ตอนที่565 ความรู้สึกจืดจางลง

หยวนซื่อได้ยินแล้วยิ้มโดยไม่กล่าวอะไร ทว่าในใจกลับไม่เห็นด้วยเล็กน้อย เด็กน้อยหนึ่งคน หยิบของเสี่ยงทายถึงกับต้องใช้ตราประทับยศขั้นหนึ่งของจริง ก็ดูจะ ตามใจเกินไปสักหน่อยกระมัง ที่นางกล่าวรับคําไปตามนํ้า ก็เพียงเพราะกลัวว่าฮูหยินเผิงเฉิงจะคิดว่าตนใจแคบก็ เท่านั้น คิดไม่ถึงว่าฮูหยินเผิงเฉิงจะถือเป็นเรื่องจริงจัง ต้องการให้ตนส่งไปให้จริงๆ…ต่อให้นาง รับปาก นายท่านของพวกนางก็ไม่มีทางตอบตกลงอย่างแน่นอน นึกถึงตอนที่เฉิงจิงไม่โมโหก็เหมือนรูปปั้นรูปหนึ่ง แต่ยามโมโหขึ้นมาแม้แต่นางเองก็ต้อง ถอยห่างออกไปสามเซ่อ3031 หยวนซื่อลอบรู้สึกยินดีกับหายนะของผู้อื่น เมื่อกลับไปก็รีบคุยเรื่องนี้ กับเฉิงจิงในทันที ยังโน้มน้าวเฉิงจิงด้วยว่า “ก็เพียงสร้างความครึกครื้นสักครั้งหนึ่งเท่านั้น ข้าว่า พรุ่งนี้เช้าพวกเราส่งตราประทับไปก็แล้วกัน หยิบของเสี่ยงทายเสร็จก็นํากลับมา” เฉิงจิงขมวดคิ้วมุ่นตามที่คาดการณ์เอาไว้ เอ่ยเสียงหนึ่งว่า “เหลวไหล” กล่าวอีกว่า “ตรา ประทับถือเป็นเกียรติยศและหน้าตาของขุนนาง จะทําเป็นของเล่นเสี่ยงทายได้อย่างไร ท่านแม่ไม่ มีทางกล่าวถ้อยคําเช่นนี้ออกมาแน่! ต้องเป็นความคิดของฮูหยินเผิงเฉิง เจ้าเองก็เช่นกัน เหตุใด ไม่รู้จักห้ามปรามสักหน่อย! ท่านแม่อายุมากแล้ว บางครั้งก็เลอะเลือนบ้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เจ้าเองก็ไม่รู้จักหนักเบาด้วยอย่างนั้นหรือ” หยวนซื่อโกรธจนพูดไม่ออก

1 เซ่อ หนึ่งเซ่อเท่ากับระยะสามสิบลี้

5235

เหตุใดฮูหยินผู้เฒ่าจึงไม่เคยผิดเลยสักครั้ง เรื่องตราประทับนี้หากมิใช่เพราะฮูหยินเผิงเฉิง ที่ยุยงให้ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการใช้ ก็กลายเป็นตนที่มิได้โน้มน้าวห้ามปรามฮูหยินผู้เฒ่าไปเสียได้ คาดว่าไม่ว่าอะไรก็เป็นความผิดของตนไปเสียหมดกระมัง! กระบอกตานางรื้นชื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ กล่าวว่า “เรื่องนี้จะกล่าวโทษข้าได้อย่างไร! ท่านแม่เป็นคนเช่นไร ท่านยังไม่รู้อีกหรือ คําพูดของข้าท่านแม่เคยเก็บไปใส่ใจเมื่อไรกัน…” เฉิงจิงได้ยินหยวนซื่อพรํ่าบ่นเรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่ากัวไม่พึงพอใจนางอีกแล้ว สามสิบกว่าปี มานี้ยามมีเรื่องหรือไม่มีเรื่องก็ได้ยินนางหยิบยกขึ้นมากล่าวซํ้าๆ เช่นนี้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขา อดทนอย่างเมื่อก่อนไม่ได้อีก ในทางกลับกันเปลี่ยนเป็นใจร้อนหุนหันอดทนไม่ได้ขึ้นมาแทน “พอแล้ว!” เฉิงจิงตวาดเสียงตํ่าไปครั้งหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่ กล่าวว่า “ประจบประแจงหวัง ผล กล่าวหาบิดามารดาอยุติธรรม ล้วนเป็นความอกตัญ�ู ต่อไปหากพานพบเรื่องเช่นนี้อีกก็ใช้ สมองขบคิดให้มาก โชคดีที่ตอนนั้นมีเพียงฮูหยินเผิงเฉิงเท่านั้น หากมีฮูหยินของขุนนางคนอื่นอยู่ ด้วยล่ะก็ มิเท่ากับขายหน้าคนตระกูลเฉิงแย่หรอกหรือ” ขณะที่กล่าว เขาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา อย่างหงุดหงิดใจว่า “ด้านเจียซ่านเก็บของไปถึงไหนแล้ว ก่อนเขาออกเดินทางสองวันเลือกจัดงาน เลี้ยงที่บ้านสักวันหนึ่ง ให้คนในบ้านได้มารวมตัวกันสักครั้ง เจียซ่านจากไปเช่นนี้ คงไม่ได้เจอกัน อีกอย่างน้อยหนึ่งถึงสองปี” เขากล่าวพลางลุกขึ้นมา “ข้าจะไปที่ประตูเฉาหยางสักครั้งหนึ่ง พิธี หยิบของเสี่ยงทายของเจียซ่านตอนเป็นเด็กก็ใช้เครื่องรางปลาแทนตราประทับ ถึงแม้ท่านแม่จะ โปรดปรานอวิ้นเกอเอ๋อร์ ก็ไม่อาจกระทําสูงส่งหรูหราเช่นนี้ เมื่อเขาโตขึ้นได้เข้าราชสํานัก ด้วย เรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นี้ ฝ่ ายฟ้องร้องของราชสํานักอาจจะฟ้องร้องว่าเขากระทําตัวหรูหราตั้งแต่ เด็กได้ จะไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของเขา” กล่าวจบ ไม่รอให้หยวนซื่อได้เอ่ยปาก ก็ตะโกนเรียกบ่าวชายเข้ามาปรนนิบัติผลัดเปลี่ยน อาภรณ์ หมุนกายไปที่ประตูเฉาหยาง

5236

ไม่ง่ายเลยกว่าหยวนซื่อจะหักห้ามตัวเองไม่ให้เขวี้ยงจอกชาในมือลงพื้น แต่นํ้าเสียงพูดกลับขุ่นมัวเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ “สะใภ้ใหญ่เล่า ข้ากลับมาตั้งนานแล้ว เหตุใดจึงไม่เห็นนางเลย”สาวใช้กล่าวด้วยอาการสั่นกลัวว่า “สะใภ้ใหญ่ไปประตูเฉาหยางกับฮูหยินรองเจ้าค่ะบอกว่าคุณชายใหญ่อวิ้นครบรอบขวบปี จึงไปดูว่าทางด้านฮูหยินสี่มีอะไรให้ต้องช่วยเหลือหรือไม่ยังไม่กลับมาเจ้าค่ะ…”ตอนนี้หยวนซื่ออดทนต่อไปอีกไม่ได้แล้ว เขวี้ยงจอกชาเสียงดัง เพล้ง ลงบนพื้นประตูเฉาหยางทางด้านนี้กลับครึกครื้นเป็นอย่างยิ่งฮูหยินผู้เฒ่ากัวกลับมาแล้ว โจวเสาจิ่น โจวชูจิ่น หลี่ซื่อ หมิ่นเจีย ชิวซื่อ เฉิงเซียว เฉิงเซิงและอีกหลายคนรวมถึงเด็กๆ ต่างอยู่ในห้องนั่งเล่น เด็กๆ เล่นเจื้อยแจ้วอยู่ข้างๆ อย่างสนุกสนานส่วนพวกผู้ใหญ่นั่งอยู่ด้วยกัน“ทุกปีล้วนเป็นของเหล่านั้นทั้งสิ้น ไม่มีอะไรพิเศษ” คนที่กล่าวคือเฉิงเซิง นางอยากจะมีลูกอีกคนหนึ่ง เชิญหมอหลวงเฉามาช่วยปรับสมดุลร่างกายให้นาง ผิวพรรณผ่องใสนวลเนียน ดูดียิ่งนัก แม้แต่โจวเสาจิ่นเห็นแล้วยังนึกอิจฉา แต่คนก็อวบขึ้นมาอีกรอบหนึ่ง “ข้าคุยกับท่านอาสะใภ้แล้ว นอกจากตราประทับป้ายตราเสือและชุดเครื่องเขียนต่างๆ เหล่านั้นแล้ว ยังเพิ่มชาดแป้งผัดหน้าสองสามตลับกับลูกคิดตราชั่งจําพวกนั้นไปด้วย ดูว่าสุดท้ายแล้วอวิ้นเกอเอ๋อร์ของพวกเราจะหยิบอะไรบ้าง ท่านอาฉือเก่งทั้งบู๊และบุ๊น บนเขียนรายงานได้ ล่างดีดลูกคิดเป็น”“เจ้าเด็กน่าตายผู้นี้!” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวได้ยินแล้วก็หยิบหยกหรูอี้ข้างมือขึ้นมาหมายจะตีเฉิงเซิง “มีใครพูดถึงอาของตัวเองเช่นนี้เหมือนเจ้าบ้าง อาของเจ้าทําเพื่อผู้ใดเล่า มิใช่เพื่อพวกเจ้าหรอกหรือ ไม่มีอาของเจ้าดีดลูกคิด พวกเจ้าจะมีสินเจ้าสาวมากมายขนาดนั้นได้หรือ จะเลี้ยงแต่ละคนมาอย่างสุขภาพดีมีความสุขเช่นนี้ได้หรือ”

5237

“ท่านย่าช่างลําเอียงเกินไปแล้ว!” เฉิงเซิงแสร้งทําทีหลบการทุบตีของฮูหยินผู้เฒ่ากัวไปหลบอยู่หลังโจวเสาจิ่น ให้โจวเสาจิ่นบังอยู่ด้านหน้าตัวเอง “พูดหยอกเย้าแค่ประโยคเดียวก็ไม่อนุญาตให้พวกข้าพูดแล้ว”โจวเสาจิ่นเม้มปากกลั้นยิ้ม ปล่อยให้เฉิงเซิงหลบอยู่ด้านหลังของตัวเองเนื่องจากเป็นการพูดหยอกเย้า และฮูหยินผู้เฒ่ากัวเองก็ทําใจตีโจวเสาจิ่นไม่ได้ จึงวางหยกหรูอี้ลงยิ้มๆ ชี้เฉิงเซิงพลางกล่าวว่า “เจ้ามีความสามารถก็หลบอยู่หลังอาสะใภ้ของเจ้าไปตลอดชีวิตอย่าได้ออกมาเชียว”เฉิงเซียวหยอกเย้าฮูหยินผู้เฒ่ากัวว่า “เช่นนั้นข้าไปไหนก็จะพาท่านอาสะใภ้สี่ไปที่นั่นด้วยดูว่าท่านยังจะตีข้าอีกหรือไม่!”ทําเอาทุกคนในห้องต่างหัวเราะออกมาคํารบหนึ่งมีสาวใช้เด็กเดินเข้ามาเร็วๆ อย่างเบิกบาน กล่าวว่า “ท่านบุตรเขยของตระกูลหลี่ที่ลั่วหยางให้คนส่งของขวัญมาแสดงความยินดี มามาที่ติดตามมาด้วยสองท่านอยากเข้ามาโขกศีรษะให้ฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินสี่และคุณชายใหญ่อวิ้นเจ้าค่ะ”“รีบเชิญพวกนางเข้ามา” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวได้ยินแล้วดีใจยิ่งนักมามาทั้งสองคนนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากัวและโจวเสาจิ่นล้วนรู้จักดี ผู้หนึ่งคือชุ่ยหวนที่ติดตามรับใช้อยู่ข้างกายเฉิงเจียมาตั้งแต่เด็ก แต่งงานกับบ่าวของหลิงจิ้งผู้หนึ่งที่หลี่จิ้งอนุญาตให้ใช้แซ่ด้วยเป็นมามาดูแลงานภายในเรือนของเฉิงเจีย ออกไปไหนผู้อื่นล้วนต้องเรียกขานอย่างให้เกียรติว่าหลี่มามา ส่วนอีกผู้หนึ่งเป็นสาวใช้ใหญ่ข้างกายมารดาของหลี่จิ้ง แต่งงานกับบ่าวที่ติดตามมาจากบ้านเดิมของมารดาหลี่จิ้ง แซ่จ้าว คราวก่อนที่เฉิงเจียตั้งครรภ์ จ้าวมามาผู้นี้ก็เร่งเดินทางมาจากลั่วหยางเพื่อดูแลเฉิงเจียระยะหนึ่งเป็นการเฉพาะ ทั้งสองคนล้วนเป็นมามามีหน้ามีตาของ