ตอนที่ 34 โกหกครั้งที่หนึ่ง

ตอนที่ 34 โกหกครั้งที่หนึ่ง

ดนุพลเองก็ไม่ขัดขืน เพียงแค่พยักหน้าพลางส่งยิ้มบาง “ก็ได้ ฉันรอเธอในรถนะ”

”อืม ฉันจะรีบลงมานะ”

ปาลีอดถอนหายใจอย่างผ่อนคลายไม่ได้ เธอโบกมือให้ดนุพลแล้วรีบหมุนตัวเดินขึ้นชั้นบนไป

แต่เธอไม่รู้ว่า รฐาที่เธอคิดว่าตอนนี้ควรจะอยู่ที่บริษัท ในตอนนี้ เขายืนหลบอยู่ใต้เงาที่ตรงขอบหน้าต่าง มองเห็นดนุพล ที่มาส่งเธออยู่ข้างล่างได้อย่างชัดเจน

ปาลีเดินขึ้นชั้นบน ธอเปิดประตูออก แม่ของเธอกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่โซฟา โดยมีรฐานั่งทำสีหน้าเย็นชาอยู่ข้างๆ

พอปาลีมองเห็นรฐาที่ไม่ได้ไปทำงานเหมือนกัน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เธอฝืนยิ้มขึ้นมาพูดกับแม่ของตน “แม่คะ หนูกลับมาแล้ว”

พอแม่ของปาลีเห็นเธอกลับมาแล้ว ก็ทำหน้าเคร่งเครียดพลางเอ่ยขึ้นมา “เมื่อคืนนี้ลูกหายไปไหน ลูกรู้หรือเปล่าว่าพ่อแม่แล้วก็รฐาน่ะเป็นห่วงลูกขนาดไหน โดยเฉพาะรฐา เด็กคนนี้เมื่อวานจนวันนี้ก็เอาแต่ตามหาลูกไปทั่ว ไม่เป็นอันจะไปทำงาน ลูกรีบอธิบายให้แม่ฟังเลยนะ”

ปาลียืนห่างออกไปอยู่หน้าประตู รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากรฐาเอาไว้ เตรียมเอาข้ออ้างที่เธอคิดเอาไว้ตอนอยู่บน รถของดนุพลมาพูด “แม่คะ เมื่อวานตอนเย็นช่วงใกล้จะเลิกงาน ท่านประธานให้หนูออกไปนอกเมืองเป็นตัวแทนเขาเพื่อคุยเรื่องแผนงาน ดังนั้น หนูก็เลยกลับมาไม่ทันจริงๆ พอไปถึงนอกเมืองที่ตรงนั้นก็ยังไม่พัฒนาดี เป็นพื้นที่รกร้าง สัญญาณก็เลยไม่ค่อยดี หนูก็เลยไม่ได้โทรหาแม่ เพราะอย่างนั้นพอกลับมาในเมืองหนูก็เลยรีบกลับมาบ้าน เพราะว่ากลัวพ่อแม่จะเป็นห่วง”

แม่ของเธอรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “พูดจริงเหรอ?”

“แน่นอนสิ แม่ก็รู้ว่าหนูไม่เคยโกหก”

ปาลีเตรียมใจมาอย่างดี เธอพยักหน้าอย่างจริงจัง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดโกหกกับพ่อแม่ของตัวเอง คิดไม่ถึงว่าจะพูดออกไปได้ไหลลื่นขนาดนี้ ปาลีก็เริ่มนึกชมตนเองขึ้นมา

พอรฐาได้ฟัง คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วก็ยิ่งขมวดเข้าหากันมากขึ้นอีก ข้ออ้างของปาลีเขาเองก็แยกไม่ออกว่าเรื่องจริงหรือเรื่องโกหกกันแน่ ถึงแม่ว่าเขาจะเป็นถึงผู้จัดการฝ่ายธุรกิจของบริษัทโจวกรุ๊ป แต่เรื่องเกี่ยวกับแผนการพัฒนาหรือเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่านั้น นิทัศน์แต่ไหนแต่ไรก็ลงมือทำด้วยน้ำพักน้ำแรงของตน ดังนั้นเขาจึงไม่มั่นใจนัก

แต่เมื่อกี้ที่ตรงริมหน้าต่างเขาเพิ่งจะเห็นผู้ชายคนเดียวกับคืนนั้นอย่างชัดเจน ต่อให้ปาลีออกไปนอกเมืองจริงๆ ก็เกรงว่าคนแรกที่เธอกลับมาเจอคงไม่ใช่เขาและแม่ของเธอ แต่เป็นผู้ชายที่อยู่ชั้นล่างคนนั้น

พอคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของรฐาก็ยิ่งดูไม่ได้ขึ้นไปอีก

น่าเสียดายที่ปาลีไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะมองเขา เธอพูดกับแม่ต่อ “แม่ แผนการพัฒนาครั้งนี้สำคัญมากกับบริษัทของพวกเรา ท่านประธานเขาให้ความสำคัญมาก หนูมีฐานะเป็นหัวหน้าเลขาของเขา แน่นอนว่าเรื่องที่ต้องรับผิดชอบก็ต้องสำคัญ ท่านประธานต้องการจะให้หนูช่วยงานเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ดังนั้นก็เลยเช่าห้องใกล้ๆ กับบริษัทให้หนูอยู่ห้องหนึ่ง จะได้ให้หนูตั้งใจทำงาน จัดการโปรเจคนี้ให้ดี เพราะอย่างนั้น บ่ายวันนี้หนูก็เลยคิดว่าจะย้ายไปที่นั่น”