ตอนที่ 230 ความคิดถึงที่โหมกระหน่ำ

ตอนที่ 230 ความคิดถึงที่โหมกระหน่ำ

แสงแดดจากด้านนอกช่างบาดตานัก ดนุพลนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ มองผ่านหน้าต่างไปด้านนอก ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

4ปีแล้ว ดนุพลอายุ29แล้ว กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่มีเสน่ห์ที่สุดของวัยรุ่นหนุ่ม ไม่อยากจะยอมรับเลยแต่เวลาผ่านไปทำให้ดนุพลหล่อมากขึ้น มั่นคงและลึกซึ้ง แต่ในดวงตาของเขากลับมักจะมีความซึมเศร้าที่ไม่สามารถเอามันออกไปได้ ความเจ็บปวดนั้น ชั่งหนักหนาเหลือเกินลมพัดผ่านไป พัดไปโดนเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แล้วยังพัดไปโดนผมที่ดกดำของดนุพลด้วย ถ้าสมมุติมีคนอยู่ตรงนี้ ยังไงก็คงต้องมองเห็นแน่ๆ ว่ารากผมด้านล่างของดนุพลนั้นเป็นสีเงินขาว

ใช่แล้ว ผมของดนุพลทั้งหมดจริงๆแล้วมันขาวไปหมดแล้ว แต่เป็นเพราะการย้อมสีถึงทำให้เค้าปกติไม่แตกต่างจากคนผมดำคนอื่น

ในปีนั้น ตั้งแต่ได้รับความรู้ต่างๆจากโสรจแล้ว ปาลีก็ได้เช็กเงิน3ล้านบาท ในตอนที่เธอเดินจากเขาไปเพื่อเงินนั้น....เขา ผมขาวภายในคืนเดียว！

ตอนนั้นมันทำให้คนอื่นตกใจมาก โดยเฉพาะแม่ของดนุพล เจ็บปวดจนร้องไห้เหมือนจะตาย แต่โสรจกลับเกลียดแทบอยากจะกัดให้แหลกในหนึ่งคำ

มองย้อนกลับมาก็4ปีแล้ว 4ปีมานี้ เช้าเขาก็ออกตามหาตอนเย็นก็ออกตามหา เขาไม่เคยคิดที่เขาจะยอมปล่อยปาลีไปเลย แต่เขากลับได้รับแต่ความเงื่อนงำกลับมา ปาลีย้ายกลับมาประเทศเขาแล้ว กี่ครั้งแล้วที่ต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหัวใจของเขามันเจ็บจนชาและเต็มไปด้วยบาดแผล

ยกมือขึ้นหยิบกรอบรูปบนโต๊ะในห้องทำงานขึ้นมา รูปในกรอบรูปคือรูปที่เขากับปาลีเคยถ่ายด้วยกัน

ในรูปภาพ ปาลียิ้มสวยดั่งดอกไม้ เหมือนจานสะอาด ราวกับเหมือนมีนกตัวน้อยๆอยู่ในอ้อมกอดของเขา มันทั้งนุ่มนวลสวยงามและเคลื่อนไหวได้อย่างสง่างาม

แต่ใบหน้าเขาก็ยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนกัน รอยยิ้มที่มีความสุขแบบนี้ เขาไม่มีมันมา4ปีแล้ว

“ที่รักคุณอยู่ที่ไหน คุณอยู่ไหนกันแน่?”

เขาจับรูปภาพอย่างเบามือแล้วเอามันมาวางทาบไว้ตรงตำแหน่งหัวใจ ดนุพลหลับตาลงจินตนาการว่าปาลีอยู่ข้างๆตัวเอง หยดน้ำใสๆค่อยไหลหยดออกมาอย่างเงียบๆจากตาของเขา หัวใจของเขาชั่งเจ็บปวดยิ่งนะ

มือที่สั่นเทาค่อยสัมผัสรอยยิ้มบนรูปของปาลีที่ยิ้มสวยดั่งดอกไม้ ดนุพลก็พึมพำออกมาว่า “พวกเขาพูดว่าที่เธอรับเช็ก3ล้านไป เพราะเธอทำเพื่อเงิน แล้วก็เลยเลือกที่จะจากฉันไป นี่ไม่ใช่ความจริงใช่ไหม? นี่ต้องไม่ใช่ความจริงแน่ๆ คนรักของฉันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง แต่ทำไมเธอไม่ยอมมาเจอฉัน ไม่ยอมให้ฉันหาเธอให้เจอ เธอรู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมาก คิดถึง..คิดถึงเธอมากเหลือเกิน..”

ถึงแม้ว่าโสรจจะทำให้ดนุพลเชื่อว่าเพราะปาลียอมรับเช็กเงิน3ล้านแล้วจากเขาไป โสรจจึงเอาหลักฐานต่างๆออกมามากมาย ถึงแม้ว่าหลักฐานพวกนี้จะไม่สามารถเชื่อถือได้ทั้งหมด แต่ในนั้นก็มีบางอย่างที่เป็นเรื่องจริง ดนุพลไม่เข้าใจที่ตัวเขากลับปฎิเสธที่จะเชื่อเรื่องพวกนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะในใจของเขาที่มันดื้อรั้นที่คิดว่า ถึงแม้ว่าปาลีจะเอาเงินของโสรจไป ก็คงเพราะตกที่นั่งลำบาก ดังนั้นเขาเลยเลือกที่จะไม่เชื่อว่ามันคือเรื่องจริง

แต่หามาตั้งหลายเดือนรอมาตั้งหลายปี ดนุพลรู้สึกว่ามันเหนื่อยมากแล้วจริงๆ เหนื่อย..เหนื่อยจริงๆ เหนื่อยจนคิดอยากจะนั่งอยู่บนเก้าอี้นี้จนละลายหายไป หรือไปก็ให้เขาตายไปอย่างเงียบๆแบบนี้

“ตึงๆๆ”