ตอนที่ 288 ความอดทนที่น่ากลัว

ตอนที่ 288 ความอดทนที่น่ากลัว

คำพูดของโสรจ แสดงให้รู้ว่าเธอได้เห็นเรื่องราวทั้งหมดและเข้าใจทุกสิ่งแล้ว จากนั้นก็คิดไว้ว่าวิสาข์จะต้องตกตะลึง

แต่น่าเสียดาย ที่เธอคิดผิด

วิสาข์หันกลับมาอย่างเรียบเฉย จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น แล้วมองไปที่โสรจพร้อมกับพูดอย่างเฉยชาว่า : “ เธอกลับมาทำไม ? มีเรื่องให้ช่วยใช่ไหม ? ถ้าใช่ ก็ช่วยมีมารยาทกับฉันด้วย นี่เป็นพื้นฐานขั้นต้นของการมาขอความช่วยเหลือ เข้าใจไหม ? ”

เธอไม่ได้ตอบคำถามของโสรจ แต่กลับจี้ไปที่จุดสำคัญของเธอ

วิสาข์รู้จากธนัทอยู่แล้วเรื่องที่ดนุพลจะหย่ากับโสรจ ดังนั้น เมื่อเห็นว่าโสรจกลับมาที่บ้าน เธอจึงเดาได้เลยว่าโสรจกลับมาทำไม

โสรจได้ยินดังนั้น ก็โกรธมาก แต่เธอมีเรื่องมาให้ช่วยจริงๆ จึงไม่กล้าพูดอะไรมากไป ทำได้เพียงแค่กัดฟัน จากนั้นก็พูดว่า : “ ใช่ หนูมีเรื่องมาขอให้ช่วย ดนุพลเขาต้องการหย่ากับหนู ถ้าหากว่าครอบครัวของเราสามารถกดดันตระกูลกันตพัฒน์ได้ หนูอยากให้ดนุพลยืนอยู่ในจุดที่สนใจเกี่ยวกับเรื่องของครอบครัว มันจะสามารถสลัดความคิดที่เขาจะหย่านี้ได้ ”

“ แล้ว ? ”

วิสาข์เอนกายลงบนเตียง และมองไปที่โสรจด้วยรอยยิ้มที่โสรจยิ้มให้เธอมาก่อนหน้านี้

โสรจเหมือนถูกวิสาข์ลูบคางเล่นราวกับเป็นแมว เธอจึงอยากที่จะเค้าไปคว้าที่ใบหน้าที่ยังคงอ่อนเยาว์ของวิสาข์ แต่เธอกลับอดทนไว้ และพูดต่อไปว่า : “ ดังนั้น ขอร้องให้แม่กับจักรกฤษช่วยหนู ”

และในตอนท้าย เธอก็พูดขึ้นมาอีกว่า : “ และถ้าหากว่าแม่ยอมที่จะช่วยหนู อย่างนั้นเรื่องวันนี้ หนูก็จะทำเป็นไม่เห็น ”

จริงๆแล้วเธอไม่มั่นใจเลยว่าวิสาข์จะช่วยเธอ เพราะเธอรู้ว่าสิ่งที่เธอเคยทำไว้กับวิสาข์ในอดีตนั้นมันมากจนไม่สามารถที่จะให้อภัยได้

“ นี่เธอกำลังขู่ฉันหรอ ? ”

สีหน้าของวิสาข์นั้นไม่ได้เปลี่ยนไป ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มขึ้นมาอย่างเย็นชาพร้อมกับพูดว่า : “ หลายปีมานี้ ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นแม่เลี้ยงของเธอ แต่เคยมีสักวันไหมที่เธอจะเคารพฉัน ตอนเธอยังเด็ก เธอเอางูใส่ในผ้าห่มของฉัน เอาหนูตายใส่ในรองเท้าฉัน เอาเลือดไก่ ยาระบาย ใส่ในน้ำฉัน เธอทำเรื่องแบบนี้ไว้เยอะ เยอะมาก ฉันเห็นว่าเธอยังเด็กไม่ได้ตั้งใจ แต่พอหลังจากเธอโตขึ้นล่ะ เธอยิ่งกำเริบ ทำกับฉันอย่างกับว่าฉันเป็นคนใช้ของบ้านตระกูลกาฬดิษย์ คิดจะด่าก็ด่า ฉันเห็นแก่พ่อเธอหรอกนะถึงได้อดทนมาโดยตลอด ในวันนี้ เธอคิดว่าการที่เธอมายืนอยู่ตรงนี้ แล้วฉันจะช่วยเธอหรอ ? ช่วยเธอแล้ว สิ่งที่เธอทำกับฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้จะให้ฉันลืมไปหรอ โสรจ นี่เธอกล้าที่จะเอ่ยปากขู่ด้วยหรอ ! ”

พอพูดถึงนี่ วิสาข์ก็หยุดไปสักพัก จากนั้นก็พูดต่อว่า : “ แล้วยังมีอีก ไม่ต้องมาขู่ฉันที่นี่ ที่ฉันกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ ฉันไม่กลัวคำซุบซิบนินทาอะไร เอาล่ะ พูดจบแล้ว เธอไปเถอะ คราวหลังถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องกลับมาบ่อย มรดกที่พ่อเธอให้ฉันจะแบ่งให้เธอไม่น้อยแน่นอน และไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก ไม่อย่างนั้น ฉันมีหลายพันวิธีที่จะทำให้เธอไม่ได้มรดกเลยสักบาทเดียว ”

“ แม่……. ”