ตอนที่ 232 ความรักและความเกลียดชัง

พอทำทั้งหมดนี้เสร็จ โสรจก็เก็บรูปของดนุพลและปาลีไป จากนั้น เธอก็เดินออกจากห้องทำงานอย่างสมใจ

อีกด้าน ดนุพลกับทิวัตถ์ออกจากอาคาร และขึ้นรถไป

ทิวัตถ์เป็นคนขับรถ ดนุพลนั่งพักตาอยู่ที่เบาะรองนั่ง เมื่อเทียบกับการที่ต้องเจอโสรจ เขาค่อนข้างที่จะอยากไปสนามบินรับคนมากกว่า

หลังจากครึ่งชั่วโมง รถก็มาถึงที่สนามบิน

“ท่านนายก เร่งหน่อย เลยเที่ยงแล้ว คุณ Zoeyเธอบอกว่าไฟลท์เธอคือตอนเที่ยง กลัวว่าเธอจะถึงแล้ว พวกเราใกล้จะสายแล้ว ”

ทิวัตถ์เตือนด้วยความกระวนกระวาย

ดนุพลจัดการกับเสื้อผ้าบนร่างกายของเขา และตอบอย่างไม่เห็นด้วยว่า “ ช้าหน่อยจะเป็นไรไป ที่ฉันมารับเธอนี่ก็นับว่าไว้หน้าเธอมากแล้ว ”

ถ้าไม่ใช่เพราะจะสลัดความพัวพันของโสรจ เขาจะไม่มาแน่นอน

ทิวัตถ์เงียบในทันที ไม่กล้าเอ่ยปากอีก แต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะดูหมิ่นว่า : “ ท่านนายกคนใหญ่คนโต คุณมีเงินมากมายอยู่ที่บ้านเสมอ ดังนั้นจึงไม่ยากเลยที่จะหาผู้ประกอบการที่ลงทุนในต่างประเทศเหล่านี้ได้ แต่ว่าทั้งเมืองAของพวกเรานั้นหายาก และไม่เพียงแต่หายาก แม้จะอ้อนวอนขอพรเจ้าก็ยังจะมีสักกี่คนที่จะมาลงทุนแบบนี้ ! ”

แต่ยังไงก็ตาม เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปถามที่สนามบิน ช่วยไม่ได้มีบางคนกลายเป็นคนโง่แล้ว วันนี้มันไม่มีเที่ยวบินที่มาถึงตอนเที่ยงเลย

ทิวัตถ์ไปถามที่ฝ่ายบริการ ถึงได้รู้ว่า เที่ยวบินของคุณZoeyเธอ จริงๆแล้วบ่ายโมงตรงจะถึง

ดนุพลที่อารมณ์ก็ไม่ดีอยู่แล้วได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจ หัวเราะเยาะและพูดออกมาทันทีว่า : “นี่กล้าคิดจะเล่นกับฉันหรอ จงใจบอกเวลาให้เร็วกว่าหนึ่งชั่วโมง นี่ต้องการให้นายกเทศมนตรีอย่างฉันมารอเธอก่อนหนึ่งชั่วโมงหรอ? เป็นการวางท่าที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”

พูดไป เขาก็หันหลังเตรียมจะกลับ

ชีวิตที่ไม่มีความสุข แม้ในเรื่องของงานวันนี้ก็ไม่เป็นที่น่าพอใจ วันเวลาของเขา ไม่สนุกเลยสักนิด

พอทิวัตถ์เห็นนายกของเขาโกรธดังนั้น ก็รีบดึงดนุพลไว้ทันที แล้วขอร้องอ้อนวอนว่า : “ท่านนายก คุณช่วยหยุดความไม่พอใจของคุณสักหน่อย เราจะขัดใจคุณผู้หญิง Zoey คนนี้ไม่ได้จริงๆ ครั้งนี้ เธอไม่เพียงแต่ลงทุนในอุตสาหกรรมอาหารในเมือง A ของพวกเรา แต่ยังรวมถึงในวงการแพทย์ด้วย ได้ยินมาว่า ครั้งนี้เธอได้นำอุปกรณ์การแพทย์มาจำนวนมาก หนึ่งในนั้นคือเครื่องมือการรักษาที่มีความเชี่ยวชาญสูงในการรักษาคนที่เป็นอัมพาต และยิ่งไปกว่านั้น ผลที่ออกมานั้นดีมาก และหากว่าการลงทุนประสบความสำเร็จ จะเป็นการปฏิรูปทางประวัติศาสตร์ครั้งสำคัญสำหรับการพัฒนาอุตสาหกรรมการแพทย์ในเมือง A ของพวกเรา ! ”

ที่ทิวัตถ์พูดมานั้นเขาจริงใจ ดนุพลฟังแล้วก็รู้สึกได้

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจมากที่สุดกลับเป็นเครื่องมือการรักษาที่มีความเชี่ยวชาญในการรักษาคนที่เป็นอัมพาต

เพราะว่า ทำให้เขานึกถึง โสดร แม่ของนัฐพงษ์ ผู้หญิงที่สวยงามคนนั้นหลับมานานกว่า20กว่าปีแล้ว เกือบจะเป็นเหมือนพืชผักที่ไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้อีกแล้ว และถ้าหากว่าเครื่องมือใหม่ที่คุณผู้หญิง Zoeyคนนี้นำมานั้น มีประสิทธิภาพ ใช้งานได้ดีจริงๆแล้ว ความเป็นไปได้ที่แม่ของนัฐพงษ์จะฟื้นขึ้นก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ด้วยเหตุนี้ ทำให้ดนุพลเก็บความไม่พอใจของตัวเองไว้ และพยายามที่จะเริ่มอดทนรอ

ในฐานะลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมาด้วยกันกับนัฐพงษ์ตั้งแต่เด็ก ดนุพลรู้ดีว่านัฐพงษ์นั้นใช้ความพยายามมากแค่ไหนกับแม่ของเขาที่เป็นเหมือนกับพืชผัก ก็ถือว่าช่วยพี่ช่วยน้องแล้วกัน！

ในขณะที่รอ เวลาก็ผ่านไปช้ามาก แต่มันก็จะต้องผ่านไปในที่สุด

ความคิดเห็น