ตอนที่ 165 ชายชราและเด็กสาว

ตอนที่ 165 ชายชราและเด็กสาว

ดนุพลส่ายหัว “ใครจะไปรู้ นั่นมันเป็นเรื่องเมื่อ25ปีมาแล้ว ก็คิดซะว่าแม่ของภาสวรดวงไม่ดี”

ปาลีพยักหน้ารับ และเธอไม่คิดถามอะไรแล้ว

ตระกูลยักษ์ใหญ่อย่างตระกูลกันตพัฒน์ ไม่น่าว่าจะมีเรื่องที่น่าเกลียดเพียงแค่นี้ เพราะสิ่งที่มักถูกปกปิดอยู่ในรูปลักษณ์ที่สวยงามนั้นสกปรกและน่ากลัว เธอไม่ต้องการที่จะรู้หรือสนใจมันอีก เธอต้องการแค่ให้ดนุพลเป็นผู้บริสุทธิ์ก็พอแล้ว

แต่ไม่รู้ ว่ามีบางเรื่องมันอาจน่ากลัวยิ่งกว่าที่เธอจินตนาการ และยิ่งไม่รู้ ว่ามีคนที่จะต้องอดทนรอชีวิตที่สุขสบายอีกสักกี่คน

วันถัดมา ทวิติยาส่งคนไปรับปาลีไปที่บ้านของตระกูลกันตพัฒน์ เหตุผลนั้นสำคัญมาก ในตระกูลกันตพัฒน์มีเพียงเธอ ภรรยาในอนาคตและคนใช้หลายคน ข้อดีก็คือให้ปาลีเลี้ยงลูก

ปาลีไม่คิดอยากจะไปอยู่แล้ว พอนึกถึงว่าทุกๆวันต้องเจอหน้าทวิติยา เธอนึกภาพแล้วว่าชีวิตของเธอจะยากลำบากแค่ไหน แต่ว่าดนุพลก็ได้เดินทางไปที่หมู่บ้านน้ำขาวเป็นการส่วนตัวเพื่อที่จะขอปาลีแต่งงานกับพ่อแม่ของเธอ แต่ปาลีเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ในเวลานี้ เธอถูกคนที่ส่งมาโดยทวิติยาพาขึ้นรถ จากนั้นก็มุ่งหน้าตรงไปทางบ้านของตระกูลกันตพัฒน์

ตระกูลกันตพัฒน์นั้น หรูหรากว่าที่ปาลีจินตนาการไว้ มันเป็นคฤหาสน์ที่มีสไตล์ มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ มีสนามกอล์ฟ มีพื้นที่ป่าส่วนตัว พื้นที่กว้างใหญ่มาก

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้าน ทวิติยาก็ส่งสาวใช้พิเศษสองคนสับเปลี่ยนกันมารับใช้ สิบเจ็ดและสิบแปด

คนใช้ในบ้านตระกูลกันตพัฒน์ไม่มีชื่อเรียก ทั้งหมดใช้ตัวเลขแทน เพราะว่ามีคนใช้หลายสิบคน ถ้าใช้ชื่อคงจะจำไม่ได้ และแผ่นรหัสที่ติดบนหน้าอกของพวกเขาคือเลขบัตรประจำตัวของพวกเขา

อายุของสิบเจ็ดและสิบแปดยังน้อย น่าจะประมาณ18-19ปีแบบนั้น พวกเขาสวมใส่ชุดเครื่องแบบแม่บ้าน หน้าตาดูอ่อนน้อมและสุภาพมากกับปาลีและไม่ว่าปาลีอยากจะทำอะไร หรือจะกินอะไร พวกเขาก็จะมาบริการให้ทันที แต่พวกเขาตามติดปาลีทุกก้าว แม้ในตอนที่เธอเข้าห้องน้ำ ก็ยังยืนเฝ้าที่หน้าประตู

ปาลีดูหมดหนทาง แต่นี่คือความหวังดีของทวิติยา และเธอไม่สามารถหนีได้

หลังจากที่อยู่ในห้องเป็นเวลาเกือบทั้งวัน ปาลีรู้สึกเบื่อมาก เธอจึงเดินออกไปที่สวนข้างนอก สิบเจ็ดและสิบแปดก็รีบตามติดมาทันที ไม่ห่างสักก้าว

พระอาทิตย์ตก สวยงามอย่างไร้ที่ติ!

บนผืนหญ้าสีเขียวในสวน ปาลีเห็นชายชราและเด็กสาว ชายชรามีผมขาว นั่งอยู่บนรถเข็น เด็กสาวหน้าตาดี ยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนดอกไม้ สวมชุดสีขาวกำลังไล่จับผีเสื้อ

ชายชรามองเด็กสาวที่กระโดดไปกระโดดมาอยู่ข้างหน้าเขาอย่างมีชีวิตชีวา รอยยิ้มดูอบอุ่น จากนั้นเขาก็กวักมือเรียกเด็กสาว เด็กสาวหันกลับมาและวิ่งไปหาเขา ชายชราหยิบผ้าเช็ดหน้าของเขาออกมาและเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของเธอ การกระทำที่แสนนุ่มนวลนั้น

ราวกับว่าเธอเป็นคนที่เขารักที่สุด

“ชายชราคนนั้นเป็นใคร?”

ปาลีถามสิบเจ็ดที่อยู่ข้างหลังเธอ

“ท่านเป็นคุณปู่อาวุโส！”