ตอนที่ 413 รุนแรงมากขึ้น

ตอนที่ 413 รุนแรงมากขึ้น

ยังดี ที่ไม่ได้เกิดเรื่องกับนิวิฐ เพราะนิวิฐตกใจจนนิ่งไปแล้ว ดวงตาเบิกกว้างโดยไม่ได้ส่งเสียงออกมา แต่ทว่าสองขาของไอริณนั้นกลับถูกแจกันดอกไม้ศิลปะสูงสองเมตรล้มลงมาทับไว้

เพียงแต่ว่าส่วนเว้าโค้งของมันนั้นเล็กมาก และเป็นเพราะไอริณนั้นไม่มีแรงที่จะยกมือขึ้น จนทุกคนเกือบจะไม่มีใครสังเกตุเห็น แต่ปาลีที่คอยเฝ้ามองอยูเสมอนั้นกลับสังเกตเห็นแล้ว

“ ไอริณ …… ”

นัฐพงษ์และทวิติยากรีดร้องออกมาและวิ่งไปเกือบจะในเวลาเดียวกัน

“ นิวิฐ ! ”

ปาลีก็รู้สึกตกใจจนสีหน้านั้นซีดขาวราวกับกระดาษ เธอรีบพุ่งเข้าไปอุ้มนิวิฐที่ตกใจกลัว ที่ที่เมื่อกี้นิวิฐยืนอยู่เกือบจะเป็นที่ที่แจกันดอกไม้นั้นล้มผ่านลงไป ปาลีเธอนึกภาพได้เลยว่าตอนที่หัวแจกันล้มลงมาทับนิวิฐนั้นมันจะอันตรายมากขนาดไหนและในตอนที่ปาลีกำลังโอบกอดนิวิฐอยู่นั้น หางตาก็เธอก็เหมือนจะเห็นกับแผ่นหลังที่ดูคุ้นเคย แต่เพียงแค่แวบเดียว แผ่นหลังนั้นก็หายเข้าไปในกลุ่มฝูงชนข้างนอกแล้ว

“ ฮือ …… ”

จากนั้นเด็กอายุสามขวบ ทันทีที่อยู่ในออมกอดของแม่ นิวิฐก็ร้องไห้ขึ้นมาทันที

“ ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว แม่อยู่นี่ แม่อยู่นี่นะ ….. ”

ปาลีเจ็บใจและโทษตัวเองพร้อมกับลูบหัวเล็กๆของนิวิฐเบาๆ สายตาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังไอริณที่อยู่ที่พื้น หัวสมองก็นึกขึ้นถึงแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นอีกครั้ง แม้กระทั่งคิดถึงเมื่อกี้ก่อนที่ไอริณจะเป็นลมนั้นเธอได้ชี้มาที่นิวิฐ ทันใดนั้นปาลีก็รู้สึกสะดุ้งขึ้นมา เพราะเธอเข้าใจแล้ว

ที่ไอริณชี้มานั้นไม่ใช่นิวิฐ แต่เป็นที่ด้านหลังของนิวิฐ เพราะว่าตำแหน่งของเงาเมื่อกี้นั้นก็คือที่ด้านหลังของนิวิฐ ที่ไอริณชี้ไปก็คือเงานั้น เป็นเพราะว่าเธอรู้จักคนคนนี้ และคนคนนี้ก็เป็นแม่ของเธอ — — โสรจ

ปาลีรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

ใช่แล้ว เงาที่คุ้นเคยเมื่อกี้นั้นเป็นเงาของโสรจ ไม่คิดเลยว่าโสรจจะกลับมาแล้ว อีกทั้งทันทีที่กลับมาก็ยังติดตามเธอด้วย และไม่ต้องสงสัยเลย ว่าที่แจกันดอกไม้ล้มลงมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยนั้นจะต้องเป็นฝีมือของโสรจแน่นอน และเป้าหมายของเธอก็คือนิวิฐลูกชายของเธอ เพียงแต่คำนวณผิดพลาด โสรจไม่ได้ทำร้ายนิวิฐ แต่ทว่ากลับทำร้ายลูกสาวของตัวเอง

แต่เมื่อเห็นเธอเดินออกไปดื้อๆแบบนั้น ในใจคงไม่ได้มีความสำนึกผิดอะไรเท่าไหร่เลย

และในตอนนี้ แจกันที่ทับขาของไอริณอยู่นั้นได้ถูกนัฐพงษ์และพนักงานของร้านอาหารนั้นช่วยกันยกออกไปแล้ว นัฐพงษ์ไม่กล้าที่จะรอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขาอุ้มไอริณพุ่งตรงไปยังรถที่จอดอยู่ข้างนอก แต่ทวิติยานั้นต้องอยู่ เพื่อให้ร้านอาหารนั้นรับผิดชอบ สุดท้ายแจกันดอไม้ขนาดใหญ่นั้นก็เป็นของที่ทางร้านอาหารนั้นใช้ตกแต่ง และถ้าหากว่าแจกันนั้นล้มทับคนอื่นเอง ทางร้านอาหารก็จะต้องเป็นผู้รับผิดชอบปาลีไม่อยากเห็นใบหน้าที่ต่อสู้แข่งขันกับคนอื่นนั้นของทวิติยา จึงอุ้มนิวิฐออกไปก่อนแล้ว