ตอนที่ 380 ความผิดที่น่าสงสัย

ตอนที่ 380 ความผิดที่น่าสงสัย

เห็นได้ชัดว่าทวิติยายังพูดไม่พอ ทันทีที่อารมณ์เปลี่ยน เธอก็มีท่าทีที่ไม่พอใจมาก จากนั้นก็ถกแขนเสื้อขึ้นมาพร้อมกับพูดว่า : “ แล้วฉันล่ะ ฉันยอมปิดตาข้างหนึ่ง กัดฟันอดทนมาโดยตลอด ก็เพื่อครอบครัวนี้ เขาเป็นคนดี แต่วันนี้กลับเอาถุงยางที่ใช้แล้วกับพวกผู้หญิงเลวๆพวกนั้นกลับบ้านมา นี่คือเขาตั้งใจทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ และถ้าวันนี้ฉันยังฝืนอดทนอีกล่ะก็ ฉันก็ไม่ใช่ทวิติยาแล้ว วันนี้ถ้าไม่อธิบายให้ฉันฟังฉันก็จะตายให้ดู ! ”

พูดไป เธอก็หยิบถุงที่ก่อเรื่องทั้งหมดนั้นขึ้นมา และฉีกมันออก ปากถุงยังมีน้ำสีขาวที่หนืดข้นไหลออกมา จากนั้น เธอก็เขวี้ยงมันไปข้างหน้าดนุพล และก็ไม่ได้สนด้วยว่าตอนนี้สีหน้าของธนัทนั้นดำราวกับก้นหม้อแล้ว

ดนุพลเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเอามือก่ายหน้าผาก คิ้วของเขาขมวดติดกันแน่น ทำไมเขาถึงมีพ่อแบบนี้ และทำไมเขาถึงมีแม่แบบนี้อีกด้วย บ้าน ? ที่นี่ยังจะเหมือนบ้านอยู่อีกหรอ ?

“ เรื่องนี้ พ่อจะว่ายังไง ? ”

ท้ายที่สุดเรื่องราวจะต้องได้รับการแก้ไข ดนุพลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และหันหน้าไปทางธนัทด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

ความเย็นชาของดนุพลทำให้ธนัทอึ้งนิ่ง จากนั้นก็ได้สติ นึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่วันนี้จะทำให้สบายใจ ธนัทรีบอธิบายอย่างรวดเร็วว่า : “ ดนุพล ลูกอย่าฟังคำพูดของแม่แค่ข้างเดียว ถุงยางนี้ไม่ใช่ของพ่อจริงๆ ถึงแม้ว่าพ่อจะไร้สาระ แต่ก็ไม่มีทางที่จะเอาของแบบนี้ติดมากับตัว ยิ่งไปกว่านั้นคือมันใช้แล้วด้วย อย่าพูดว่าเธอไม่สบายใจเลย ผมก็รู้สึกไม่สบายใจ ““ แต่สิ่งนี้มันออกมาจากกระเป๋าเสื้อของคุณ มันคือความจริงที่คุณไม่สามารถแก้ตัวได้ หรือคุณอยากจะบอกว่าคนอื่นใส่ร้ายคุณหรอ ใครมันจะไร้สาระแบบนี้ ? ”

ทวิติยาพูดแทรกขึ้นมาด้วยความโกรธ

ธนัทจ้องมองไปทางเธอตาถลน จากนั้น หัวใจก็สะดุ้งเต้น และนึกความเป็นไปได้อย่างนึงขึ้นมาว่า หรืออาจจะเป็นเพราะคนใกล้ชิดของเขาตั้งใจเอาถุงยางที่พวกเขาสองคนใช้แล้วแอบใส่ในกระเป๋าของเขา เมื่อนึกถึงอย่างนี้แล้ว ทันใดนั้นขมับของธนัทก็กระตุก เขารู้ว่าผู้หญิงคนหนึ่งถ้าหากว่าไม่ได้อยู่ในลำดับที่สามอย่างสงบสุขอีกต่อไปนั้น จึงมีความเป็นไปได้สูงที่จะใช้โอกาสเล็กๆอย่างนี้ เพื่อที่จะแสดงว่าตนเหนือกว่า

แต่การเดาเอาแบบนี้แน่นอนว่าธนัทนั้นไม่สามารถอธิบายได้ นี่ไม่เท่ากับว่ากำลังตบปากของตัวเองอยู่หรอ ?

ดังนั้น ธนัทจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และกระแอมเบาๆ จากนั้นพูดขึ้นว่า : “ วันนี้ผมได้รับนักการเมืองที่สำคัญสองคนในระดับเดียวกัน พวกเราเป็นเพื่อนเก่าที่จบมาจากโรงเรียนเดียวกัน ดังนั้นจึงสนิทกันมาก มักจะแกล้งอะไรที่ตลกขำขันด้วยกันเป็นประจำ มาคิดดูแล้ว……ของสิ่งนี้ พวกเขาตั้งใจที่จะแอบใส่ในกระเป๋าเสื้อของผมตอนที่ผมไม่ทันระวัง เมื่อก่อนพวกเขาก็เคยแกล้งอะไรแบบนี้ไม่น้อยเลย มีแค่คนโง่แบบคุณเท่านั้นแหละที่จะเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง ทั้งยังก่อความวุ่นวายมากมายในบ้าน คุณไม่อาย แต่ผมอาย ! ”

พูดจบ เขาก็ไม่รอให้ทวิติยาและดนุพลได้พูดอะไรอีก จากนั้นก็เดินไปและกระแทกประตูอย่างแรง

“ เขา เขา…….. ”