บทที่ 155 หลบหนี

บทที่ 155 หลบหนี

ตกดึก

สวี่หยางกับหลินอวี้แอบไปที่ชายหาด

เพื่อตรวจสอบว่าใครเป็นผู้ส่งอสรพิษจูหลิงมา เขาจึงลงไปในน้ำ

น้ำทะเลถูกแหวกด้วยโล่ไม้ศิลา มันก่อตัวเป็นทรงกลมขนาดใหญ่ห่อหุ้มสวี่หยางเอาไว้อย่างแน่นหนา

ทว่าหลังจากสังเกตรอบข้าง เขากลับไม่พบร่องรอยของอสรพิษจูหลิงแม้เพียงเงา

“ซ่อนตัวลึกสินะ ถ้าเป็นอย่างนั้น…”

หัวใจของสวี่หยางสั่นไหวก่อนจะกลับไปที่ชายฝั่ง

“สามี เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่พบอะไร แต่ที่นี่จะต้องตกเป็นเป้าไม่ผิดแน่ ดังนั้นต้องจับตาดูอย่าให้คลาดสายตา”

“เช่นนั้นข้าจัดการเอง”

หลินอวี้พยักหน้าขณะเรียกหุ่นเชิดออกมา… เสี่ยวจิน!

วานรทองแดงปรากฏตัว ก่อนที่นางจะควบคุมมันให้ลงดำไปใต้น้ำ

นี่คือแผนของสวี่หยาง

ทันทีที่ผู้บำเพ็ญมนุษย์ปรากฏตัวในบริเวณใกล้เคียง อสรพิษจูหลิงก็จะพบพวกเขาได้อย่างง่ายดาย

เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น สวี่หยางจึงคิดที่จะส่งหุ่นเชิดไปรออยู่ในทะเล

วานรทองแดงสามารถควบคุมไปจากระยะไกลหลายพันลี้ เมื่อพรางตัว มันจะสามารถเก็บงำปราณได้อย่างแนบเนียน

ไม่ต้องพูดถึงว่าอสรพิษจูหลิงเลย ต่อให้เคลื่อนผ่านหน้า มันก็อาจจะไม่สังเกตเห็นวานรทองแดงด้วยซ้ำ

…

ในส่วนลึกของทะเล วานรทองแดงซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนทราย พลางตรวจตราพื้นที่ใต้ท้องทะเล

เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อย สวี่หยางก็จากไปพร้อมกับหลินอวี้

ทุกวันในช่วงเย็น สวี่หยางจะมาเปลี่ยนหินวิญญาณให้หุ่นเชิดด้วยตัวเอง

ด้วยเหตุนี้ วันเวลาจึงผ่านไปด้วยดี

ในคืนนั้น หลินอวี้ที่กำลังล้างจานก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง หุ่นเชิดส่งสัญญาณเตือนว่าอสรพิษจูหลิงกำลังเคลื่อนผ่านไป

บริเวณใต้น้ำ

อสรพิษจูหลิงห้าตัวแหวกว่ายออกไปตามลำดับ

งูทะเลลำตัวหนา ปากแหลมคมประหนึ่งนกน้ำและมีส่วนหัวที่ดูแปลกประหลาด

เกล็ดบนร่างกายล้วนเป็นสีดำสนิท เปล่งแสงเย็นเยียบประหนึ่งโลหะจากก้นทะเล

ไม่ช้างูทะเลทั้งห้าก็เริ่มแยกย้ายกันไปทางทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตกเพื่อเตรียมซ่อนตัวและโจมตีด้วยน้ำท่วมจากทุกทิศทาง

แต่ในขณะนั้นเอง

พรวด พรวด!!

คลื่นพลังวิญญาณสองกลุ่มทำลายความสงบในน้ำก่อนจะกระแทกเข้าใส่ช่วงท้องของอสรพิษจูหลิง

รูเลือดสองแห่งระเบิดออก ลำไส้ไหลทะลักออกมาพร้อมกับโลหิตที่ย้อมผืนน้ำให้กลายเป็นสีแดงฉาน

“จัดการได้หนึ่ง”

หลินอวี้เอ่ยด้วยความตื่นเต้นจากในลานบ้าน

จากที่นี่ นางสามารถมองเห็นผ่านดวงตาของหุ่นเชิดได้อย่างชัดเจน

นางรู้ว่าการตายของอสรพิษจูหลิงจะเป็นการเปิดเผยตัวตนของหุ่นเชิด ดังนั้นควบคุมหุ่นเชิดให้พุ่งเข้าหางูทะเลตัวที่แข็งแกร่งที่สุดด้วยความเร็วสูงสุด

พรวด!!

แล้วทำการโจมตีด้วยพลังวิญญาณอีกครั้ง

ถึงอย่างไรมันก็เป็นหุ่นเชิดขั้นสูงระดับสอง

อสรพิษจูหลิงไม่เก่งในการต่อสู้ระยะประชิด เรื่องหลบหลีกยิ่งไม่ต้องพูดถึง อสรพิษจูหลิงอีกตัวจึงถูกสังหารไป

…

“แย่แล้ว ข้าขาดการติดต่อกับงูทะเลของข้าไปแล้ว”

บำเพ็ญมนุษย์ที่มีไฝขนาดใหญ่บนหน้าผากบนเรือเหาะมีสีหน้าซีดเผือด

“มันอย่างไรกันแน่?”

“ข้าไม่รู้ ตรวจจับปราณไม่ได้เลย หรือว่าปราณของมันจะเบาบางมาก”

“หรือว่าผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานจะลงมือ??”

“ไม่ใช่ หากเป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานจริง พวกงูทะเลต้องตรวจจับได้แล้วสิ มันน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตใต้ทะเล ถอยก่อนเถอะ”

…

ในคืนที่หนึ่ง หลินอวี้ช่วยจัดการงูทะเลไปทั้งสิ้นสองตัว

วันรุ่งขึ้น สวี่หยางเคลื่อนกายไปตามเกลียวคลื่น ก่อนจะลากซากอสรพิษจูหลิงสองตัวขึ้นมา

บนชายหาด เฉินหู่กับหลินอี้มองอสรพิษจูหลิงด้วยสีหน้าไม่น่าดู

“ถึงพวกเราจะจับมันได้แล้ว แต่ก็ยังเหลือเวลาอีกสามวัน เมื่อคืนพวกมันคงพยายามเตรียมการโจมตีด้วยน้ำท่วม เพื่อทำลายค่ายกลเป็นแน่”

การคาดเดานี้คงเป็นการอธิบายที่ง่ายที่สุดแล้ว

หลังจากได้ฟังคำของสวี่หยาง ผู้บำเพ็ญมนุษย์ทั้งสองก็มีสีหน้าเคร่งขรึม

“ข้ารายงานไปทางตระกูลหลินแล้ว แม้พวกเขาบอกว่าจะส่งมาสนับสนุนให้ แต่คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้แน่”

เฉินหู่ส่ายหน้า

หลินอี้ผู้สวมเสื้อคลุมสีแดงเพลิงพึมพำ “หากมาไม่ได้จริง ข้าคงต้องกลับตระกูลหลิน อย่างน้อยก็พอคาดหวังเรื่องความช่วยเหลือได้”

เฉินหู่รีบเอ่ย “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ข้าส่งคนไปจัดการเองก็ได้”

สวี่หยางเผยสีหน้าแปลกประหลาด

เฉินหู่ดูกังวลเรื่องที่หลินอี้จะกลับตระกูล

แต่หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง สวี่หยางก็เข้าใจ

ในฐานะสมาชิกของตระกูลหลิน การจะกลับตระกูลในช่วงวิกฤตเช่นนี้ หลินอี้ไม่มีทางกลับมาได้ทันที

เรื่องนี้มีความเป็นไปได้ค่อนข้างมาก

เกาะหงเยี่ยตั้งอยู่โดดเดี่ยวและมีการป้องกันอ่อนแอ หากถูกยึดไป ผู้บำเพ็ญหญิงเช่นนางย่อมมีจุดจบที่น่าเวทนา

นางสร้างรากฐานขึ้นมาแล้ว ทำให้มีอนาคตไร้ขีดจำกัด ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่จะไม่คิดสู้จนตัวตายเพียงเพื่อปกป้องเกาะหงเยี่ย

เมื่อเห็นการปฏิเสธของเฉินหู่ หลินอี้ก็ถอนหายใจ “สหายเต๋าเฉินหู่ เจ้ายังคิดว่าข้าจะไม่กลับมาอยู่งั้นหรือ? ข้าเพียงคิดว่าหากกลับไปเอง ตระกูลหลินจะต้องส่งกำลังคนมาสนับสนุนข้าอย่างแน่นอน”

เฉินหู่ยังคงยืนกรานปฏิเสธ

ดวงตาของหลินอี้ทอประกายวาบ ก่อนจะก้มศีรษะราวกับเสียใจ “เอาละ ข้าขอตัวก่อน”

…

คืนที่สอง

หลินอวี้สังหารงูทะเลได้อีกครั้ง

ข่าวลือเรื่องการสังหารงูทะเลสามตัวติดต่อกันแพร่กระจาย ทั่วทั้งเกาะรับรู้แล้วว่าสวี่หยางทรงพลังแค่ไหน

“น้องสวี่หยางช่างมีความสามารถนัก ทีนี้พวกเราก็ปลอดภัยแล้ว”