บทที่ 68 สามปีผ่านไป…

บทที่ 68 สามปีผ่านไป…

ในจดหมาย หวงเสี่ยวเหมยเล่าถึงวิธีเข้าร่วมการแข่งขันสำนักชั้นในก่อนจะได้เข้าไปในที่สุด ซึ่งนางประสบความสำเร็จในด้านการศึกษาจนติดห้าสิบอันดับแรก

หลังจากเข้าสำนักชั้นใน นางจะมีถ้ำฝึกกับทุ่งวิญญาณเป็นของตนเอง อีกทั้งเงินเดือนที่ได้รับก็สูงขึ้น

นางวางแผนจะปลูกสมุนไพรวิญญาณรอบถ้ำ แต่ระดับการฝึกตนของน้องชายต่ำเกินไป และมีทักษะการปลูกถ่ายวิญญาณไม่มากพอ ดังนั้นจึงถามสวี่หยางว่าสนใจเข้ามาหรือไม่ แต่สมาชิกครอบครัวกลับไม่ยินยอม หมายความว่าภรรยาทั้งสองจะต้องอาศัยอยู่ในเมืองฟางซึ่งอยู่บริเวณตีนเขาของสำนักชิงหยาง

“จริงใจไม่เบา ขนาดมีเรื่องดีเจ้าก็ยังคิดถึงข้า”

มันคือถ้ำของสำนักชิงหยาง ต่อให้ใช้นิ้วเท้าคิดก็ทราบว่าสภาพแวดล้อมการฝึกตนจะต้องดีมากอย่างแน่นอน

สวี่หยางในตอนนี้ยิ่งมั่นใจว่าหวงเสี่ยวเหมยยังคงมีใจให้กับเขา

แต่น่าเสียดายที่เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะแยกกับภรรยาแม้ว่าจะให้พวกนางอยู่ที่ตีนเขาของสำนักชิงหยางได้ก็ตาม

ต้องจับตาดูต่อไป

หลังจากนั้น หวงเสี่ยวเหมยยังกล่าวอีกว่าจะมีการจัดงานฉลองขนาดเล็กสำหรับศิษย์ชั้นใน นางจึงอยากเชิญสวี่หยางให้มาร่วมงานด้วย ซึ่งมีการบอกเป็นนัยว่าผู้บำเพ็ญที่มีภูมิหลังจะมาที่นี่ เขาอาจจะสามารถสร้างความสัมพันธ์จากการเข้าร่วมดังกล่าวได้

ความสัมพันธ์ของสำนักชิงหยางเป็นประโยชน์กว่าความสำคัญของตระกูลผู้บำเพ็ญที่นี่

หากทำการเปรียบเปรย ตระกูลผู้บำเพ็ญที่นี่จะเทียบเท่ากับเจ้าของบ้าน

ส่วนสำนักขนาดใหญ่จะเทียบเท่ากับกลุ่มข้ามชาติซึ่งไม่อาจนำมาเทียบได้

นอกจากนี้ หวงเสี่ยวเหมยยังบอกอีกว่าในตอนท้ายของการแข่งขันของสำนักชั้นในจะมีการนำยา สมุนไพร ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ ยันต์และวัตถุชิ้นอื่นมาทำการประมูล ซึ่งหนึ่งในนั้นมียาทะลวงขั้น และนางโชคดีพอที่จะได้รับตั๋วเข้าร่วมมา

การที่นางเชิญสวี่หยางก็เพราะหวังว่าเขาอาจจะได้รับยาทะลวงขั้นจนสามารถเข้าสู่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นปลายได้โดยไว

หลังอ่านจดหมายจบ หัวใจของสวี่หยางก็สั่นไหว

“ยาทะลวงขั้น!”

แน่นอนว่าเขาต้องการยาทะลวงขั้น แต่นั่นต้องแลกกับการมุ่งหน้าสู่สำนักชิงหยางซึ่งอยู่ไกลลิบ…

“ถนนหนทางก็อันตราย”

ไม่เหมือนเมื่อสามปีก่อน ช่วงเวลาแห่งความสบายทำให้เขาขาดความกระตือรือร้น

ตกกลางคืน เสิ่นม่านอวิ๋นก็ปิดประตูร้าน

พวกเขามารวมตัวกันรอบลานร้านเพื่อรับประทานอาหาร

ทุกวันนี้เมืองฟางปลอดภัยมาก พวกเขาต่างเกียจคร้านที่จะกลับเมืองชั้นในก่อนจะพากันอยู่อาศัยที่ร้านในวันปกติ

หลังจากรับประทานมื้อเย็น สวี่หยางก็แสดงจดหมายให้ภรรยาทั้งสองดู

“สำนักชิงหยาง? สามีวางแผนที่จะไปหรือ?” หลินอวี้อดไม่ได้ที่จะถาม

“ข้ายังไม่ได้วางแผนจะไป มันเป็นการเดินทางไกล ในฐานะผู้บำเพ็ญขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหก ย่อมเป็นเรื่องง่ายที่จะเผชิญกับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง”

สวี่หยางส่ายหน้า

“ข้าก็คิดว่ามันอันตรายเช่นกัน แต่หวงเสี่ยวเหมยเชิญเจ้าไปเข้างานฉลองขนาดเล็กสำหรับศิษย์ชั้นใน นี่นับว่าเป็นโอกาสที่จะสร้างความสัมพันธ์อันดี…” เสิ่นม่านอวิ๋นลังเล

“ข้าจะลองคิดดู”

……

ตกกลางคืนก็มีฝนพรำลงมาตามชายคาประหนึ่งเสียงจักจั่น

ภายในบ้านปรากฏแสงอบอุ่น

หลินอวี้พิงหลังซบไหล่ของสวี่หยาง เส้นผมตกลงมาที่ด้านข้างของใบหน้าเขา ทำให้รู้สึกคันไม่น้อย “สามี อวิ๋นเอ๋อร์ยังคงฝึกเขียนยันต์อยู่หรือ?”

“อื้ม เมื่อไม่นานมานี้ทักษะการสร้างยันต์ของนางพัฒนาขึ้นมาก เพราะงั้นนางอยากเพิ่มอัตราความสำเร็จผ่านการฝึกให้มากขึ้น”

“ช่างเก่งกาจสามารถนัก”

สวี่หยางยิ้ม “เจ้าก็เก่งกาจสามารถเช่นกัน เจ้าคอยดูแลร้านให้มีระเบียบ อวิ๋นเอ๋อร์มักชื่นชมเจ้าต่อหน้าข้า มิหนำซ้ำเรื่องบนเตียงก็มีแต่ดียิ่งขึ้น…”

การได้รับคำชมจากสวี่หยางทำให้หลินอวี้มีความสุข นางพึมพำขณะเผยสายตารักใคร่ออกมา “ขอบคุณสามีมาก ถ้าข้าไม่เจอเจ้าก็คงไม่มีความสุขอย่างทุกวันนี้ พอมองย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ตอนที่พ่อของข้าด่วนจากไป ตอนนั้นข้าเคยคิดที่จะตายตามไปด้วย”

สวี่หยางตบหลังนาง “ทั้งหมดมันเป็นอดีตไปแล้ว…”

“สามี เจ้ากับอวิ๋นเอ๋อร์ต่างเป็นคนที่มีหวังในการสร้างรากฐาน หากมีโอกาสก็จงไปสำนักชิงหยางกับคนอื่นเถอะ แบบนั้นจะได้ปลอดภัยไปในตัว หากสามารถประมูลยาทะลวงขั้นมาได้จะต้องดีมากอย่างแน่นอน”

หลินอวี้มองออกว่าสวี่หยางอยากไปสำนักชิงหยาง

สวี่หยางพยักหน้าขณะสนทนาสองสามครั้ง จากนั้นก็ปล่อยให้หลินอวี้พักผ่อน ส่วนเขาเดินไปที่ห้องถัดไป

ตอนนี้ ห้องถัดไปเป็นห้องทำงานของเสิ่นม่านอวิ๋นซึ่งเต็มไปด้วยวัสดุสร้างยันต์

“เป็นอย่างไร สหายเต๋าสวี่ เจ้าไม่ได้รังแกอวี้เอ๋อร์ใช่หรือไม่?”

เสิ่นม่านอวิ๋นวางยันต์ใบใหม่ขณะพูดหยอกล้อด้วยรอยยิ้มสดใส