ตอนที่ 3

“คุณเจนช่วยด้วยค่ะ ฉันยังไม่ได้เริ่มงาน แต่กำลังจะเป็นหนี้ก้อนโตซะแล้ว” นิราหันมาเกาะแขนเจนจิราที่เดินรั้งท้าย

“ทุกอย่างวันนี้ฟรีค่ะ” เจนจิรายิ้มขำกับคนที่อายุน่าจะเท่ากันกับเธอ ผู้หญิงคนนี้คิดว่าเธอจะต้องทำงานชดใช้ค่าของพวกนี้เหรอ เปล่าหรอกเจ้านายตั้งใจซื้อทั้งหมดนี้ให้ยังไงละ

“แต่มันแพงนะคะ ฉันไม่กล้าใช้ค่ะ”

นิรายังคงบอกเจนจิราที่กำลังเลือกครีมบำรุงผิวให้เธอ แต่เจนจิราไม่สนใจ ทั้งยังเดินไปหยิบเครื่องสำอาง ที่เหมาะกับสภาพผิวของนิรามาให้อีกหลายอย่าง

“แต่ต้องใช้ค่ะ คุณเสือไม่ชอบให้เลขาตัวเองหน้าจืด” เจนจิราไม่ได้ตามใจคุณสิงค์ แต่เธอกำลังทำเพื่อคุณเสือ ท่านประธานต่างหาก

“เสร็จหรือยังคุณเจน” นรสิงค์ที่เดินไปนั่งรอ เดินกลับมาอีกครั้ง เมื่อมองเห็นตระกร้าขนาดใหญ่ในมือเจนจิรา

“เรียบร้อยค่ะ” เธอบอกก่อนจะวางทั้งครีมทั้งเครื่องสำอางราคาแพงไว้บนเคาน์เตอร์คิดเงิน

“ทั้งหมดหนึ่งแสนสองหมื่นบาทค่ะ” พนักงานบอกยอดสินค้าทั้งหมด

“คะ? … เดี๋ยวค่ะ” นิรารีบไปหยิบของที่พนักงานอีกคนกำลังแพคใส่ถุงกระดาษอย่างดีไว้แน่น ตบมือป้าบกับหน้าผากตัวเอง อย่างคนตกใจทำอะไรไม่ถูกกับยอดเงินมหาศาล

“ไม่เอาแล้วได้ไหมคะ ครีมอะไรราคาตั้งหลายพัน” นิราหันไปถามคนทั้งคู่ ที่ส่ายหน้าให้เธอพร้อมกันอย่างสามัคคี

“เอ่อ ยังรับอยู่ไหมคะ” พนักงานถามย้ำอีกครั้ง ก่อนจะรับบัตรเครดิตสีทองจากนรสิงค์

“เรียบร้อยค่ะ ขอบคุณมากค่ะท่าน” พนักงานคืนบัตรให้นรสิงค์ก่อนยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“คุณเจนไปส่งคุณนิราด้วยนะ ผมมีธุระ จะไม่เข้าบริษัท” นรสิงค์พูดจบก็ก้าวเท้าออกเดินทิ้งสองสาวไปทันที

“ไปกันเถอะค่ะ”

เจนจิราพูดจบก็เดินนำออกไป ทั้งยังถือของไว้ในมือเสร็จสรรพ เธอเป็นเบ้ให้เจ้านายมานาน ถือของเป็นเรื่องจิบๆสำหรับเธอ

หน้าคอนโดที่นิราพักอาศัย

“เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ เข้างาน 08.00 นะ มาถึงให้ขึ้นมาหาเจนที่ห้องท่านรองก่อน ไม่ต้องไปหาคนอื่น แล้วก็ของที่ซื้อวันนี้ใช้ด้วยนะคะ”

เจนจิราพูดบอกด้วยรอยยิ้ม เธอมั่นใจว่าตัวเองต้องเป็นคนช่วยสอนงานผู้หญิงสวยตรงหน้านี้แน่ๆ

“ขอบคุณมากนะคะคุณเจน”

นิรายกมือไหว้ขอบคุณเจนจิราอย่างนอบน้อม ที่คนสวยตรงหน้าไม่แสดงท่าทีรังเกียจเด็กต่างจังหวัดแบบเธอให้เห็นเลยสักครั้ง

ทันทีที่รถคันหรูขับออกไป นิราก็หิ้วของพะรุงพะรังทั้งหมดเข้าไปในคอนโดของคนรู้จัก ที่ปล่อยเช่าให้เธอในราคาถูก

“อ๊าก เหนื่อยชะมัดเลย”

นิราทิ้งตัวลงนอนก่อนจะมองนาฬิกาบนหัวเตียง ที่บอกเวลาเที่ยงนิดๆ เพราะความหิวที่เล่นงานท้องของเธอมานาน นิราเดินไปหยิบแซนวิชที่ซื้อมาจากเซเว่น ทิ้งตัวลงนั่งกัดกินแซนวิชทันที อย่างไม่คิดจะสนใจข้าวของราคาแพงที่หิ้วเข้ามาสักนิด

เมื่ออิ่มก็เริ่มง่วง เลยตัดสินใจนอนพักเอาแรงสักหน่อย เพราะไม่ค่อยมีอะไรให้ทำอยู่แล้ว

Tru Tru Tru