บทที่ 124 การทำนายไม่ถูกต้อง!

บทที่ 124 การทำนายไม่ถูกต้อง!

อวี๋ซื่อหลินคล้ายกับกำลังใช้วิชายุทธ์พิเศษบางอย่าง

เขาหรี่ตาเล็กน้อยขณะมองกล่องสมบัติหยินหยางตรงหน้า อึดใจต่อมา หมอกสีดำก็พุ่งออกมาจากร่างกาย

สวี่หยางขมวดคิ้ว ความรู้สึกนี้… เหมือนจะเป็นพลังวิญญาณ

อีกฝ่ายปลดปล่อยพลังวิญญาณออกจากร่างกายในเวลาอันสั้น

‘ไม่แปลกใจเลยที่ว่ากันว่าบางครั้งศาสตร์แห่งการทำนายคร่าชีวิตผู้คน เท่าที่มองตอนนี้ มันก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ’

ปกติแล้วมีเพียงผู้บำเพ็ญเหนือมนุษย์ที่ไปถึงขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดเท่านั้นถึงจะสามารถนำพลังวิญญาณออกจากร่างได้

เพราะได้ก่อวิญญาณแรกกำเนิดขึ้นมา จึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพลังวิญญาณที่ออกจากร่างในเวลาอันสั้น

ราวกับสัมผัสถึงความตกตะลึงของสวี่หยางได้ อวี๋ซื่อหลินขอให้เขาผ่อนคลาย จากนั้นสอบถามบางอย่างจำพวกอายุ แล้วปิดท้ายด้วยการดูฝ่ามือ

ตามคำกล่าวของอวี๋ซื่อหลิน หากใครบางคนทำแค่เพียงดูฝ่ามือก็มีแนวโน้มว่าจะเป็นการฉ้อโกง เพราะการทำนายดวงชะตา ไม่ใช่สิ่งที่สามารถบอกได้ด้วยการดูเพียงอย่างเดียว

กระบวนการนี้ ค่อนข้างซับซ้อน ซึ่งบางครั้งต่อให้สภาพแวดล้อมไม่เป็นใจ การทำนายก็ยังเกิดขึ้นได้

“ในเมื่อสหายเต๋าสวี่ต้องการทำนายดวงชะตา ข้าจะเริ่มจากทำนายอายุขัยให้เจ้าก่อนแล้วกัน”

อวี๋ซื่อหลินยิ้มเล็กน้อย

สวี่หยางมีสีหน้าแปลกประหลาด “อายุขัยหรือ?”

ดูเหมือนว่าอายุขัยของเขาจะเป็นอมตะ หากทำนายได้ขึ้นมาไม่เท่ากับเป็นเรื่องล้อเล่นหรือ?

เขากำลังจะหาข้ออ้างเพื่อปฏิเสธ แต่หลังจากครุ่นคิดสักพักก็เลือกตอบตกลง

ช่างเถอะ หากต้องการวัดอายุขัยของข้าก็เชิญวัดตามสะดวก แล้วมาดูกันว่าเป็นของจริงหรือของปลอม

หากวัดได้เพียงว่าข้ามีอายุหนึ่งร้อยแปดสิบปี มันก็ต้องเป็นเรื่องโกหก

ด้วยเหตุนี้ การวัดอายุขัยจึงเริ่มขึ้น แล้วสวี่หยางก็สังเกตเห็นว่าเส้นสีเขียวพลันปรากฏในช่องว่างของกล่องสมบัติหยินหยาง

เส้นสีเขียวนี้ค่อย ๆ เพิ่มระดับขึ้น

อวี๋ซื่อหลินอธิบาย “สีเขียวในช่องว่างนี้คือตัวแทนอายุขัยของสหายเต๋าสวี่ ซึ่งหนึ่งหลี*[1] จะเท่ากับหนึ่งปี…”

“หนึ่งหลีเท่ากับหนึ่งปีหรือ??”

สวี่หยางมองสีเขียวที่เพิ่มขึ้นด้วยสีหน้าแปลกประหลาดขณะหันไปมองเฉินหู่ “ผู้อาวุโสเฉิน ท่านเคยทำนายอายุขัยหรือไม่?”

เฉินหู่คลี่ยิ้ม “แน่นอนว่าเคย อายุขัยของข้ามากกว่าร้อยห้าสิบปี!”

“เยี่ยมไปเลย แล้วมันแม่นยำจริงหรือ?” สวี่หยางสงสัย

เฉินหู่อธิบาย “อายุขัยนี้จะถูกทำนายจากความจริงที่ว่าเจ้าปราศจากโรคภัยไข้เจ็บและภัยพิบัติ รวมถึงไม่มีใครต้องการเอาชีวิตเจ้า หากตายกะทันหันก็จะถือว่าไม่ถูกต้อง”

สวี่หยางพลันตระหนักได้ “อย่างนี้นี่เอง”

“สหายเต๋าสวี่ช่างดวงดี ช่างดวงดีนัก” อวี๋ซื่อหลินยิ้ม “อายุขัยมากกว่าหนึ่งร้อยปี ดูเหมือนว่าสหายเต๋าสวี่จะไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานได้อย่างแน่นอน”

การไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานได้ย่อมหมายความถึงอายุขัยที่มากกว่าร้อยปี

อวี๋ซื่อหลินลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก การทำนายนี้นับว่าดี มันคงน่าอายนักหากทำนายว่าสวี่หยางจะมีชีวิตอยู่ได้เพียงไม่กี่สิบปี

“หืม เกินร้อยห้าสิบปีแล้วหรือ”

เมื่อเห็นช่องว่างสีเขียวเพิ่มขึ้น อวี๋ซื่อหลินก็หรี่ตา

“ขอแสดงความยินดีกับสหายเต๋าสวี่ด้วย อายุขัยของเจ้ามากกว่าของข้าเสียอีก”

เฉินหู่ทั้งยินดีและอิจฉาในเวลาเดียวกัน

“สหายเต๋าสวี่ช่างดวงดีนัก อายุขัยมากกว่าร้อยแปดสิบปีเข้าไปแล้ว”

“ฟู่ฟู่ฟู่…” เฉินหู่ตกตะลึง “ยังเพิ่มขึ้นอีก นี่… นี่หมายถึงการทะลวงสู่ขอบเขตจินตานไม่ใช่หรือ?”

อวี๋ซื่อหลินตระหนักเรื่องนี้ได้เช่นกัน เขาอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างขณะเส้นสีเขียวยังคงเพิ่มขึ้น

“สามร้อยปี!”

“ห้าร้อยปีหรือ?”

“สหาย!!! หนึ่งพันปี! ผู้บำเพ็ญขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด!”

เฉินหู่มองไปทางสวี่หยางด้วยความไม่อยากเชื่อ คนตรงหน้าเขาจะพัฒนาสู่ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดในภายภาคหน้า

ปะ… เป็นไปได้อย่างไร?

เป็นเรื่องยากนักที่ผู้บำเพ็ญธรรมดาจะมุ่งสู่ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดได้!

“ยังเพิ่มขึ้นอีก!” ในตอนนี้ เฉินหู่สังเกตเห็นความผิดปกติก่อนจะเอ่ยถาม “ผู้อาวุโสอวี๋ เจ้านี่พังแล้วหรือเปล่า?”

ใช่แล้ว ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ หรือว่าสิ่งนี้จะพัง?

เพราะขีดจำกัดที่มันวัดได้คือพันสองร้อยปี

หมายความว่ามันสามารถทำนายได้ถึงขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด ไม่อาจทำนายมากไปกว่านี้ได้อีก

แต่ตอนนี้สีเขียวยังคงเพิ่มขึ้นและดูเหมือนจะทะลุขีดจำกัดอีก แบบนี้มันสมเหตุสมผลหรือ?

พรวด!!

อวี๋ซื่อหลินพลันรู้สึกแน่นหน้าอก ดวงตากลายเป็นสีดำสนิท โลหิตร้อนพุ่งจุกลำคอก่อนจะกระอักโลหิตสีดำออกมา

ปัง!!

กล่องสมบัติหยินหยางตรงหน้าระเบิด ควันสีดำพวยพุ่ง

อวี๋ซื่อหลินกระเด็นออกไป ภาพลักษณ์ในฐานะผู้สูงส่งสลายหายสิ้น มีเพียงความสับสนเท่านั้นที่ยังคงอยู่

“กล่องสมบัติของข้า!!”

อวี๋ซื่อหลินทุบหน้าอก

เฉินหู่และสวี่หยางยื่นมือไปพร้อมกันขณะช่วยพยุงอวี๋ซื่อหลินอย่างรวดเร็ว

“ผู้อาวุโสอวี๋ นี่…” สวี่หยางเขินอายเล็กน้อย เขาถึงกับตระหนักได้ว่าอาจเป็นเพราะตัวเองมีอายุขัยมากเกินไปจนทำให้กล่องสมบัติระเบิด

ทว่าเขาจะพูดออกไปตามตรงไม่ได้ หาไม่แล้วอาจทำให้อีกฝ่ายโกรธจนอกแตกตาย

เฉินหู่ถอนหายใจ “มันพังแล้ว ผู้อาวุโสอวี๋ ปกติแล้วเจ้าดูแลมันไม่ดีสินะ”

อวี๋ซื่อหลินครุ่นคิดสักพักก่อนจะถอนหายใจแล้วพยักหน้า “มันพังแล้ว ข้าเพียงธาตุไฟเข้าแทรก ทำให้ลมปราณและโลหิตจู่โจมหัวใจจนไม่สามารถควบคุมมันได้!!”

อวี๋ซื่อหลินคาดเดาพลางเอ่ยคำ “ตอนที่ข้าทำนายให้สหายเต๋าสวี่ ตำแหน่งมาตรฐานควรจะอยู่ที่ร้อยห้าสิบปี หลังจากนั้น ข้าก็รู้สึกสับสน มันเป็นสัญญาณว่าธาตุไฟเข้าแทรก พอเพิกเฉยนานเข้า มันก็ทำให้กล่องสมบัติได้รับความเสียหาย เฮ้อ น่าเสียดาย”

สวี่หยางเต็มไปด้วยคำขอโทษขณะทำได้เพียงปลอบอย่างวิตกกังวล “ท่านปลอดภัยก็ดีแล้ว จะว่าไป กล่องสมบัตินี้สามารถซ่อมได้หรือไม่?”

“ข้าจะไปหาสหายนักหลอมอาวุธทีหลัง”

สิ้นคำ อวี๋ซื่อหลินเก็บกล่องสมบัติที่ยังคงมีควันลอยกรุ่นก่อนจะประสานมือไปทางสวี่หยาง “สหายเต๋าสวี่ นี่ก็ดึกมากแล้ว ข้าคงต้องขอตัวก่อน”

“ผู้อาวุโสอวี๋รักษาตัวด้วย”

อวี๋ซื่อหลินพยักหน้าไปทางเฉินหู่ก่อนจะจากไป

เมื่ออวี๋ซื่อหลินเดินออกจากบ้าน เขาก็พลิกมือแล้วหยิบกล่องสมบัติออกมาอีกครั้ง

เขาในตอนนี้อดนึกถึงคำสอนของอาจารย์ไม่ได้

อาจารย์เคยบอกว่าเชื้อสายของเทพาจารย์มีคำสอนของบรรพชนอยู่

ทันทีที่กล่องสมบัติหยินหยางเกิดควันสีดำคือช่วงเวลาที่ได้พบกับผู้ยิ่งใหญ่ อย่าลืมคว้าโอกาสนี้ไว้