ตอนที่ 303 พังทลาย

ตอนที่ 303 พังทลาย

ธนัทมองอยู่ข้างๆ ก็ไม่ขึ้นไปห้าพวกเธอไว้ สุดท้ายขวัญชีวีก็โดนวิสาข์ผลักออกบ้านไปจริงๆ ปึง ประตูปิดขึ้นมา ขังเธออยู่นอกประตู

ขวัญชีวีโกรธเป็นฟืนเป็นไฟในใจ เธอโตมาป่านนี้ จาริณีแม่แท้ๆของเธอก็ไม่เคยตบเธอเลย แต่เธอก็ไม่กล้าโมโหกับวิสาข์ ตอนนี้โดนวิสาข์ไล่ออกจากบ้านแล้ว ในใจเธอทั้งโกรธทั้งกลั่ว

ธนัทที่มองอยู่ข้างๆก็เอาบัตรทองจากกระเป๋าเงินให้เธอ พูดว่า“บัตรนี้เธอเอาไป ตอนนี้แม่เธอกำลังโมโหอยู่ เธอไปพักที่โรงแรมก่อน ฉันไปล่ะ”

ขวัญชีวีรับบัตรมาทันที ใบหน้าที่บวมแสยะยิ้มที่ดีใจออกมา“ขอบคุณมากค่ะ...คุณพ่อ”

ขวัญชีวีหยุดแล้วยังคงพูดคำว่าพ่อออกมาหวานๆ ยังไงตอนนี้วิสาข์ก็ไม่อยู่ที่นี่

ธนัทขมวดคิ้วอีกครั้ง แล้สพูดต่อ“ต่อไปอย่าเรียกฉันแบบนี้ ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังผู้คนล้วนไม่ได้ ฉันไม่ให้คนอื่นมาตำหนิฉัน”

ธนัทไม่ได้พูดอีก ขึ้นรถตนเองแล้วก็แล่นออกไป เขาต้องรีบกลีบไปเตรียมการอดยาเสพติด

สำหรับขวัญชีวีลูกสาวคนใหม่คนนี้ พูดจริงเขาไม่รู้สึกดีเลย ถึงเขาจะไม่เคยได้ใช้ชีวิตร่วมกับกันกับขวัญชีวี แต่นี่คือสัญชาตญาณ

ตอนนี้วิสาข์กำลังสิบนิ้วกำแน่น เดินไปเดินมาให้ห้องโถงอย่างร้อนใจ เห็นคนรับใช้ที่เธอส่งไปจับตามองพวกเขานั้นกลับ เธอก็รีบถามขึ้น“เป็นไง เขาพาขวัญไปหรือเปล่า”

เขาคนนี้ก็หมายถึงธนัทนี่แหล่ะ

ใช่ แค่ที่ขวัญชีวีเรียกเขาว่าพ่อก็ไม่ทำให้เธอโกรธขนาดนี้ เธอเพียงแค่อยากหาข้ออ้างไล่ขวัญชีวีไปข้างๆธนัท ถ้าธนัทยังมีสำนึกความเป็นพ่ออยู่เขาต้องไม่แข็งใจที่จะเห็นขวัญชีวีมีบ้านกลับไม่ได้แน่ เพียงแค่เขายอมรับขวัญชีวี ถึงตอนนั้นเธอไม่ต้องไปลงมือ ทวิติยาก็ต้องไปก่อกวนเขาแน่

แค่เสียดายคราวนี้เธอยังคงคาดผิดอีก

คนรับใช้ตอบตามความจริง“คุณหญิงคะ คุณธนัทให้บัตรทองให้คุณหนูรองแล้วก็ขับรถไปแล้ว”

วิสาข์ตัวขยับแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขาช่างใจแข็งจริงๆ ช่างเถอะ เธอหลับตาแล้วสลักมือ“งั้นไปเรียกขวัญกลับมาเลย”

คนรับใช้ตอบอีกครั้ง“คุณหณิงคะ คุณหนูรองรับบัตรของคุณธนัทแล้วก็ไปแล้วค่ะ”