูกตาของเฉิงเจียกลอกไปมา กล่าวขึ้นอย่างเหม่อลอยเล็กน้อยว่า “จริงหรือเจ้าคะ มีนายท่านสี่ก็พอแล้วหรือเจ้าคะ”

“ข้าจะโกหกเจ้าไปทำไม” ฮูหยินผู้เฒ่ากวนกล่าวยิ้ม ๆ “แต่งงาน ก็เป็นการแต่งเพื่อการดีของทั้งสองตระกูล เจ้าวางใจเถอะ”

เฉิงเจียยิ้มหวาน ยกถ้วยน้ำชาที่อยู่ข้าง ๆ มือของฮูหยินผู้เฒ่ากวนขึ้น “ท่านย่า หลายเจียขอยกน้ำชาให้ท่านเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนบ่นขึ้นว่า “ก็แค่ลมปากหนึ่งเท่านั้น!” แต่ก็ยังรับถ้วยชามาอย่างเบิกบานใจ

เฉิงเจียจึงวิ่งไปที่ด้านหลังของฮูหยินผู้เฒ่ากวนช่วยบีบนวดไหล่ให้กับฮูหยินผู้เฒ่ากวน

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนหัวเราะ พลางกล่าว “เอาล่ะ ๆ ไปเล่นกับเสาจิ่นเถอะ! หากยังนวดให้ข้าอีกสักพัก กระดูกแก่ ๆ ของข้าคงได้แตกเป็นชิ้น ๆ กันพอดี”

เฉิงเจียหัวเราะร่า ย่อตัวทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่ากวน จากนั้นออกไปจากเรือนหลักพร้อมกันกับโจวเสาจิ่นและโจวชูจิ่นสองพี่น้อง

โจวชูจิ่นกำชับพวกนางสองสามประโยคว่าทำนองว่า อย่าเล่นจนลืมตัว ให้ระวังความปลอดภัย จากนั้นก็ไปที่เรือนหานชิว ส่วนโจวเสาจิ่นและเฉิงเจียกลับมาที่เรือนหว่านเซียง

เฉิงเจียเอนตัวนอนอ่านหนังสือและทานผลไม้อยู่บนเตียง ส่วนโจวเสาจิ่นกับซือเซียงและคนอื่นอีกหลายคนเร่งรีดเสื้อผ้าให้โจวเจิ้นสองสามีภรรยา

มีคนจากจวนสามเข้ามา กล่าวขึ้นว่า “ฮูหยินใหญ่ให้คุณหนูใหญ่รีบกลับไปเจ้าค่ะ กูกูยังรอสอนมารยาทให้คุณหนูใหญ่อยู่เจ้าค่ะ!”

เฉิงเจียโยนแกนลูกผิงกั่วทิ้งไป เอ่ยขึ้นว่า “เจ้ากลับไปบอกฮูหยินใหญ่ว่า คุณหนูรองรั้งให้ข้าอยู่ทานมื้อเที่ยงที่นี่ ข้าทานมื้อเที่ยงเสร็จแล้วค่อยกลับไป”

ป้าแม่บ้านผู้นั้นไม่กล้ายืนกรานอีก จึงยิ้มอย่างขมขื่นแล้วกล่าวอำลา

โจวเสาจิ่นใช้โอกาสตอนที่รอเตารีดร้อนนั้นกล่าวกับนางว่า “เจ้าอาจจะหลบได้ช่วงเวลาหนึ่ง แต่ไม่อาจจะหลบได้ทั้งชีวิต กลับไปคุยกับท่านป้าใหญ่หลูให้เข้าใจเสียจะดีกว่า”

เฉิงเจียไม่เห็นด้วย กล่าวขึ้นว่า “อย่างไรก็คงจะคุยกันไม่เข้าใจแล้ว ข้าเป็นเช่นนี้ อย่างน้อยนางก็ต้องรู้การตัดสินใจของข้าแล้ว”

โจวเสาจิ่นมีชีวิตมาสองชาติภพก็ยังไม่เคยมีช่วงเวลาที่ดื้อรั้น นางจึงปล่อยให้เฉิงเจียดื้อดึงต่อไป ส่วนตัวเองก็ไปทำธุระของตัวเองต่อ

พอใกล้ถึงเวลาทานมื้อเที่ยง เจียงซื่อก็มา ‘รับ’ เฉิงเจียกลับไปด้วยตัวเอง

โจวเสาจิ่นยิ้มพลางส่งเฉิงเจียออกไป หลังจากที่ทานมื้อเที่ยงเสร็จแล้วก็ไปคัดพระธรรมที่เรือนหานปี้ซาน

ผ่านไปสองวัน เฉิงเก้ามาพบโจวเสาจิ่นด้วยสีหน้าดำคร่ำเครียด บอกนางว่า “เจ้าคิดหาวิธีไปบอกฮูหยินหยวนเถอะ!” ข้าพูดจนปากแห้งแล้ว เขากลับคิดว่าข้าปั้นเรื่องขึ้นมา…ช่างเป็น…”

เขาโกรธจนเดินกลับไปกลับมาอยู่ในห้องสองรอบอารมณ์ถึงเย็นลง

โจวเสาจิ่นฉุนเฉียวเป็นอย่างยิ่ง ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไปที่เรือนอวิ้นเจิน

ทว่านางไม่ได้เข้าไป กลับเดินไปเดินมาอยู่ใกล้ ๆ ครู่ใหญ่ จากนั้นหมุนกายกลับเรือนหว่านเซียง กระทั่งช่วงบ่าย ก็ไปคัดพระธรรมที่เรือนหานปี้ซานเช่นเดิม แต่เมื่อนางคัดพระธรรมไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็มีความเคลื่อนไหวขึ้นภายในลาน

เสี่ยวถานบอกนางว่า “ฮูหยินมาเยี่ยมเยียนฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”

โจวเสาจิ่นพยักหน้า คัดพระธรรมต่อไปอย่างสงบเช่นเดิม

ไม่นานหลังจากนั้น หยวนซื่อนำเพียงสาวใช้ที่ถือของอยู่ผู้หนึ่งเดินเข้ามา

“เสาจิ่น กำลังคัดพระธรรมอยู่หรือ!” นางทักทายโจวเสาจิ่นอย่างกระตือรือร้น

โจวเสาจิ่นลุกขึ้นมาอย่างนอบน้อม เอ่ยออกไปเสียงหนึ่งว่า “ฮูหยิน” จากนั้นสั่งให้ซือเซียงรินน้ำชา

หยวนซื่อเองก็ปฏิบัติกับนางอย่างเป็นกันเอง นั่งลงมา

สาวใช้ที่ติดตามนางเข้ามานั้นนำกล่องกระดาษเล็ก ๆ ที่ผูกเอาไว้ด้วยผ้าไหมสีแดงสองกล่องในมือวางลงบนโต๊ะน้ำชาที่อยู่ข้าง ๆ

หยวนซื่อชี้ไปที่กล่องกระดาษ กล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เมื่อสองวันก่อนข้าไปงานเลี้ยงที่จวนตระกูลหลิวมา ระหว่างทางผ่านร้านฉีฟางไจพอดี เห็นขนมทานเล่นออกใหม่ของพวกเขาทำออกมาได้ไม่เลว จึงนำกลับมาด้วยหลายกล่อง นี่ให้เจ้ากับพี่สาวของเจ้า พวกเจ้าลองชิมดูว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”

โจวเสาจิ่นยิ้มพลางกล่าวขอบคุณ

สาวใช้ที่หยวนซื่อพามาด้วยนั้นหันไปส่งสายตาให้เสี่ยวถานกับซือเซียงครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ถอยออกไป

เสี่ยวถานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตามออกไปด้วย

ทว่าซือเซียงกลับทำเป็นมองไม่เห็น ยังคงคอยรับใช้อยู่ในห้องต่อ

หยวนซื่อมองแล้ว ในตาฉายความชื่นชมอยู่สายหนึ่ง กล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เสาจิ่น ข้าได้ยินป้าแม่บ้านกล่าวว่า เมื่อเช้าเจ้าไปที่เรือนอวิ้นเจิน มีเรื่องอะไรหรือ เหตุใดถึงไม่เข้าไป”

โจวเสาจิ่นบีบถ้วยชาเอาไว้แน่น ด้วยท่าทางสับสนเป็นอย่างมาก คล้ายจะพูดแต่ก็ไม่พูด