สัมภาษณ์งาน 2

ตลอดทางที่ชายคนนี้กับนิราเดินผ่านจนกระทั่งขึ้นลิฟไปชั้นบนสุด มีแต่คนทักทายและก้มหัวให้ เขาทำแค่พยักหน้ารับ ส่วนนิราตัวลีบตัวหดหมดแล้ว เขาคนนี้เป็นใครกันแน่

“เอ่อ ท่านรองค่ะ จะพาเด็กคนนั้นไปไหน” หญิงสาวที่ยืนอยู่โต๊ะก่อนถึงหน้าห้องที่เขียนว่ารองประธานพูดขึ้น

ผู้หญิงที่นิราเพิ่งเจอ

“ผมจะสัมภาษณ์เธอเองหลังประชุมเสร็จ หาน้ำไปให้เธอด้วย อย่าให้คนไล่เธอไปไหน คุณเจน ผมขอเอกสารการประชุมด้วยครับ” ชายหนุ่มสั่งเลขาชั่วคราวของท่านประธาน ก่อนจะหันมายิ้มให้เลขาตัวเอง แล้วรับเอกสารที่เธอยื่นมาให้

“ไปรอผมในห้องนั่น แล้วเตรียมตัวให้ดี หวังว่าผมจะไม่ผิดหวังนะที่พาคุณมา” เขาชี้บอกเธอไปที่ห้องของรองประธาน ก่อนจะยิ้มนิดๆ แล้วเดินจากไปทางห้องประชุมที่เธอกับเขาเพิ่งเดินผ่านมา

“เข้าไปสิ จะยืนเช่อทำไม ยัยบ้านนอก” พูดเสียงดังให้ได้ยิน ก่อนจะเหยียดปากใส่เด็กสาวตรงหน้า ดูยังไงก็บ้านนอกชัดๆ เสื้อผ้าที่ใส่ก็เชยแสนเชย แถมผิวก็คล้ำกว่าเธอ

“เห้ออออ” นิราเดินเข้าไปนั่งรอในห้องทันที ไม่หวังน้ำดื่มอย่างที่ชายคนนั้นบอก แค่ไม่โดนไล่ออกไปตอนนี้ก็ดีแล้ว นิรานั่งอยู่เงียบๆ เธอไม่ต้องเตรียมตัวอะไรหรอกเพราะเตรียมมาแล้วนั่นเอง

นิราก้มมองตัวเองอีกครั้ง สภาพเธอก็ไม่ได้แย่สักนิด เธอใส่เสื้อสีขาวกับกางเกงสีดำ มันก็ดูเหมาะกับการสัมภาษณ์งานนี่นา แล้วเธอบ้านนอกตรงไหน หรือไอ้สีผิวของเธอที่มันโผล่พ้นเสื้อแขนยาวสีขาวนี่เหรอ มันดูคล้ำเลยดูบ้านนอกเหรอ นิราคิดอย่างสงสัยในคำพูดของผู้หญิงคนนั้น

เธอยอมรับว่ามาจากต่างจังหวัดไม่ได้มีผิวสีขาวเนียนละเอียดเหมือนคนในกรุงเทพ แต่เธอคิดว่าถ้าเธออยู่กรุงเทพนานกว่านี้เธอต้องขาวขึ้นแน่นอน บางทีอาจจะขาวและสวยกว่าผู้หญิงที่ดูถูกเธอด้วยซ้ำ

นิรามองมือตัวเองที่มันคล้ำเพราะตากแดดช่วยแม่ทำงาน แต่ไม่เคยนึกรังเกียจความดำของมันสักนิด ยิ่งดูมันยิ่งคิดถึงคนเป็นแม่ ถ้าไม่ใช่เพราะหนี้ก้อนโต เธอคงไม่ต้องทิ้งแม่มาหางานทำในกรุงเทพคนเดียว

3 ชั่วโมงต่อมา

ร่างสูงของนรสิงค์ หรือคุณสิงค์ ผู้เป็นรองประธานบริษัทนำเข้าและส่งออกขนาดใหญ่นี้ ก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของตัวเองทันทีที่ประชุมเสร็จ

วันนี้เขาต้องเป็นประธานในการประชุม แทน คุณพยัคฆ์ หรือเสือ พี่ชายที่หนีไปหาคู่หมั่นคนสวยตั้งแต่เช้า หรือบางทีอาจจะตั้งแต่เมื่อคืน

“คุณรอนานไหมครับ”

สิงค์ถามผู้หญิงที่นั่งผงกหัวกับโซฟา เธอคงจะง่วงเพราะรอเขาตั้งนาน ไหนจะตาหวานเยิ้มที่มองเขานั่นอีก นี่เธอตื่นรึยังเนี้ย

“ต้องถามด้วยเหรอคุณ คุณก็น่าจะรู้เรื่องเวลาดีที่สุด”