บทที่ 70 งานออกร้านผู้บำเพ็ญธรรมดา

บทที่ 70 งานออกร้านผู้บำเพ็ญธรรมดา

“เอาเป็นเคล็ดการกลั่นลมปราณระดับสูงเป็นอย่างไร หลังจากเข้าสำนักชิงหยาง มันคือเคล็ดวิชาที่ข้าร่ำเรียนและสามารถทำการฝึกฝนจนถึงขอบเขตจินตานได้ บัดนี้ข้าเป็นศิษย์สายใน แม้เป็นเคล็ดวิชาระดับต่ำที่ข้าได้รับการสอนสั่งก็สามารถเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดได้ แต่น่าเสียดายที่เคล็ดวิชานี้เป็นความลับที่สำนักชิงหยางไม่อนุญาตถ่ายทอดให้คนนอก หากลอบแพร่งพรายออกไป ทุกคนในตระกูลจะถูกประหารชีวิต!!”

หวงเสี่ยวเหมยกล่าวขอโทษ

“ส่วนจะซื้อได้ที่ไหน…”

ทันใดนั้นหวงเสี่ยวไฉก็พูดแทรก “เรื่องนี้ข้ารู้”

สวี่หยางเอ่ยคำอย่างกระตือรือร้น “โปรดบอกข้าด้วย หากมีเบาะแสอะไรจะเป็นพระคุณมาก!”

หวงเสี่ยวไฉโบกมือซ้ำไปมา “พี่สวี่ก็พูดเกินไป เทียบความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับท่านพี่แล้ว ข้าจะไปขอผลประโยชน์จากเจ้าได้อย่างไร? เอาละ ข้าได้ยินมาจากนักเล่นแร่แปรธาตุที่เป็นเพื่อนบ้านว่าเพราะสำนักชิงหยางจะมีการจัดประมูล ผู้คนทั้งหลายจึงไหลหลั่งกันเข้ามา ทำให้มีการติดต่อซื้อขายผ่านงานออกร้านผู้บำเพ็ญธรรมดา ใช่แล้ว ข้าได้ยินมาว่ามีการประมูลเคล็ดวิชาระดับสูงรวมอยู่ด้วย!”

“ว่ากันว่าเคล็ดวิชาดังกล่าวมาจากตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน ตระกูลดังกล่าวถูกผู้บำเพ็ญมารกวาดล้างเมื่อสองปีก่อน หลังจากนั้น คนในตระกูลบางส่วนจึงกลายเป็นผู้บำเพ็ญธรรมดา เนื่องจากพวกเขาใช้ประโยชน์จากเคล็ดวิชาระดับสูงไม่ได้ก็เลยอยากขายพวกมันให้กับโลกภายนอก”

หัวใจของสวี่หยางสั่นไหว “ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนสหายเต๋าหวงช่วยแนะนำงานออกร้านผู้บำเพ็ญธรรมดาที”

“ได้ พรุ่งนี้ข้าจะถามแล้วมาแจ้งให้เจ้าทราบ”

หวงเสี่ยวไฉยิ้มอย่างมีความสุขที่สามารถช่วยสวี่หยางได้

“ถ้างั้นตกลงตามนี้ สวี่หยาง ข้าจะไปกับเจ้าด้วย!” หวงเสี่ยวเหมยบอกว่าการทำแบบนี้ก็เพื่อเป็นหลักประกันความปลอดภัยให้เขาไปในตัว

สวี่หยางพยักหน้าโดยไม่ปฏิเสธ

หลังจากพี่น้องไปจากที่นี่แล้ว สวี่หยางก็ไม่รีบร้อนจากไป เขาเก็บจานที่เหลือก่อนจะเปิดห้องเพื่ออยู่ที่นี่

สมกับเป็นร้านอาหารระดับสูง

ทั่วทั้งร้านมีค่ายกลรวมวิญญาณ เขาสามารถทำการฝึกฝนที่นี่เพื่อทำให้การบำเพ็ญพัฒนาอย่างรวดเร็ว

ตกเย็น ฟ้าเริ่มมืด

สวี่หยางออกไปเดินข้างนอกขณะมองม่านราตรีกับถนนที่พลุกพล่านพลางถอนหายใจ เขาจากบ้านมาหลายวัน ทำให้ไม่คาดหวังว่าจะได้รับผลประโยชน์จากภรรยา

ใช่แล้ว แม้คราวนี้เขามาที่นี่หลายวันแต่ก็ยังได้รับคะแนนพิเศษประมาณสิบแต้มทุกเช้า หากนำของภรรยาทั้งสองมารวมกันก็จะอยู่ที่ราวสามสิบแต้ม

มันแสดงให้เห็นว่าภรรยาทั้งสองอารมณ์ดี

“แบบนี้ค่อยโล่งอกหน่อย”

สถานที่ดังกล่าวสมกับเป็นเมืองเซียน แม้จะเดินตามถนนช่วงกลางคืนก็ยังมีผู้คนเป็นจำนวนมาก

สวี่หยางเดินเลียบแผงลอยก่อนจะซื้ออาหารท้องถิ่น

นอกจากนี้เขายังไปที่ร้านสมุนไพรวิญญาณเพื่อซื้อเมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณที่ไม่มีติดมือมาด้วย

ตอนนี้เขาใส่เมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณสามสิบชนิดไว้ในถุงขนาดเล็ก

เมื่อรวมกับที่ซื้อในวันนี้ จำนวนจึงอยู่ที่ประมาณสี่สิบชนิด

เหตุผลที่เขาค้นหาทุกหนแห่งก็เพราะกำลังพิจารณาการสร้างรากฐานในอนาคต เมื่อวางแผนถึงเรื่องยาสร้างรากฐาน เขาก็จำเป็นต้องมีโอสถวิญญาณมากขึ้น

หากซื้อโอสถวิญญาณทันทีย่อมไม่สามารถจ่ายได้อย่างแน่นอน หรือต่อให้ซื้อได้ก็จะตกเป็นเป้าหมายในทันที ดังนั้นเริ่มที่เมล็ดพันธุ์ก่อนย่อมเป็นการดีกว่า

เขาจะปลูกสมุนไพรวิญญาณด้วยตนเอง!!

เมื่อกลับเข้าไปในร้านอาหาร จิตเทวะของสวี่หยางก็แผ่ขยายออกไป

อื้ม ไม่มีใครตามมา

จากนั้นเขาจึงกลับบ้านเพื่อพักผ่อน

……

วันต่อมา

[แม้ภรรยาหลินอวี้จะคิดถึงท่านเล็กน้อย แต่เนื่องจากหนูสุ่ยหลิงยังอยู่ในสภาพดี นางจึงอารมณ์ดีไปด้วย ทำให้ได้รับคะแนนพิเศษ 15 แต้ม]

[แม้เมื่อคืนภรรยาเสิ่นม่านอวิ๋นฝันธรรมดากับฝันทางเพศถึงท่านอย่างละครั้ง แต่เนื่องจากหนูสุ่ยหลิงยังอยู่ในสภาพดี นางจึงอารมณ์ดีไปด้วย ทำให้ได้รับคะแนนพิเศษ 15 แต้ม]

“ไม่เลว ได้คะแนนพิเศษถึง 30 แต้มเลย”

เนื่องจากหนูสุ่ยหลิงทำสัญญากับเขาผ่านป้ายควบคุมสัตว์อสูร หากมีอะไรเกิดขึ้นกับพวกนางจนแผ่นป้ายดังกล่าวตกไปอยู่ในมือของผู้อื่น สถานะของมันย่อมต่างออกไป

ดังนั้นภรรยาทั้งสองจึงขึ้นอยู่กับสถานะของหนูสุ่ยหลิง

หลังจากรับประทานอาหารเช้า หวงเสี่ยวไฉก็มาที่โรงเตี๊ยมเพื่อส่งจดหมายให้สวี่หยาง

“พี่สวี่ คำเชิญเข้าร่วมงานออกร้านผู้บำเพ็ญธรรมดาที่ข้าไปขอมาจะจัดขึ้นในดินแดนรกร้างนอกเมืองเซียนในวันพรุ่งนี้…”

“ปลอดภัยหรือไม่?”

สวี่หยางคิ้วขมวดเมื่อได้ยินคำว่าเป็นดินแดนรกร้างนอกเมือง

“อืม… พวกนักเล่นแร่แปรธาตุบอกว่าปลอดภัยแน่นอน เพราะงานออกร้านนี้จัดโดยผู้บำเพ็ญนามว่าอี้ฝูกับผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานอีกหลายคน สหายเต๋าอี้ฝูผู้นี้ศึกษาพระธรรม แม้จะไม่ใช่ศิษย์พุทธคุณ แต่ก็นับว่าเป็นศิษย์ฆราวาสที่มีชื่อเสียงในโลกภายนอกค่อนข้างมาก หากมีเขาอยู่ งานครั้งนี้ย่อมปลอดภัยอย่างแน่นอน”

“อีกอย่าง ที่นั่นอยู่ใกล้เมืองชนบทของสำนักชิงหยาง ว่ากันว่าศิษย์บางส่วนจะไปที่นั่นเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย”