ตอนที่ 347 โยนความผิด

ตอนที่ 347 โยนความผิด

ในเวลานี้ ดนุพลและปาลีก็ได้เผชิญหน้ากับเธอ อีกทั้ง รอบข้างยังมีแขกหลายคนอยู่เยอะด้วย ดังนั้นเลยรับรู้ได้ว่าโสรจกำลังเดินมาทางพวกเขาสองคน

และเมื่อเดินไปถึงข้างปาลี เหมือนว่าโสรจจะสะดุดอย่างกะทันหัน จากนั้น ก็เอนกายล้มลงไปทางปาลี

ปาลีตกใจสะดุ้ง จิตใจ้สำนึกบอกให้เธอหลบ จากนั้นกระเป๋าในมือของเธอก็ถูกโสรจปัดตกลงไปที่พื้น

“ ขอโทษที ฉันเก็บให้ ”

โสรจไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง ก็รีบช่วยปาลีเก็บกระเป๋าขึ้นมา

แต่ เมื่อเธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้ว และอยู่ในมุมที่คนมองไม่เห็น เธอรูดซิปเปิด จากนั้นก็ยัดของเล็กๆลงไปข้างใน ทุกสิ่งรวดเร็ว เพียงแค่ลมหายใจเดียว ทั้งเร็วทั้งแม่นยำ จากนั้น เธอก็ลุกขึ้นและส่งกระเป๋านั้นคืนให้ปาลี แต่กลับเห็นว่าปาลีนั้นแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา และพูดขึ้นว่า : “ เธอหรอ ? ”

ปาลีและดนุพลต่างก็นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งตอนที่โสรจนั้นหันมาคืนกระเป๋าให้ พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า โสรจจะปรากฎตัวที่งานนี้

จากนั้น ปาลีก็เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าคืนมาจากโสรจ และพูดอย่างเฉยเมยว่า : “ โลกมันแคบจังเลย กระเป๋าของคนอื่นเธอไม่ชน มาชนของฉัน อย่างนี้ฉันชักจะสงสัยแล้วสิว่าเธอตั้งใจจะทำอะไรอีก ? โสรจ ฉันจะบอกเธอให้ ถ้าเธอยังกล้าเล่นเล่ห์เหลี่ยมอีกล่ะก็ ฉันจะทำให้เธอต้องมาเสียใจทีหลังแน่นอน ! ”

ครั้งก่อนที่อยู่ที่ศาล โสรจเธอทำกับเธอ ดนุพลและธัญญาสามคนไว้ร้ายแรงมาก จนคิดว่าถ้าเจอผู้หญิงร้ายกาจคนนี้อีกก็จะไม่ปล่อยไปแน่ ไม่คิดเลยว่าเธอจะปรากฏตัวเองต่อหน้าพวกเขา

ดนุพลก็มองไปที่โสรจอย่างเย็นชาเพียงครู่หนึ่ง ริมฝีปากและคิ้วที่ขมวดแน่นนั้น แสดงออกอย่างเงียบๆ ว่าเขายืนอยู่ข้างปาลี

โสรจเลิกคิ้วพร้อมกับกัดฟันยิ้ม จากนั้นก็หันกลับไปโดยไม่พูดอะไรเลย

สิ่งนี้ทำให้ปาลีค่อนข้างอึดอัดเล็กน้อย ตามนิสัยของโสรจแล้ว นี่ไม่ใช่สไตล์ของเธอ แต่ในไม่ช้า ปาลีก็ไม่มีเวลาที่จะคิดลึกลงไปกว่านี้แล้ว

เพราะว่า ในตอนนี้ ภายในห้องโถงใหญ่นั้น จู่ๆก็มีเสียงกรีดร้องของขวัญชีวีออกมาอย่างดัง

ทันใดนั้น ทุกคนก็ตกใจกับเสียงกรีดร้องนั้น ดนตรีที่บรรเลงอยู่ก็หยุดในทันที ทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่เธอ

“ หวาน เป็นอะไร เป็นอะไร ? ”

วันนี้ จักรกฤษไม่ได้มาร่วมฉลองงานเลี้ยงนี้ด้วย ดังนั้น หน้าที่การทักทายแขกทั้งหมดจึงตกมาอยู่ที่วิสาข์ และเมื่อทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของขวัญชีวีเธอก็รีบทิ้งงานทั้งหมด จากนั้นก็พุ่งตรงไปหาขวัญชีวี และรีบถามด้วยความกังวล

“ แม่ แหวนของหนูหายไปแล้วแหวนของหนูหายไปแล้ว …….. ”

ขวัญชีวีเขย่าแขนของวิสาข์ ดวงตาที่แดงก่ำนั้นทำให้ทุกคนดูเศร้าเสียใจไปกับเธอ

“ แหวนหายไปแล้ว ? ”