บทที่ 177 ศัตรูชนะหรือพ่ายแพ้

บทที่ 177 ศัตรูชนะหรือพ่ายแพ้

คืนนั้น ที่จวนตระกูลหลิน หลินอีหลุนโดยสารเรือเหาะ กลับมายังห้องโถงใหญ่

ครู่ต่อมา สวี่หยางและหลินหวั่นชิงก็ได้รับเชิญให้ไปที่ห้องโถงใหญ่ เพื่อปรึกษากลยุทธ์

ก่อนหน้านี้ หลินอีหลุนได้นำผู้อาวุโสใหญ่ทั้งหลายออกจากจวนไปหาผู้บำเพ็ญเซียนของตระกูลหลี่ เพื่อปรึกษากลยุทธ์โจมตีสำนักชิงหยาง

มีข่าวว่า ผู้บำเพ็ญเซียนตระกูลถัง และผู้บำเพ็ญมนุษย์บางคนจากสำนักฮ่าวชี่ชุนหยางก็ไปที่นั่นด้วย เหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์เหล่านี้คือคนที่แยกตัวออกไปแต่เดิมไม่ได้ถูกควบคุม

หลินอีหลุนนำข่าวสารมาหลายเรื่อง

ประการที่หนึ่ง ผู้นำตระกูลถังยังไม่ได้ถูกควบคุม ขณะนี้พำนักอยู่ที่บ้านตระกูลหลี่ กำลังต่อสู้กับสมบัติกู่ในภวังค์จิต

ประการที่สอง ผู้นำของสำนักฮ่าวชี่ชุนหยาง ไม่ได้รับผลกระทบจากกู่พิษ แต่บาดเจ็บสาหัส มีข่าวว่าหนีไปต่างแดน มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงโบราณทางตอนใต้

ว่ากันว่า สำนักฮ่าวชี่ชุนหยางก็มีสาขาหนึ่งที่เมืองหลวงโบราณทางตอนใต้

แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะไม่มีการติดต่อกัน แต่ก็เป็นสำนักที่มีต้นกำเนิดเดียวกัน เมื่อประมุขประสบภัย จึงไปขอความช่วยเหลือที่เมืองหลวงโบราณทางตอนใต้ ก็เป็นสิ่งที่เข้าใจได้

ส่วนผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดของสำนักฮ่าวชี่ชุนหยางอีกแห่ง ได้นำผู้ที่ไม่ถูกควบคุม หลบหนีออกไป ผู้บำเพ็ญขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดพยายามควบคุมกู่พิษในภวังค์จิต เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียการควบคุมตนเอง

ประการที่สาม ภายในสำนักชิงหยาง เจ้าสำนัก โจวหลี่ ได้รับการยืนยันแล้วว่าถูกสมบัติกู่ระดับสี่ควบคุม เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสในสำนักกว่าเจ็ดส่วน ได้ถูกควบคุมแล้ว

ศิษย์ส่วนหนึ่งได้หลบหนีออกจากสำนักไป

ส่วนผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดอีกสองคนของสำนักชิงหยาง กลับถูกคุมขังไว้ภายในสำนักชิงหยาง

เมื่อทั้งสองคนนี้ถูกควบคุม ก็ยากที่จะต่อต้านได้

สวี่หยางถามว่า “พวกเราที่นี่ไม่มีผู้บำเพ็ญขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดเลยแม้แต่คนเดียว ที่เหลือก็บาดเจ็บกันทั้งนั้น จะรับมือกับเจ้าสำนักชิงหยางอย่างไร?”

แม้พวกเขาจะมีจำนวนมากกว่า แต่พละกำลังกลับไม่เก่งกาจเท่า หมายความว่ายากที่จะต่อต้านสำนักชิงหยางได้

หลินอีหลุนอธิบาย “ได้ยินมาว่า หัวหน้าสำนักฮ่าวชี่ชุนหยาง เทียนสิง กำลังจะเดินทางกลับมาจากเมืองหลวงโบราณทางตอนใต้ เมื่อนั้นเขาจะนำกองกำลังที่มีผู้บำเพ็ญมารที่สามารถควบคุมผู้คน ไม่ใช่แค่เราเท่านั้นที่รังเกียจ แต่เมืองหลวงโบราณแห่งแดนใต้ก็ยังถือว่าเป็นเคล็ดวิชาของผู้บำเพ็ญมาร จึงจำเป็นต้องกำจัดทิ้ง”

“มีผู้บำเพ็ญมนุษย์จากเมืองหลวงโบราณแห่งแดนใต้ด้วยหรือ ดีเลย”

…

เวลาผ่านไปหลายสิบวัน

หลินอีหลุนนำเหล่าผู้บำเพ็ญอาวุโสออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังตระกูลหลี่

เมื่อกลับมา เขาก็ได้นำข่าวดีมาด้วย

ที่เมืองหลวงโบราณแดนใต้ มีผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดสามคนมาเยือน นอกจากนี้ยังมีเหล่าอาวุโสขอบเขตจินตานอีกด้วย

สามวันต่อมา เหล่าตระกูลต่าง ๆ ก็ได้ส่งคนออกไปบางส่วนเพื่อบุกไปที่สำนักชิงหยาง

ในวันเดียวกันนั้นเอง เทียนสิง เจ้าสำนักสำนักฮ่าวชี่ชุนหยาง ก็ได้นำเหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดสามคน บุกเข้าสำนักชิงหยาง ทำลายรังกู่พิษจนสิ้น

และยังปราบเจ้าสำนักชิงหยาง โจวหลี่ ใช้เคล็ดวิชาของเมืองหลวงโบราณแดนใต้ นำกู่พิษในภวังค์จิตของโจวหลี่ออกมา

ส่วนศิษย์เอกแห่งสำนักชิงหยาง ผู้อยู่เบื้องหลังอย่าง ซ่งซานซู ดูเหมือนจะได้รับข่าวล่วงหน้า จึงหายตัวไปอย่างลึกลับ

หลังจากนั้น ด้วยความช่วยเหลือของเหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์จากเมืองหลวงโบราณแดนใต้ เหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์จากสำนักอื่น ๆ จึงได้รับการช่วยเหลือออกมา และช่วยนำกู่พิษออกมาได้

แน่นอนว่า การช่วยชีวิตนั้นหาใช่การช่วยเหลือเปล่า ๆ แต่ละสำนักต่างต้องจ่ายค่าตอบแทนไม่ใช่น้อย

โดยเฉพาะสำนักชิงหยาง ทุ่มทรัพย์สมบัติของสำนักออกไปเกือบครึ่งหนึ่ง รวมถึงหินวิญญาณนับไม่ถ้วน

หลังจากนั้น เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจากเมืองหลวงโบราณทางตอนใต้ก็ไม่ได้จากไปไหน กลับรวมตัวกับสำนักฮ่าวชี่ชุนหยางผสานเป็นหนึ่ง สร้างเป็นสาขาขึ้นมา

เมื่อสวี่หยางได้รับข่าวสารเรื่องนี้ก็รู้สึกแปลกใจอย่างยิ่ง

เพราะเขารู้สึกตัวว่าจากนี้ไป แผนที่แดนเซียนตอนเหนือจะเปลี่ยนแปลงไป สำนักฮ่าวชี่ชุนหยางจะเป็นสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในที่แห่งนี้

…

หนึ่งเดือนต่อมา

ทางหวังสวี่เฉียง สวี่หยางก็ได้ข่าวคราวของหวงเสี่ยวเหมย

เดิมที ตอนนั้นนางและเหล่าลูกศิษย์ช่วยอาจารย์ออกมาอย่างลับ ๆ แล้วก็หนีออกจากสำนักชิงหยาง ไปซ่อนตัวในสถานที่แห่งหนึ่ง

จนกว่าเรื่องยุ่งยากจะได้รับการแก้ไข พวกเขาจึงสามารถกลับสำนักได้

แต่หวังสวี่เฉียงนั้นยังคงเป็นศิษย์หน่วยรักษาการณ์ของสำนักชิงหยาง เขาแทบจะไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ

เหตุการณ์กู่พิษจบลงอย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ

ยามค่ำคืน

สวี่หยางนึกถึงเรื่องราวทั้งหมด เขารู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

เนื่องจากสถานการณ์ปัจจุบันแดนเซียนตอนเหนือกลายเป็นเมืองขึ้นของเมืองหลวงโบราณทางแดนใต้

“ดังนั้นศัตรูได้ชัยชนะหรือพ่ายแพ้”

สวี่หยางพึมพำกับตัวเอง

…

ครึ่งปีผ่านไป

ผู้คนในเมืองของตระกูลหลินคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ ร้านค้าต่าง ๆ ก็ขายดี ผู้คนต่างก็อยู่กันอย่างสงบสุข

แต่เหล่าผู้บำเพ็ญทุกคนต่างก็รู้สึกว่าปราณของพลังวิญญาณในบริเวณนี้ลดลง

ตอนแรกไม่มีใครสังเกตเห็น แต่ผู้ที่มีระดับการบำเพ็ญสูงกลับรู้สึกได้

ต่อมา สำนักสำนักฮ่าวชี่ชุนหยางก็ได้เผยแพร่รายงานการสอบสวน

การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของสวรรค์และโลก!

ใช่แล้ว นั่นคือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฟ้าดิน

เส้นชีพจรวิญญาณของแดนเซียนตอนเหนือทั้งหมดร่อยหรอลงมาก

แท้จริงแล้ว สถานการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่มันค่อย ๆ เกิดขึ้น ทว่าช่วงหลายปีมานี้กลับเร็วขึ้น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็เข้าใจ จึงไม่แปลกใจที่ผู้ที่สามารถฝึกฝนจนถึงขอบเขตวิญญาณวิญญาณแรกกำเนิดมีน้อยลงเรื่อย ๆ ไม่ต้องพูดถึงขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด แม้แต่ขอบเขตจินตานที่ยิ่งใหญ่ก็ยังมีน้อย

ความจริงเป็นเช่นนี้เอง!

แม้สภาพแวดล้อมภายนอกจะโหดร้าย แต่ผู้คนก็ยังต้องดำรงชีวิตต่อไป

วันนี้ตระกูลหลินประกาศว่าอีกสิบวันข้างหน้าคือวันดี จึงจะจัดพิธีมงคลสมรสให้แก่ สวี่หยางกับหลินไห่ถังและหลินหวั่นชิง

เดิมทีตระกูลหลินก็มิได้ต้องการจะจัดพิธีให้แก่หลินไห่ถัง เพราะถึงแม้หลินไห่ถังจะแซ่หลิน แต่ก็มิใช่สมาชิกโดยสายเลือดแท้จริงของตระกูลหลิน

หลินอีหลุนเคยเอ่ยเป็นนัยกับสวี่หยาง ให้หลินหวั่นชิงเป็นภรรยาเอก

ส่วนหลินไห่ถังนั้นให้เป็นเพียงภรรยาน้อยที่แต่งเข้ามาเพื่อสวี่หยาง

ตระกูลหลินจะมอบหินวิญญาณและทรัพยากรเพื่อการฝึกฝนให้

แต่ทั้งสวี่หยางและหลินหวั่นชิงต่างก็ปฏิเสธข้อเสนอนี้

ดังนั้นวันนี้ ตระกูลหลินจึงจัดงานสมรสให้แก่ทั้งสอง โดยมีผู้คนจากตระกูลใหญ่ต่าง ๆ รอบข้างมาร่วมงานด้วย

“สวี่หยาง ข้าไม่นึกว่าเจ้าและศิษย์พี่หลินจะได้ครองคู่กัน ขอแสดงความยินดีด้วย”

หวงเสี่ยวเหมยมาแสดงความยินดี แววตาสลับซับซ้อน