ตอนที่ 286 การเดิมพัน

ตอนที่ 286 การเดิมพัน

“ นี่คือเอกสารการหย่าที่ผมให้คนร่างขึ้นมา คุณดูก่อน ถ้าหากว่าไม่มีปัญหาก็เซ็นชื่อซะ ! ”

มีดที่โสรจกำลังใช้ปลอกแอปเปิ้ลอยู่นั้นก็ตกลงจากมือไปที่พื้นเสียงดังเคร้ง ทันใดนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองดนุพลด้วยความเฉยเมย โสรจไม่กล้าจะเชื่อในสิ่งที่หูของตัวเองได้ยิน

ถึงแม้ว่าดนุพลจะเคยพูดเรื่องหย่ากับเธอแล้ว แต่เธอกลับคิดมาตลอดว่ามันจะสามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้

รอยยิ้มที่เสแสร้งว่ามีความสุขบนใบหน้าไม่สามารถที่จะทนฝืนยิ้มมันต่อไปได้อีกแล้ว จากนั้นโสรจก็หยิบเอกสารการหย่าของดนุพลขึ้นมาและฉีกมันออกเป็นชิ้นๆอย่างไม่ลังเล พร้อมกับระเบิดเสียงตะโกนดังออกมาใส่ดนุพลว่า : “ ผู้หญิงคนนั้นมันเป็นใคร จู่ๆก็ทำให้คุณกลายเป็นคนที่เลือดเย็นไม่มีความรู้สึกความรับผิดชอบแบบนี้ คุณบอกฉันมา มันเป็นใครกันแน่ ? ”

โสรจเชื่อว่าในวันนั้นนัฐพงษ์ได้เตือนเธอแล้ว ดังนั้น เธอจึงมั่นใจและไม่สงสัยเลยว่า ดนุพลมีผู้หญิงอื่นอยู่ข้างนอกแล้ว

ดนุพลขมวดคิ้ว “ ผมพูดไปแล้ว ที่ผมจะหย่ากับคุณมันเป็นเรื่องของโชคชะตาอยู่แล้ว ไม่เกี่ยวกับใครเลย ถึงแม้ว่าวันนี้คุณจะฉีกเอกสารการหย่านี้ มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร เพราะผมยังมีเหลืออีกเยอะ และถ้าคุณยังไม่มีเหตุผลแบบนี้อีกต่อไปล่ะก็ อย่างนั้นพวกเราก็คงจะต้องไปเจอกันที่ศาลอย่างเดียวแล้ว ”

โสรจยิ้มอย่างโกรธเคือง : “ ฉันบอกแล้วว่าฉันจะไม่หย่า ให้ตายก็ไม่หย่า ผู้หญิงคนนั้น คุณไม่บอกฉันก็สามารถไปสืบหาเองได้ และถ้าฉันหามันเจอ แน่นอนฉันจะเรียกมันว่านางแพศยาคนนี้…….โอ๊ย….. ”

โสรจยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียง “ เพียะ ” ดังขึ้นบนหน้า

ดนุพลดึงมือของเขากลับมาด้วยความโกรธ และพูดอย่างเฉยเมยว่า : “ ผมไม่เคยทำร้ายผู้หญิง แต่คุณไม่ควรจะพูดถึงเธอแบบนี้ ตอนนี้ ออกไป ผมไม่อยากคุยไร้สาระกับคุณอีก พวกเรา ไปเจอกันที่ศาล ”

โสรจเอามือกุมหน้าของเธอ และมองไปที่ดนุพลอย่างไม่กล้าที่จะเชื่อพร้อมกับพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า : “ คุณตบฉัน ? คุณตบหน้าฉัน ? แค่เพราะฉันด่ามันว่านางแพศยา ? ”

เมื่อพูดถึงนี่ เสียงของเธอก็ดังขึ้นอย่างฉับพลันว่า : “ ดนุพล คุณจำเอาไว้ ที่ตบหน้าฉันครั้งนี้ฉันจะเอามันคืนกลับไปให้นางผู้หญิงแพศยาคนนั้นเป็นสิบเท่า ! ”

พูดจบ ก็เดินออกจากห้องไป

ในระหว่างทางที่กำลังออกจากโรงพยาบาลนั้น ใบหน้าที่แต่งมาอย่างละเอียดอ่อนของโสรจนั้นก็เละเทะจากความโกรธ และเมื่อเห็นท่าทางของเธอที่ดูเหมือนอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อนั้น คนรอบข้างก็หลีกทางให้เธอทุกคน

ด้วยความบังเอิญ โสรจเห็นเงาสลัวๆของรูปร่างที่คุ้นเคย รูปร่างที่สูง สง่า ราวกับใครบางคนที่เธอเกลียด ฝันถึงทีไรก็กัดฟันตลอด

หัวใจของโสรจ สะดุ้งเต้น อย่าบอกนะว่าคือเธอ ? เธอกลับมาแล้ว ?

ดวงตาของเธอโต โสรจต้องการเดินตามไปเพื่อที่จะดูให้แน่ใจ แต่ใครจะรู้ว่าในตอนนี้จู่ๆก็มีคนผมฟูพุ่งออกมาทางด้านซ้ายอย่างฉับพลัน หญิงขอทานที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ชนเข้าจังๆกับโสรจ ผลคือมีเสียงร้องโอดครวญ จินตนาการได้เลยว่ามีสี่เท้าชี้ขึ้นฟ้าแล้ว ทั้งสองล้มราบลงกับพื้น

“ ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ……. ”

หญิงขอทานรีบเอ่ยคำขอโทษในทันที จากนั้นก็ดึงมือของโสรจขึ้นมาจากพื้น