ตอนที่ 110 นอนไม่หลับ

ตอนที่ 110 นอนไม่หลับ

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้แล้ว รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มก็โผล่ขึ้นมาบนหน้าของจาริณี

เห็นแบบนี้แล้วแผนการของเธอก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ผลนี่!

จักรกฤษที่ยืนอยู่ข้างๆเห็นปาลีนั่งยองบนพื้นและร้องไห้ อดใจไม่ไหวเลยเดินเข้าไป เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงที่พกติดตัวอยู่ออกมา ยื่นให้ปาลีอย่างไร้สิ้นเสียง

ปาลีเงยหน้า มองไปที่เขาด้วยน้ำตาที่เต็มหน้า จู่ๆก็ยื่นมือปัดผ้าเช็ดหน้าที่จักรกฤษยื่นให้ด้วยความหวังดีทิ้ง และพูดด้วยความแค้นว่า “นี่คือผลลัพธ์ที่นายอยากได้ใช่ไหม ดั่งใจนายแล้วนิ ดนุพลไปแล้ว เขาทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียว นายพอใจหรือยัง?”

จักรกฤษรู้สึกสับสนเมื่อได้ยินเช่นนั้น ผ่านไปสักพักถึงจะเข้าใจสิ่งที่ปาลีพูด เลยจำเป็นต้องรีบแก้ตัวให้กับตัวเอง “อย่าบอกนะว่าเธอคิดว่าฉันเป็นคนบอกเรื่องความสัมพันธ์ของเธอและรฐาให้ดนุพลฟัง? ฉันไม่ได้ทำนะ”

ถึงแม้ว่าวันนั้นเขาเคยบอกว่าจะให้เวลาปาลี 7 วัน ถ้าภายใน 7 วันปาลียังไม่บอกความจริงให้ดนุพลฟัง ก็อย่าโทษเขาตอนที่เขาเป็นคนพูดความจริงทั้งหมดเอง แต่ว่า เขาไม่ได้ทำแบบที่เขาเคยพูดไว้จริงๆ เขาก็ไม่รู้ทำไมตัวเองถึงใจอ่อน

“ถ้านายไม่ได้เป็นคนบอก แล้วทำไมนายกับดนุพลถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

ปาลีไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด เพราะว่าเธอไม่มีวันที่จะคิดได้ว่า เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของจาริณี

“ฉันกะจะนัดดนุพลไปเล่นบาส แต่เขาบอกว่าจะมาเยี่ยมธามที่โรงพยาบาลฉันก็เลยตามเขามาไง ช่างมันเถอะ เธอไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร อธิบายให้เธอฟังก็ไม่ได้อะไร ผู้หญิงนี่แม่งยุ่งยากจริงๆ!”

จักรกฤษยิ่งพูดยิ่งโมโห โยนผ้าเช็ดหน้าที่อยู่บนมือทิ้งลงบนพื้น หันหลังและเดินออกไปด้วยความโกรธ

ปาลีมองไปที่ภาพด้านหลังด้วยความตะลึง เธอนิ่งอยู่กับที่ด้วยความไม่พอใจ หรือว่า...เธอเข้าใจจักรกฤษผิดไปจริงๆ

ขณะนี้ นัฐพงษ์ที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ก็ยิ้มอย่างแปลกประหลาด ในใจคิดว่า ทะเลาะกันไปเลยทะเลาะกันไป เอาให้ทุกอย่างมันแย่ลงเลยยิ่งดี แบบนี้ เขาจะได้ฉวยโอกาศจากสถานการณ์

เพราะว่าเหตุการณ์นี้ ปาลีอยู่เฝ้าธามจนถึงเวลา 2 ทุ่ม หลังจากนั้นเธอก็รีบกลับไปที่คฤหาสน์ของดนุพลและเธอ

เมื่อถึงบ้าน ก็ไม่มีวี่แววของดนุพลเหมือนที่คิดไว้

ปาลีล้มตัวลงไปบนโซฟาในห้องนั่งเล่นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดนุพลแค่กลับบ้านไปกินข้าวเอง ใช้เวลาตั้ง 3 ชั่วโมงเลยเหรอ?

แต่เธอก็ยังรออย่างอดทน 3 ทุ่ม 4 ทุ่ม 5 ทุ่ม…

ใกล้ที่จะเที่ยงคืนแล้ว ดนุพลก็ยังไม่กลับบ้าน โทรศัพท์ก็ไม่ได้โทรมา

ในที่สุดปาลีก็ทนไม่ไหวแล้ว เธอกัดที่ริมฝีปากและโทรไปหาดนุพล

“ฮัลโหล!”